شکوه های من

زندگی سیرومی و نمیرمی!

2012-02-08T00:09:00.000-08:00

محمد داود سیاووش
فریاد از این زندگی سیرومی و نمیرمی که در آن دوست و دشمن دایمی وجود ندارد و فقط بر پایه منافع دایمی همگان با رنگ روز لباس میپوشند و به نرخ روز نان میخورند.
- زندگیی که روشنایی چراغ آن با خاموشی سویچ خانه همسایه برای همیش به پایان میرسد.
- زندگیی که تماشای صحنه تلویزیون آن با صدور یک فرمان خاموش میشود.
- زندگیی که خوانش روزنامه، هفته نامه، ماهنامه یا گاهنامه آن با قطع فند به پایان میرسد.
- زندگیی که شبکه انترنت ضعیف آن با یک سویچ برای همیش نابود میشود.
- زندگیی که معاشات سوپر اسکیل و کمک های باد آورده آن را با شاخی باد میکنند.
- زندگیی که شعار های آزادی بیان، دموکراسی و مردمسالاری آن با پشیمانی سردمدارانش به پایان میرسد.
- زندگیی که کنفرانس های بین المللی آن وسیلۀ شهرت کذایی واسطه داران کشور میباشد.
- زندگیی که با مسدود شدن راه تورخم و قلت آرد و روغن و بوره و چای و تیل و نمک شکم مردمش گرسنه میماند.
- زندگیی که موتر های آخرین مودل زمامداران آن با قطع راه اکمالات تیل متوقف میماند.
- زندگیی که فضای باز آزادی بیان و انتقاد و بگو مگو های تلویزیونی آن با یک فرمان به پایان میرسد.
- زندگیی که پره و جنبه و حزب و گروپ سازی افراد فرصت طلب آن وسیله امتیاز گیری ها میباشد.
- زندگیی که رسیدن به چوکی وزارت، سفارت، ریاست، ولایت و... آن با پا گذاشتن به روی ارزش های مدنی و مناعت طبع و عزت نفس میسر میشود.
- زندگیی که کفایت و شخصیت زمامدارانش در تعداد موتر های اسکورد آن قابل محاسبه میباشد.
- زندگیی که بهترین لحظات خواب برای مأمورین پایین رتبه آن در رسیدن به حاضری و برگشتن به منزل در موتر های 303 در میان راهبندان میباشد.
- زندگیی که افتخار آن خوردن کاهوی چینی و تخم مرغ هندی توسط رهبرانش میباشد.
- زندگیی که اجناس لوکس الکترونیک آخرین مودل و دستآورد های عالی بشری را در آن میتوان از میان زباله ها و فضای بویناک مغازه های گرد و خاک گرفته صدیق عمر خرید.
- زندگیی که منطق وجودی آن بر اساس تنفس هوای آلوده از محیط نا پاک شهر استوار میباشد.
- زندگیی که در تحویلی ده افغانی به حساب دولت باید بیست روز دوید و چهل امضاء گرفت.
- زندگیی که سیاست های مقوایی رهبران آن در عرصۀ داخلی و خارجی طی یک ساعت در مورد مسایل بزرگ کشوری از واجب القتل و مباح الدم بودن تا برادر و عزیز خواندن در تغییر میباشد.
- زندگیی که سیاستمدارانش از داشتن برس و کریم در جیب راست، مسواک در جیب چپ، بوت بلغاز در پای راست و چپلی و پیزار در پای چپ افتخار میکنند.
- زندگیی که در جیب روشنفکران و خانه های بزرگانش از ماسک های ملبس با بو و شبو تا پیراهن و تنبان گیبی و قدیفه و دستار دیوبندی و تا ریش و بروت فرانسوی برای روز مبادا نگهداری میشود.
- زندگیی که وزیرانش بودجه دست داشته را مصرف کرده نمیتوانند اما خواهان سرازیر شدن کمک های دنیا بدون ظرفیت به جیب شان میباشند.
آه! که از شنیدن آن تکرار مکررات و آن اراجیف و چرندیات که از بام تا شام در رسانه ها با چشم پت و دهن باز سر میدهند، چقدر خسته شده ام!
آنانیکه هر یک با مدینه فاضله خودشان چقدر مضحک به روی سکوی بی آبروی سیاست می بر آیند و از آغاز زیبا، از گذشته پر از واویلا و از آینده پر از لاف و گزاف و ادعا و مدعا میگویند و در پایان راه فرار می جویند.
فریاد از این زندگی سیرومی و نمیرمی!
از این دوران تار و تیره فرجامی که زنده خوب و مرده بد و امروز خوب و دیروز بد ندارد!

تاراج زن ستیزانه و فاشیستی تاریخ!

2012-02-06T02:43:00.000-08:00

این بار وقیحانه وزارت معارف به تاراج تاریخ پرداخته تا نام بی بی مهرو، شیر دختر این میهن را که در دفاع از وطن، خود و همسرش جانهای شیرین شان را فدا کرده اند، از لوح مکتب بی بی مهرو پاک کند و نام قیوم وردک را که از تبار فاروق وردک و وردکیان میباشد بر لوح آن مکتب بنویسد، این دیگر پاک و صاف تاراج فاشیستی تاریخ و خیانت به حماسه ها وافتخارات شیردختران این میهن است.
کوردلان نمیدانند که:
(ثبت است بر جریدۀ عالم دوام او)وتاریخ را بازور سرنیزه، وآفتاب مقاومت ملی را بادو انگشت نمی توان پنهان کرد

دری ناب!

2012-01-23T03:35:00.000-08:00

همکارم که به گل گفتن و در سفتن در زبان فارسی دری به تعبیر خودش بر همگان فخر می فروخت و یک سر و گردن از همه خود را بلند تر می گرفت ، روزیکه ما را ازآلوده ساختن زبان به لغات و اصطلاحات غیر بر حذر می داشت چنین داد سخن داد:
«صبح وقت پس از برخاستن از خواب و صرف چند پارچه(دبل روتی) در(بریکفاست) راهی وظیفه شدم، پس از چند (های) و(بای) با مسافرینی که از(تریپ)خارجی به وطن برگشته بودند یکه راست وارد دفتر شده با گرفتن(فلیپ چارت)و(مارکر) به سوی (کنفرانس روم) روان شدم. همه مدعوین به (میتنگ) حاضر بودند و پس از ادای سلام و احترام کار (ورکشاپ) را با نوشتن تاریخ و موضوع به روی(وایت بورد) عملاً آغاز کردم. حوالی ساعت ده و سی بخاطر گرفتن (تی بریک) و( ریفریش) مزاج اشتراک کنندگان (ورکشاپ) به(سالون) دیگری رفتیم و پس از صرف( تی بریک )دوباره به (کنفرانس روم) آمده به شیوه (گروپ ورک) کار(ورکشاپ) را تا ساعت دوازده ادامه دادیم. ساعت دوازده بخاطر صرف (لنچ )رفتیم و پس از( لنچ) دوباره کار(ورکشاپ) را تا ساعت چهار بعد از ظهر ادامه داده و در حالیکه همه خسته و مانده بودیم پس از ختم (ورکشاپ) به خانه برگشتم.»
اگر مولانا و سعدی و حافظ و بیدل و فردوسی زنده بودند، حقا که به یخن این راهی اصیل و بی بدیل زبان فارسی دری نشان افتخار مکتب های هندی، خراسانی و عراقی و سبک های ادبی را می آویختند و به سچه و ناب بودن سخنانش «خرابت نبینم وهزارت آفرین باد» می گفتند!
د.س.ن

آرد کو من، من-هیزم کوخرمن-که آمد ماه بهمن

2012-01-14T01:40:00.000-08:00

آرد کو من، من

هیزم کوخرمن
که آمد ماه بهمن
از اینکه ماه دهقانی ده روز قبل از ماه جنتری داخل میشود،احتمالا برفباری امروز به مفهوم آغاز جنگ چله وبهمن است.جادارد که ازندای آن مظلوم بر سلطان محمود یادی آوریم تا وجدانها دریادآوری از خیمه نشینان اطراف واکناف شهر کابل بیدار شوند.
شنیده ام که چو محمود غزنوی شب دی
نشاط کرد وشبش برسر سمور گذشت
یکی گدای برهنه سرتنور بخفت
سرتنور برآن مستمند عور گذشت
صبا نعره بر آورد وگفت ای محمود
شب تنور گذشت وشب سمور گذشت

تقدیم به آنانیکه شهر کابل را در قرن بیست و یک به گدام موتر های غرازه و جاده های کابل را به ویرانه های پر از لای و لوش مبدل کرده اند

2012-01-08T07:09:00.001-08:00

این عکس قطار آهن (ریل) را در کابل نشان میدهد که پلان ساختن آن بیشتر از هشتاد سال قبل از امروز تهیه شده بود.

خطر تاریکی شب در مکروریان ها از اثر غیر فعال بودن چراغ های سرکها

2011-12-10T08:51:00.000-08:00

همزمان با اعمار بلاک های مکروریان های اول، دوم، سوم و چهارم در پهلوی مسایل محیط زیست و حفظ و مراقبت بلاک ها در سرک های فرعی و اطراف بلاک ها چراغ های نیون بخاطر روشن نگهداشتن محیط مکروریان در شب و جلوگیری از حادثات نا گوار نصب شده بود که از سر شب تا دم صبح صادق روشن میبودند. به اثر جنگها و تخریب برج های برق آن پایه ها نیز از بین رفت و اکنون از اینکه قصبه رهایشی مکروریان ها در جوار مناطق دیپلوماتیک و نظامی مهم قرار دارد تاریک بودن آن خطرناک میباشد.
با توجه به اینکه در ختان بزرگ شده و ساحه سبز مکروریان ها انکشاف نموده در حالاتی که برق بلاک ها قطع میشود فضای تاریک و وحشتناکی در اطراف بلاک ها به وجود می آید.
ساکنان مکروریان ها میگویند از اینکه ادارات مربوط به نام حفظ و مراقبت مبلغی را سالانه از هر باشنده مکروریان دریافت میکنند باید منجمله وظایف مراقبتی به خاطر تنویر و روشن نگهداشتن محیط اطراف بلاک ها آن چراغ ها در سرک ها دو باره نصب شوند و مانند سابق در هر بلاک دو چراغ نصب شود. بعضی باشندگان میگویند اگر با استفاده از تجربه تنویر جاده های شهر چراغ های آفتابی در مکروریان ها و اطراف بلاک ها روشن شود شاید اقتصادی و مفید باشد، چون در صورت نصب چراغ های آفتابی حتا در حالت قطع برق اپارتمان ها نیز چراغ های اطراف بلاک ها روشن میباشد.
عده از باشندگان مکروریان ها به این باور اند اگر پارک ها، سرک های فرعی و سرک های عمومی داخل مکروریان ها با چراغ های سولار تنویر شوند از وقوع حادثاتی چون سرقت، آدم ربائی و غیره به آسانی جلوگیری به عمل آمده مردم در وضعیت تنویر جاده ها آرامش خاطر خواهند یافت.

به یاد استاد رهی معیری

2011-11-04T21:35:00.000-07:00

افغانستان در منگنه بحران اجتماعی وسیاسی

2011-08-28T20:31:00.000-07:00

نوشته : محمدداود سیاووش

حکومت افغانستان به عوض داشتن یک استراتیژی مشخص در عرصه های اقتصاد، سیاست، نظامی و فرهنگ که در آیینه آن مردم

انکشاف همه جانبه کشور را دیده به آینده امیدوار شوند، در یک بازی خطرناک معامله، تساهل و تسامح با سرکشان، ستیزه جویان و عربده جویان همراه با به فراموشی گذاشتن خاموشان و شهروندان عادی کشور میباشد।در این سیاست روزمره، از میان اقوام، مناطق و لایه ها و اقشار اجتماعی افغانستان حکومت با کسانی سازش و کرنش نشان میدهد که به اصطلاح چند نفر بدماش و قلدر از عقب شان روان باشد و یا تسمه های ارتباطی را با مافیا، شبکه های خرابکار فساد اداری و غیره بر قرار سازد و در بر هم زدن ثبات نقشی داشته باشند و با این حال کشور را چند گروه مشخص به گروگان گرفته این تعامل غلط باعث بدآموزی سراسری سیاسی شده، فرهنگ غلطی را ترویج مینماید که همگان باید دست به پارتی بازی غیر علمی، پره و جنبه و گردآوردن به اصطلاح چک چکی ها بزنند
در نتیجه این سلوک نا مطلوب سیاسی ارزش های مساوی شهروندی مندرج در قانون اساسی به فراموشی سپرده شده شهروندان افغانستان به کته گوری های درجه اول، درجه دوم، درجه سوم و درجه چهارم و بالاخره… شده تقسیم میشود. در شرایط موجود پله کان کاذبی برای رسیدن به مدارج دولتی و اشتراک در حیات سیاسی کشور ایجاد شده که حیثیت شناسنامه شهروندی را به حد داشتن ارتباط با افراد و اشخاص زورمند کاهش داده. شیوع این امراض خطرناک که مانند موریانه نظام را از درون میخورد شهروندان را در شرایط کنونی در درجات و لایه های ذیل تقسیم میکند:
رهبران:
آنان از هر گونه انتقاد مبرا و دارای مقام عالی و جایگاه رفیع و والا در هر نوع معامله بوده از امتیازات عالی مادی و معنوی برخوردار اند و اصلاً این قشر بالاتر از قانون قرار دارد।

افراد برگشته با پول های باد آورده:

عده از آنان مصروف قاچاق مواد مخدر و باند بازی های مرتبط با شبکه های خطرناک مافیای زمین اند که حتا عبور موتر های گاو زور و هیبتناک شان مردم عادی را به وحشت می اندازد

।کدر های نفوذی مخالفان در بدنه دولت:

این گروه سازمان یافته تر از دیگران بوده دست های نا مرئی فعالیت های شان را طوری تنظیم میکند که هسته مرکزی حاکمیت را تحت تأثیر قرار داده، قدم به قدم بسوی تضعیف پایه های دموکراتیک نظام با مساعد ساختن بستر استحاله قدرت به یک نظام قرون وسطایی و دور ساختن نظام از غرب در حرکت اند। این گروه حتی بعضی شبه روشنفکران و معامله گران چپ را نیز با تطمیع به اطراف شان جمع نموده و در مسایلی که جامعه را به عقب بکشد از حنجره آنان استفاده میکنند। متأسفانه در شرایط فعلی صدای این گروه نظر به همه ی گروه ها بلند تر از دهلیز های قدرت به گوش می رسد

زورمندان محلی:

این گروه میدانند که بقای شان در حفظ قدرت محلی شان بوده و امکان رسیدن شان در پله کان قدرت فقط به قدرت مانور شان بستگی دارد، بنابران در تعین کدر ها چانه میزنند و حلقاتی از قدرت نظام را بدست می آورند و از جانبی قدرت محلی شان را بطور روز افزون تقویت بخشیده از آن به حیث اهرم فشار و استمرار جایگاه شان در نظام استفاده میکنند।

شرکت ها و بانک ها:

آنها چرخ اقتصادی کشور را بی توجه به ضوابط و روابط بازار آزاد طوری بدست گرفته اند که نفس های نظام را شمار میکنند؛ حتا با یک شرکت نظامی کشور همسایه حکومت قرار داد انتقال اموال از بنده کراچی بسته میشود، به کسانی در داخل نظام باج پرداخته میشود و یا با افتضاحی چون کابل بانک سرنوشت کشور در قمار قرار داده میشود و کمک های جهان به تعلیق در می آید।

قدرت های نوار مرزی:

آنان با استفاده از نفوذ عنعنوی قومی حکومات محلی را بدست گرفته اند و مبارزه به خاطر ابقای نفوذ عنعنوی شان در قدرت را ادامه میدهند। همسایه ها از این قدرت های محلی برای تضعیف حکومت مرکزی استفاده میکنند. در حالیکه حکومت مرکزی به آنان رسیده نمیتواند از کشور های همسایه هر گونه امکانات به آسانی برای آنها میرسد و حمایت میشوند.

کارمندان پایین رتبه:

این قشر دارای تحصیلات معین که تعداد شان به هزاران و صد ها هزار میرسد در پایتخت روزانه یک الی دو ساعت شان در رفتن به وظیفه و یک الی دو ساعت شان در ختم کار در رسیدن به منزل در موتر های قرار دادی و راه بندان می گذرد। معاش تکافوی زندگی شان را اکثراً نمیکند و بنابران با استفاده از هرج و مرج و بیروکراسی اداره در تلاش اند به شکلی از اشکال مصارف زندگی شان را پیدا کنند. در شرایطی که در جهان با یک کمپیوتر نیمی از کشور اداره میشود در ادارات افغانستان مأمور وارده، مأمور صادره، مأمور اوراق، مأمور آرشیف، مأمور حاضری… طوری در سلسله مراتب متورم اداری کنار هم نشسته اند که برای تحویلی ده افغانی باید ده ها امضأ گرفت و چندین روز سرگردان بود.که با پرداخت قلمانه ها پارچه طنزی مضحکی از تحویلی ده افغانی در ادارات روی صحنه می آید.

گروه کسبه کاران دوره گرد و کم در آمد:

این طیف اجتماع به دلیل نداشتن عاید ثابت و موجودیت اقتصاد ضعیف با فرهنگ عجیبی عادت کرده اندکه به مجرد دیدن یک مشتری که وال نل تشناب را ترمیم میکند میخواهند یک روزه خرچ خانواده شان را خاک به چشم آن زده به دست بیاورند। متأسفانه این وضعیت دردناک اقتصادی باعث ترویج فرهنگ غلط دروغ در جامعه شده و به نحوی روابط کاذبی را میان این قشر جامعه به وجود آورده که کچالو فروش به جان ترکاری فروش و ترکاری فروش به جان لیلامی فروش افتاده هر یک از جیب یکی میگیرند و به آن دیگری تحویل میدهند.

قشر تحصیل یافته بیکار:

این دسته از افراد اجتماع که در گذشته با داشتن موقف معین اداری و اجتماعی آبرومندانه زندگی کرده و دارای حد معین تحصیلات، معلومات و جایگاه و پایگاه معین اجتماعی میباشند، اکثراً در شرایط فقر و مشکلات اقتصادی و بیکاری قرار داشته در حالیکه نمیتوانند مشکلات شان را به کسی اظهار کنند از وضعیت موجود خیلی نا راحت بوده، از بام تا شام به رسانه ها گوش میدهند، ناظر اوظاع بوده از بی کفایتی های حکومت نفرت دارند و در هر محفل فاتحه خوانی و خوشی استیژ میگیرند و کلماتی در شکوه و شکایت از وضعیت موجود اظهار میدارند।

جوانان:

این لایه فعال اجتماعی که اصولاً چشم امید آینده مملکت باید به طرف آنان باشد، اکثراً از بیکاری رنج می برند। در مؤسسات تحصیلات عالی راه نمی یابند، جای کار وجود ندارد. توقعات شان را زرق و برق زندگی دنیای دیگر که از ورای امواج رسانه های تصویری می بینند به حدی بالا میبرد که اکثراً با عقده و دارای دشواری ها روانی می شوند و با این حال اکثراً عامل صعود گراف جرایم در اجتماع می شوند.

اطفال:

با توجه به پایین بودن خدمات تعلیم و تربیه در کشور در حالیکه ظاهراً به روی یک عده اطفال خوشبخت دروازه مکاتب باز است اما به دلیل فقدان معلم، مواد درسی و کمبود نصاب درسی عصری در محلات آنان تحث تأثیر تلقینات خاص گروه ها قرار میگیرند و ضد مدنی پرورش می یابند। اما عدۀ دیگری که کم بخت تر اند اصلاً برایشان مکتبی وجود ندارد و طی سال های جنگ تا کنون در محلات نسلی سر بلند نموده اند که اصلاً سواد ندارند و برایشان روحیه نفرت از ارزش های مدنی تلقین شده.

دستگاه حاکم:

مضحک است که یک حکومت به عوض حل اینهمه مشکلات مصروف بگو مگو های مشروعیت انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی بوده پس از این دو انتخابات خشتی روی خشتی برای رفع این بحران نگذاشته است. دو سال از انتخابات دور دوم ریاست جمهوری و چند ماه از انتخابات پارلمانی می گذرد در تمام این مدت به عوض کدام کار مفید فقط مردم در تلویزیون ها شبانه بگو مگو ها و جنگ های لفظی و ماجرا های پیش پا افتاده را می بینند که گاهی با جهان، گاهی قوای ثلاثه میان هم و گاهی با مردم در جریان است.در حالیکه افغانستان به صفت یک کشور محاط به خشکه از نظر حتا مواد اولیه حیاتی مردم به سیروم بندر کراچی و یا بنادر ایران و کشور های آسیای میانه بسته است، در کشور قاچاق مواد مخدر بیداد میکند، اختلاس، رشوه، قانون شکنی، زورگویی در مرکز و محلات ادامه دارد و وضعیت اجتماعی به طرف یک انفجار بزرگ در حرکت است. آنچه استمرار این وضعیت را تضمین مینماید مراکز متعدد این کته گوری های قدرت میباشد که بخاطر منافع مشترک شان با هم سازش نموده و کشور را بطرف باتلاق تباهی سوق میدهند.Ÿ

من، (تو) ام..

2011-07-22T06:57:00.000-07:00

هیچکس را نداشت
و حتی
هیچ نا کسی را...
به باغها پناه برد...
به تمامی درختهای از ریشه رمیده ی آفتاب ندیده
به خاک افتاده گلهای خزان زده ی پائیز روئیده
گفت: باورتان باد، من باغبانم...
مسخره اش کردند...

به دریا پناه برد...
مسحور از خود رمیدنها، خرامیدنها و
-در بستر تبدار سواحل-
آرمیدنهای امواج
به قایق های بادبان گم کرده گفت:
باورتان باد، من بادبانم...
مسخره اش کردند...

به آسمانها پناه برد...
مقهور عظمت ستاره های سیاره ساز و،
زندگی پرداز و، همیشه سر زنده
به تمامی ابر های خانه بر دوش و پراکنده
گفت: باورتان باد،
من اشک از دیده فرو نغلطیده ی آسمانم...
مسخره اش کردند...

به کتابهای تألیف نشده پناه برد...
گفت: من، نه باغبانم،
نه، بادبان
نه، از یاد رفته سرشک دیده ی آسمان
که متن روی کار نیامده ی یک داستانم...
مسخره اش کردند...

به (خود)ش پناه برد
گفت: باورت باد، من، (تو) ام...
و گریست...
کارو

آشقته بازار فرهنگ، هنر و ادبیات افغانستان!

2011-07-10T06:57:00.001-07:00

نوشته :محمدداود سیاووش

چنان به نظر میرسد که شور و شوق و حال و هوای مطالعه و کتابخوانی در افغانستان فرو کش کرده است. در گذشته های نه چندان دور مطالعه آثار بزرگان علمی، ادبی، سیاسی، اجتماعی و مذهبی به انسانها نوعی غرور و افتخار می بخشید، حتی مخاطبان کتابها، جراید، مجلات و نشرات مشخص بود، مردم در دهات و روستا ها از گذشته های دور اطفال شان را با کتاب های حافظ، پنج کتاب، بوستان، گلستان و غیره از طریق مساجد آشنا می ساختند. در دامنه های هندوکوه و پامیر میان مردم قصه خوانی، شاهنامه خوانی و جنگنامه خوانی معمول بود. محاسن سفیدان در مساجد مثنوی معنوی میخواندند و روح حماسی را مردم از رستم و تزکیه باطنی را از قصه های مثنوی معنوی فرا میگرفتند.
کتاب کم و مشتاقان آن زیاد بود در مکاتب مؤلفان آن زمان کتابهای درسی را با ذوق و سلیقه عالی و طرح و دیزاین زیبا و تصاویر جالب می آراستند که شاگردان از شوق دیدن تصاویر و صفحه آرایی به خواندن متن آن علاقه میگرفتند، در شهر ها هر چند مجلات و جراید به ندرت به چاپ میرسید اما دست به دست خوانندگان میگشت و مسایل مطروحه در آنان زبان به زبان بازگو میشد، قشر نویسنده به کارشان افتخار میکردند. عبدالرحمان پژواک در حالیکه نماینده افغانستان در سازمان ملل بود از نیویارک به مجله آریانا مقاله می نوشت. استاد صلاح الدین سلجوقی به دقت نشرات رادیو را دنبال میکرد. استاد کهزاد با پای پیاده کوه به کوه و دره به دره با محققان و سیاحان خارجی می گشت و تاریخ گنگ و مبهم دوره های کوشانی، موریا و یونانی را از زیر خاک میکشید. استاد غبار از زندان سرای موتی تا تبعید گاه های بالا بلوک فراه در هر کجا قلم به دست کوایف اصلی واقعات افغانستان را مخفیانه مینوشت. استاد محمد آصف مایل نصاب های درسی جالب و جذابی برای شاگردان مکاتب تهیه میکرد. محمود بیگ خان طرزی از مقام وزارت خارجه افغانستان به کار ترجمه نمایشنامه ومقاله به سراج الاخبار خود را مصروف میداشت. عبدالهادی داوی با بیش از ( 30 ) نشریه آن زمان از کشور های هند، بخارا، ایران، مصر و غیره اطراف و اکناف دنیا آشنا بود که از آنان در شعر زیبایی یکایک نام برده است.
از آن بزرگان و دانشمندان امثال شان اکنون نه قصری بجا مانده و نه مأوایی، نه بیلدینگی جلب نظر میکند و نه سوپرمارکیت و فروشگاهی، اما هر وقت به گوشۀ خلوت کتابخانه عامه بروید، عظمت تاریخ و فرهنگ افغانستان را در اوراق کتابها می بینید که از تراوش احساس و اندیشه آنان به چشم برق میزند. آن استادان بزرگ بنای مرصوص فرهنگ افغانستان را از خشت های طلایی گذاشتند. گروهی از آنان نسل جوان آن زمان را با رُمان، داستان و داستان کوتاه آشنا ساختند. عده یی مکتب های عراقی، خراسانی و هندی شعر را به جوانان آموختند وگروهی شعر نو، آزاد و سپید را به نسل کتابخوان آموختند. دسته یی دیگر با روی سن آوردن نمایشنامه های شکسپیر، مولیر، برشت و... درامه و نمایشنامه را به مردم معرفی کردندو گروهی با آوردن آلات موسیقی غربی سبک و شیوه موسیقی آماتور را رواج دادند. شماری دست به دست هم داده انجمن ادبی کابل و هرات را اساس گذاشتند. عده یی همکار هم شده کانون رادیو را گرم نگهداشتند. بعضی ها از کابل ننداری یک مکتب ساختند و شماری اساسات فلم و فلمنامه نویسی را گذاشتند وحتا ازروی شوق به خاطر فلم عشق ودوستی راه سفر شبه قاره را در پیش گرفتند. در کلوپ جوانان فلم های مخصوص اطفال به نمایش گذاشته میشد. در مکاتب درامه ها و انترک های تربیتی و اخلاقی توسط خود شاگردان و معلمان نوشته، کارگردانی و اجرا میشد. در صنوف مکاتب کنفرانس های صنفی به راه می افتاد.
اما حالا در چه وضعیت قرار داریم؟
مطالعه داستان، رُمان و داستان کوتاه میان یک فی ده هزار نفر به چشم نمی خورد و اصلاً اگر کسی ببیند که کتاب الیاد و ادیسه یا غرش طوفان به دست کسی باشد با تمسخر به او می نگرد؛ اگر در گذشته در دشوار ترین شرایط جوانان با شعر کلاسیک، شعر سپید و راهیان شعر نو آشنایی داشتند اکنون اصلاً به شکل پراگنده و جسته و گریخته آنهم در چهرۀ چند کسی که از ایران بر گشته نشانه های شعر امروز دیده می شود. از شعرای سمرقند و بخارا، خجند و کولاب، ایران، هندوستان و پاکستان در شعر دری فارسی کمتر معلومات در اتموسفیر فرهنگی به حرکت می آید. اگر سالها قبل از فلم های اسپارتاکوس و کلئوپاترا صحنه هایی از زندگی و تاریخ خوانده می شد، اکنون در هیاهوی رسانه های تصویری اصلاً فلم خوب سراغ نمی شود و فلم و سینما و نمایش سینمایی در یک سریالی به نام تولسی خلاصه شده که از صدر تا ذیل مملکت شب و روز در باره آن حرف می زنند. اگر در گذشته ها مجله آریانا دست به دست خوانندگان می گشت؛ حالا در میان چند صد نشریه یی که در کشور وجود دارد، به ندرت یک مقاله وزین میتوان مطالعه کرد. مطبوعات گره گشا وجود ندارد، مطبوعات رهنما کم تر وجود دارد و نویسندگان اکثراً به خاطر تعهد های مشخص می نویسند. موارد وحشتناکی وجود دارد که کتابی به تیراژ چهار هزار جلد در کاغذ آرت پیپر از طرف یک موسسه به چاپ می رسد ولی آن موسسه فقط صد جلد آن را تسلیم می شود و از تسلیمی متباقی تحت عنوان اینکه «به آن ضرورت نداریم» ابا می ورزند و در مطبعه مانده به زباله می ریزد.
در حالیکه چندین تلویزیون، در حدود 200 رادیو، چند صد رسانه چاپی و چندین مطبعه بر علاوه امکانات انترنتی و تکنالوژی پیشرفته معلوماتی در کشور وجود دارد؛ شعر شاعر، داستان نویسنده، نمایشنامه تیاتری وفلم مخاطب ندارند؛ مثال برجسته آن گمنامی نویسندگان نام آور و هیاهوی آشفته بازار هر چیز بنویس و هر کس بنویس است. باری نویسندگانی چون ژان ژاک روسو، منتسکیو و دیگران جامعه را خط می دادند، اما حالا کمتر نویسنده یی پیدا می شود که فراتر از چارچوب خانه اش بیاندیشد؛ مردم بخاطر دیدن یک نمایشنامه و یا شنیدن یک سمفونی از پاریس به برلین یا بر عکس می رفتند، اما اینجا حتا بزرگترین هنرمندان تیاتر چون استاد بیسد که سلطان ستیژ بود اکنون در پناه یک حزب گمنام بخاطر چند صد دالر معاش ماهانه پنهان شده.
برای برون رفت از این وضعیت پریشان چه باید کرد؟
1- به عمر دُکان های بزنس، تجارت و زر اندوزی که به نام انجمن های هنرمندان، ژورنالیستان، نویسندگان و بنیاد ها و نهاد های فرهنگ و... از بام تا شام مشغول سوداگری اند پایان داده شود.
2- مراکز اصلی هنری، فرهنگی و ادبی با امکانات کافی و به اشتراک تمام چهره های کشوری با جذب هنرمندان، نویسندگان، ژورنالیستان، ادبا، شعرا و فرهنگیان ایجاد شود.
3- چند بلاک رهایشی برای شعرا، نویسندگان، هنرمندان و فرهنگیان در یکی از نقاط شهر ساخته شود و رایگان یا با کرایه امتیازی به اختیار قشر فرهنگی قرار داده شده و به نام «شهرک فرهنگیان» مسما گردد.
4- رابطه ارگانیک بین نویسندگان، ناشران و خوانندگان طوری بر قرار شود که ناشر باید خود یا نویسنده باشد یا کتاب شناس و کتاب های قابل تکثیر از بطن و متن جامعه دستیاب و چاپ شود. داشته های نویسندگان و امکانات ناشران طوری در یک پیوند قرار داده شود که یکی مُمد دیگر بوده و همزمان رسانه های چاپی ستون ها و صفحات ، رسانه های صوتی و تصویری ساعات معین را به خاطر اشتهار آثار به چاپ رسیده اختصاص دهند.
5- یک باغ بزرگ چون باغ بابر برای فرهنگیان اختصاص یابد که در آن امکانات انترنتی، اتاق های کار، تفریحگاه ها و همه شرایط لازم برای نویسندگانی که امکانات کار در منزل یا در دفتر را ندارند، موجود بوده نویسندگان وهنرمندان از امکانات آن خارج وقت رسمی بطور رایگان مستفید شوند.
6- گردهمایی های منظم به شکل فستیوال های فلم، موسیقی، مسابقات داستان نویسی، شعر و جشنواره های تیاتر در مقیاس سراسر کشور با امکانات بزرگ راه اندازی شود.
7- برای فرهنگیان خارج حلقۀ رسمیات دولتی زمینۀ سیر و سفر های فرهنگی و ملاقات با فرهنگیان خارج کشور مساعد گردد.
8- نشریه های اختصاصی پیرامون شعر، داستان، تیاتر، سینما، موسیقی و سایر ژانر های هنری با کیفیت عالی و برخوردار از محتوای آخرین دستآورد های فرهنگ معاصر کشور وجهان به نشر برسد.
شاید با اجرای این پیشنهادات حد اقل کاری که باید در زمینه احیای فرهنگ صورت گیرد به منصه اجرا گذاشته شود.

خسته...

2011-06-03T07:05:00.000-07:00

به هردری که زدم : سری شکسته شد!
به هر جا که سرزدم : دری بسته شد!
نه دگر در زنم به سری ، نه دگر سر زنم به دری
که روح دربه درم! ازسر ودرزدن ...خسته شد!
کارو

لذت دهر رفتگان بردند!

2011-05-25T21:38:00.000-07:00

نوشته : داود سیاووش
اگر کابل شاهان در کوه شیردروازه دیواری بلند کردند که تاکنون پابرجاست در قرن بیست ویک در کابل تعمیراتی میسازند که فغان باشندگان آن از ترس عدم مقاومت آن در مقابل زلزله تا اوج افلاک بالاست।

اگر در اوایل قرن بیست دولتمردان وبلکه رادمردان میخواستند نقشه شهر برلین را در پایتخت تطبیق کنند در قرن بیست ویک مقامات صدر کشور تیشه به ریشه ماستر پلان بیست وپنج ساله شهر کابل زده رییس جمهور خودش امر تخریب میدان فتبال واعمار تعمیر 9 منزله خلاف نقشه را به نفع مافیای زمین میدهد ،جالب آنست که همه تطبیق کننده گان فرمان ، با تکان دادن سر واظهار تاسف ، خود را مکلف به اجرای آن فرمان خلاف منافع مردم میدانند।

اگر نیم قرن قبل نویسندگان بنای انجمن ادبی کابل و اساس کتاب دوستی را گذاشتند در قرن بیست ویک دفتر یونسکو در کابل وصدها موسسه فرهنگی ومدنی روز جهانی کتاب را از یاد میبرند। از حکومت که حالا نبایدگله کرد چون به خاطر گل روی برادران آزرده اش حتا اگر لازم باشد به عوض تجلیل بعضی کتابها را مانند دوره طالبان ممنوع المطالعه هم اعلان خواهد کرد.

اگر در دوره امیر عبدالرحمان خان از قصر بوستان سرای به صفت مهمانخانه امیر استفاده میشد در حال حاضر به عوض حفاظت از آن بنای تاریخی از آن به صفت دفتر وارده وصادره اوراق شهرداری یا شاروالی استفاده میکنند।

اگر روزی وروزگاری از دریای کابل به صفت مظهر طراوت وزیبایی شهر استفاده میشد اکنون به صفت مظهر کثافات وزباله دانی شهر استفاده میشود।

اگر روزی وروزگاری کابل با باغ های جهان آرا ، شهر آرا و باغ های بابر وباغ نواب وباغ لطیف وباغ بالا و॥تا آگره هندوستان به شهرت رسیده بود در این روز ها پارک شهر نو آن به خاکدان وبه محل نشه وخمار معتادان مبدل شده است।

اگر روزگاری به تقلید از ستیژ تیاتر یونان باستان ستیژی در دره پغمان ساخته بودند اکنون نام هنر بردن در آن دره گناه پنداشته میشود।

اگرروزگاری چند آدم خوش ذوق با حد اقل امکانات در تاریخ سینمای افغانستان تهدابی گذاشتند وفیلمی ساخته، زحمت سفر را به خاطر مراحل تخنیکی آن تا شبه قاره به جان خریدند، اکنون در سینمای افغانستان کسانی پیدا شده اند که به خاطر آنکه درمندر وی را بچه خوانده گوش شنوندگان را کرو چشم بینندگان را از عشوه وکرشمه این افتخار کور کرده اند।

اگر روزگاری اتحادیه های ژورنالیستان ، نویسندگان ، هنرمندان کشور رابا فعالیت های شان به تکان آورده بود اکنون این نهاد ها به دکان های بزنس مامورین اداری غیر شاغل در مسلک وکاریکاتور مضحک این اسمها مبدل شده।

اگر روزی قرارگرفتن در صف دفاع از آزادی بیان ودفاع از رسانه ها به یک سمبول عالی مدنی مبدل شده بود اکنون عده از همان افراد با توجه به جهت وزش باد ارگ درجهت خامش ساختن چراغ آزادی بیان اند।

اگر آموزگاران کشور هر سال فقط بادسته گلی یاباگفتن (روزت تبریک)از زبان یک شاگرد یکساله رنج وتکلیف بی معاشی ،ناداری اقتصادی ، خانه به دوشی ،قرضداری ،فقر وگرسنگی خود واولادان شان را فراموش میکردند ،از کرم اولیای امور امسال همین حداقل تعارف انسانی نیز در روز 3جوزا از آنان دریغ شد وبرای شان گفته شد تا ماه میزان مانده باشید آنگاه ما شمارا (مانده نباشید وروزت تبریک )میگوییم

اگر روزی امیر شیر علیخان سنگ بنای یک قشله دفاع از وطن را به نام شیرپور گذاشت اکنون کسانیکه سنگ دفاع از وطن را به سینه میکوبند آنرا نابود کرده درخرابه هایش شب میخوابند।

।از همینجاست که اگر دیگران میگویند هر روز تان نوروز ونوروز تان پیروز

ما میگوییم هر روز مابدتر وبد تر ما یوم البد تر।حقا که لذت دهر رفتگان بردند.

جان کری چه پیامی دارد وچه خواهد کرد؟

2011-05-17T00:19:00.000-07:00

نوشته محمد داود سیاووش
در حالیکه اسامه در یک شهرک نظامی پاکستان کشته شد ।پارلمان پاکستان وصدراعظم ورییس آی- اس –آی و رییس ستاد ارتش آنکشور هنوز این مساله را به خود نمیگیرند وتوقع دارند فعالیت های طیارات بی پیلوت در حمله بر دهشت افگنان در پاکستان متوقف شود ووزارت خارجه پاکستان اخطار میدهد که در صورت تکرار عملیات مانند حمله بر قرار گاه بن لادن عکس العمل نشان خواهند داد॥ در چنین لحظه نازک عمر داودزی که آنرا رسانه ها سفیر با صلاحیت های ویژه افغانستان در پاکستان میخوانند هر گونه ارتباطه آی –اس –آی را با دهشت افگنان رد میکند و در حالیکه دولت افغانستان موجودیت دهشت افگنان را در خارج از افغانستان قلمداد میکند مقامات نظامی بین المللی درافغانستان از موجودیت صد تن از افراد القاعده در افغانستان خبر میدهند।از همینجاست که به قول معروف سر نخ مسایل از نزد کارشناسان ومردم افغانستان گمشده است।این مساله وقتی بیش از پیش قابل تشویش ونگرانی میشود که وزیر خارجه افغانستان ومشاور امنیت ملی ریاست جمهوری از سوالات نمایندگان مجلس دررابطه به اظهارات داودزی طفره رفته حتا مشاور امنیت ملی خودرا مامور میخواند. حالا به وضاحت درک میشود که در افغانستان دو سیاست در جریان است یکی سیاستی که به پیروی از پاکستان از موجودیت دهشت افگنان والقاعده انکار میکند ودیگری سیاستی که موجودیت دهشت افگنان را افشا نموده از عملیات بر ضد آن پشتیبانی میکند .اما مشکل افغانستان آنست که در حلقات تصمیم گیرنده که حرف آخررا میزنند طرفداران سیاست پاکستان جا گرفته اند .در افغانستان مردم از جنگ خسته واز دهشت افگنی واداره کشور به شیوه قرون وسطایی بیزار اند . اما وقتی آنان می بینند که سفرا ومامورین عالیرتبه برخوردار از حمایت جامعه جهانی موضعگیری عقبگرد وتسلیمی دارند همگان به وحشت افتاده از آن حیرت زده میشوند. اما یک مساله را همگان درک میکنند که دیگر رویداد ها وانکشافات تصادفی نیست وطبق یک برنامه در جربان است .مشکل لحظه کنونی آنست که چوکی وتطمیع چشمان و زبان عده را چنان بسته که با آنکه با سیاست تسلیمی به پاکستان عملا مخالف اند ولی به خاطر از دست ندادن چوکی ، مقام ویا حداقل چوکی هیت رییسه نمیخواهند در برابر ارباب قدرت مخالفت علنی شان را ابراز دارند॥ در همین حال جان کری به منطق آمده از طریق شهر مزار وارد کابل شده از واضح نبودن محتوای مذاکرات صلح با مخالفان انتقاد نمود ودر اسلام آباد گفت که به خاطر معذرت خواهی نیامده وبه قول رسانه هالستی از مطالبات ایالات متحده را به جنرال کیانی سپرد . کارشناسان میگویند که در حال حاضر دنباله روهای پاکستان در افغانستان باید درک کنند که اگر آنان نمیتوانند از یک کشور فقیری چون پاکستان که با عصای ایلات متده راه میرود چشم بپوشند در مقابل ایالات متحده وغرب که حتا مصارف تیل موتر ودفتر شان را میپردازد با کدام نیرو خواهند ایستاد.صاحبنظران میگویند ادامه این وضع برای افغانستان وجامعه جهانی در حکم خود کشی میباشد .ایالات متحده باید با پاکستان قضایا را یک طرفه کند ودر افغانستان باید صف مردم از معامله گران با آی – اس آی جدا شود. باید به حالتی که در دولت افغانستان عده یی هم دولت استند وهم ضددولت وجامعه جهانی حداقل در صدر مقامات تصمیم گیرنده خاتمه داده شود. در غیر آن در پایان کار همان ضرب المثل وطنی تحقق خواهد یافت که : گال را خورده بودنه ودر غم گرفتار خواهد شد سبزه خورک.

سگ های ولگرد خطری برای باشندگان کابل در شب

2011-05-15T22:34:00.000-07:00

هیچکس از مسوولان مملکت متوجه نیست که در شهر کابل پس از ساعت ده شب گله های سگ های ولگرد در خیابان ها ظاهر میشوند که مردم از ترس حمله شان از خانه برآمده نمیتوانند। این سگ ها که حالا شمار شان به صدها ویا شاید بیشتر از آن برسد روزانه در زیر بلاکها ،محلات متروک ، زیر پل ها ،درزیر سایه درختان در پارکهاو غیره جا ها میخوابند وپس از آنکه در شهر تردد وسایط ورفت و آمد مردم کم شد به جاده ها وخیابان ها برآمده بر مردم حمله میکنند. کار شناسان صحی میگویند موجودیت اینهمه سگ های ولگرد در شهر اگر از یکطرف خطر جانی در قبال دارد از جانبی با انتقال مکروب ها باعث شیوع امراض شده اثرات منفی برمحیط زیست به جا میگذارد.در گذشته های دور شاروالی یا شهر داری کابل در همچو حالات دست به کار شده در جمع آوری واز بین بردن این سگ ها اقدام میکرد ولی حالا متاسفانه در حالیکه چندین واقعه حمله سگ های ولگرد بر مردم گزارش شده ولی شهرداری یاشاروالی هیچ اقدامی دراین رابطه نکرده. شاهدان عینی میگویند که در سرک چهل متره میدان هوایی چندروز قبل این سگ ها به شخصی حمله نمودند که مردم آنرا نجات دادندو مردم محل از حمله سگ ها در مکروریان یک سال قبل برشخصی حکایت میکنند که به مرگ شخص مذکور انجامید .شاهدان عینی از موجودیت این سگ ها در خیر خانه ،سره مینه ، مکروریان ، تایمنی ، شهر آرا ، کارته پروان ،چارراهی شهید ، جاده میوند ، چمن وسایر اطراف واکناف شهر گزارش میدهند . مردم میخواهند شهرداری کابل و وزارت صحت عامه به همکاری موسسات حفظ محیط زیست وموسسه صحی ملل متحد در کابل تدابیری در جهت رفع این مشکل شان اتخاذ کنند

آثار لئوناردو داوینچی در لندن به نمایش در می‌آید

2011-05-09T20:24:00.000-07:00

مردم از جور حکومت جان به لب رسیده اند!

2011-05-09T04:24:00.000-07:00

نوشته : داود سیاووش
بدون هیچگونه مقدمه چینی و تیوری بافی، اگر تنها از روی اجراآت روزانه حکومت حساب کنیم، مردم در وضعیت اسفناک و دردناکی از جور حکومت رنج می برند.
وقتی یک کارمند عادی حکومت با پنج هزار افغانی عاید ماهوار، بل برق شش هزار افغانیگی را در یک دوره میتر خوانی میگیرد و وقتی این کارمند عادی با همان معاش ثابت مجبور است، حد اقل سه هزار افغانی کرایه خانه بپردازد. با این حال این مأمور پایین رتبه که حد اقل سه طفل دارد هنگامیکه به طرف بازار رفته نرخ یک بوری آرد ، یک قطی روغن ، یک سیر بوره و یک پاو چای را می شنود که حد اقل با آن اطفالش نان و چای بخورند، تصور کنید که او چه حال خواهد داشت.این انسانها که حد اقل محاسبه دخل وخرچ شان را در پرداخت معاشات میخواهند وقتی با لشکر بیکاران ، بیماران ، ،آوارگان ، معتادان ،گدایان و جوانان ازتحصیل رانده شده یک جا میشوند واقعا به سیلاب مبدل میشوند.
هر گاه برای این انسانهای مجبور و بی نوا که با لبان خشک، جیبان خالی و دستان خالی از دکان به خانه بر میگردند، کسی پیدا شود که ترانه عاید ملی، عاید خالص ملی، عاید سرانه، بودیجه سال مالی، بودیجه انکشافی و تجارت و بازار را سر دهد، تصور کنید که آنان در چه وضعیتی قرار خواهند داشت، شاید به آنان حق بدهید که با شنیدن این افسانه ها غش کنند و حتی با مشت به شیشه تلویزیون و لودسپیکر رادیویی که این مسایل را از آن میشنوند بکوبند.
تب این انسانهای بیچاره وقتی بیش از هر زمان دیگر بالا می رود که با همین حواس پرت و پریش از کنارشان یک موتر آخرین مودل با سرعت بگذرد و یا ولخرچی ها، قلدوری ها و عیاشی و عربده جویی های ارباب قدرت را که در بلند منزل های مضحک و قصر و بلدینگ های شهر زیست میکنند، ببینند و بشنوند.وضع انسانهایی که درزیر خیمه های چارراهی قمبر ،کارته پروان ومغاره های بامیان زیست میکند به مراتب از این بد تر است.این انسانهای گرسنه ،تشنه ،آواره وبی پناه وقتی می بینند رهبران فعلی باراول فرمان ویرانی قشله عسکری شیرپور را امضا کردند واینک رییس جمهور امر نابودی میدان سپورت ومنطقه سبز را امضا کرده دیگر راهی برایشان نمانده جز آنکه دست دعا به سوی آسمان بلند کنند واز چنین حکام به خدا شکایت کنند وبا این حال مردم به یک پارچه فریاد خامش ویک پارچه عصیان تبدیل شده اند. اگر در آنسوی مرز انسان ها را به خاطر عملیات انتحاری سشتشوی مغزی میدهند اینجا با خودکامگی ، بیعدالتی واستبداد مافیایی تب نارضایتی مردم را حکام چنان بالا برده وآنان را از کارایی دستگاه دولت نا امید ساخته اند که هر کارمند پایین رتبه دولت به یک انبار باروت تبدیل شده ، این شیران خانه وروبای بیرون که به دشمن عذر میکنند وبه روی رعیت بی دفاع وبی سلاح زنان به خاطر گردهمایی مسالمت آمیز شان سلاح کشیده آنان را به زندان می اندازند. این باز های فتح بهادر که به عوض شکار از صف دشمن ، رعیت اهلی و مطیع قانون را اذیت میکنند باید به یادداشته باشند که :
ستمکش گر آهی برآرد زدل
زندسوز او شعله در آب وگل
مکن برضعیفان بیچاره زور
بیاندیش آخر زتنگی گور
به آزار مظلوم مایل مباش
زدود دل خلق غافل مباش
مکن مردم آزاری ای تندرای
که ناگه رسد برنو قهر خدای
ستم بر ضعیفان مسکین مکن

که ظالم به دوزخ رود بی سخن

چه دوران تلخ وسیاهی!

2011-05-02T23:30:00.000-07:00

نوشته : داود سیاووش
آه ! که درچه دوران تلخ وسیاهی زیست میکنیم
دورانی که سیاست بازان روزمره محبوبیت ، مقبولیت ومرغوبیت شان را در عشوه وکرشمه شبانه در تلویزیون ها می بینند.
دورانی که اپوزیسیون بودن به مفهوم شبها باگرگان مافیا وفساد گوشت خوردن وروز ها با آواره گان وبیچاره گان نوحه کردن است.
دورانی که در آن از نفس یک نظام آغشته به فساد سر بلند کردن و مدعی انتقاد بر آن بودن افتخار است.
دورانی که در آن از چوکی اکستریمست تا فوندامندلیست وتا سوسیالیست و کمونیست ودموکرات فقط یک وجب فاصله است وحب وبغض وهم وغم هر کدام فقط تا رسیدن به آن چوکی است.
دورانی که روشنفکر نمای شهرت طلب آن در کانال بین المللی فرانسه ابیات اول مثنوی را غلط میخواند وخود را مولانا شناس افغانستان معرفی میکند।
دورانی که در پیام رییس جمهور نام معین الدین چشتی به غلط محی الدین خوانده میشود و همگان خموشانه به آن گوش داده حبذا ومرحبا می گویند.
دورانی که در آن در بیانیه کنفرانس بین المللی مولانا ابیات (ازنما مردم زحیوان سرزدم...) را دانشمند ما با تلفظ غلط در محضر دانشمندانان خارجی میخواند وافتخار دارد که آن بیانیه اش در شمار مقالات دانشمندان بین المللی چاپ خواهد شد.
دورانی که در آن رییس جمهور به غرب میگوید لانه های تروریستان در خارج است( بدون بردن نام) ولی در برابر رد این ادعا توسط یوسف رضا گیلانی در کنفرانس مطبوعاتی خموش میماند.
دورانی که ایالات متحده روزانه بیش از یک میلیارد دالر در افغانستان وصد ها میلیارد دالر سالانه در پاکستان در مبارزه با تروریزم مصرف میکند در حالیکه اسامه در شهرک نظامی قریب اسلام آباد در یک قصر صبحانه با مامورین ( آی – اس – آی)دودپتی مینوشد.
دورانی که به خاطر تحویل ده افغانی به حساب دولت باید هزار افغانی درادارات رشوه پرداخت.
دورانی که افراد میزان وزن شان را درجامعه از روی مصاحبه های شان در رسانه ها می سنجند.
دورانی که رییس جمور میگوید از کشته شدن سربازانش شکایت ندارد ولی به خاطر کشته شدن افراد در بمباران ها اشک از چشمانش و پره های ریشش سرازیر میشود।

دورانی که مردم عقل گوش شده ودر هپنوتیزم گزارشات رسانه ها قرار گرفته اند.
دورانی که حرف هیچکس به دل ها چنگ نمی زند ومردم بر همدیگر مظنون اند.
دورانی که رهبران یک کشور همسایه به کابل می آیند وهشدار می دهند که وزرای داخه ،دفاع ورییس امنیت باید به مشوره آنان تعین شود.
دورانی که در آن زمامداران پس از ده سال اصطلاحات مردم سا لاری ، حقوق بشر ،آزادی بیان وجامعه مدنی را فراموش کرده اند و فعالان جامعه مدنی با معاشات بلند در بست قاب شوی ودستشوی محافل رسمی ایفای وظیفه نموده در مجالس فرمایشی حکومت به صفت آری گوی ،شاهد قول وهمکار محدود ساختن حقوق مدنی از آنان استفاده می شود.
دورانی که بزرگی انسانها یا درجاغور تفنگ است یا در سیف پول یا در مودل موتر یا در قصر ها وبلند منزل های داخل وخارج ویا دردارودسته اوباشان وبد ماشان وقاچاقبران وهمدستان ملی وبین المللی شان.
دورانی که خون جوانان معتاد خفته در زیر پل های شاه دوشمشیره ،پل سرخ وویرانه های شهر کابل را قاچاقبران لندکروزر سوار صبحانه نوش می کنند।
دورانی که مفاد ده نفر به نام عاید ملی سی میلیون نفر محاسبه می شود.
دورانی که کشور در فساد وقاچاق درسطح جهان اول می شود ودولتمردان پهلوان زنده خوش اندو بالای چوکی ها به خواب رفته اند।
دورانی که به شخصی که 9 افغانی کریدت دارد در کابل بانک 22 افغانی قرضه میدهند.
آه ازچنین دوران تلخ وسیاه

کابل باید از فرصت استفاده کند!

2011-04-30T01:08:00.000-07:00

نوشته : داود سیاووش
در حالیکه اسلام آباد با تقاضای استعماری وبلند پروازانه یوسف رضاگیلانی از آقای کرزی میخواهد افغانستان را از صحنه سیاسی منطقه حذف کند عکس العمل مایک مولن در این زمینه مبنی براینکه (آی- اس – آی ) باگروه حقانی چرارابطه دارد واظهارات اخیرگروسمن که گفت :ایلات متحده پاکستان را ترغیب میکند تا در برخورد با تندروان از هیچگونه امکانی دریغ نکند وهمزمان بی رغبتی جنرال کیانی در قبال تقرر جنرال پتریوس به صفت رییس (سی -آی – ای) فرصت طلایی را در برابر دولتمردان کابل قرار میدهد که به عوض سیاست های مریض تعریف نا شده از این لحظ تاریخی برای یافتن زبان مشترک به نفع تامین صلح در کشور استفاده کند. دراین لحظه حساس دولتمردان افغان باید از نقاط مشترکی چون انتقاد ازرابطه ( آی- اس – آی ) باگروه حقانی ، برچیدن پایگاه های دهشت افگنان وفعالیت طیارات بی پیلوت بر قرارگاه های دهشت افگنان باایالات متحده زبان مشترک پیداکند.کارشناسان میگویند اهداف بلند پروازانه پاکستان چون بریدن از ایالات متحده وپیوستن به چین آنهم با حذف افغانستان از صحنه سیاست منطقه برای آن کشور خیلی گران تمام خواهد شد. در تغیرات عاجلی که در کدر رهبری نظامی و سیاسی ایلات متحده در منطقه به وجود آمده رهبری افغانستا ن با ید مدبرانه با این تیم جدید طوری کار کند که از تجارب جنرال الین درپایان دادن به جنگ العنبر عراق ،از حمایت پتریوس در ادامه ماموریت طیارات بی پیلوت ، واز سفیر جدید دریافتن زبان دیپلوماتیک به نفع هر دوکشور سود ببرد وکار را در فضای گرم ودوستانه احیاکند

کشف کتابی با قدمت پنجصد سال به زبان آلمانی

2011-04-27T23:47:00.000-07:00

آسوشیتدپرس از کشف کتابی با قدمتی بیش از ۵۰۰ سال در شهر کوچکی در آمریکا خبر داده است.این کتاب که تاریخ نگارش آن به سال ۱۴۹۳ میلادی برمی‌گردد، کتابی چاپی و تقریبا فرسوده‌ست که توسط کن سندرز؛ دلال کتب قدیمی در شهر اوتا در منطقه «سالت لک سیتی» به طور اتفاقی یافت شده است.گویا صفحات کتاب از جنس کتان بوده و چوبی نبودن آن نیز از فرسودگی آن تا حدودی کاسته با اینحال برخی از صفحات کتاب به دلیل عدم نگهداری درست از بین رفته است. این اثر سال‌ها در کتابخانه شخصی وجود داشته که از قدمت آن آگاهی نداشته است.کتاب مذکور که اثری با ارزش عنوان گرفته، به قلم «آنتون کوبرگ» و به زبان آلمانی نوشته شده که در مورد تاریخ کشورهای مختلف از زمان کتاب مقدس تا سال‌های انتشار این کتاب یعنی حدود سال ۱۴۹۳ به نگارش درآمده

انترنت

تقدیم به آنانی که روز جهانی کتاب فراموش شان شده بود!

2011-04-26T04:07:00.000-07:00

پس از مرگ من ...
پس از مرگ من از اینکه سنگی را بر جسد من تحمیل میکنید ناراحت نباشید।من، سالها ،روی سنگها خوابیده ام ،هیچ مانعی ندارد که سالی چند هم ،یک سنگ روی من بخوابد...
اما خواهش میکنم از سنگ گور من خواهش کنید که تابوت مرا ناراحت نکند ،چرا که تابوت من عصاره سرگشته چلد کتابهای بال وپر شکسته ی من است...
کارو

وصیت نامه برتولت برشت ( به آیندگان )

2011-04-25T10:04:00.000-07:00

نوشته شده در اپریل 24, 2011 به وسیله‌ی Boutimar
این شاهکار در سال ۱۹۳۹ زمانی که برشت در دانمارک و در شرایط سخت تبعيد بسر میبرد سروده شده و از این شعر به عنوان وصیت نامه معنوی او نام برده اند
.
به آيندگان
.
راستي كه در دوره تيره و تاري زندگي مي كنم:
امروزه فقط حرفهاي احمقانه بي خطرند
گره بر ابرو نداشتن، از بي احساسي خبر مي دهد،
و آنكه مي خندد، هنوز خبر هولناك را نشنيده است.
اين چه زمانه ايست كه
حرف زدن از درختان عين جنايت است
وقتي از اين همه تباهي چيزي نگفته باشيم!
كسي كه آرام به راه خود مي رود گناهكار است
زيرا دوستاني كه در تنگنا هستند
ديگر به او دسترس ندارند.
اين درست است: من هنوز رزق و روزي دارم
اما باور كنيد: اين تنها از روي تصادف است
هيچ قرار نيست از كاري كه مي كنم نان و آبي برسد
اگر بخت و اقبال پشت كند، كارم ساخته است.
به من مي گويند: بخور، بنوش و از آنچه داري شاد باش
اما چطور مي توان خورد و نوشيد
وقتي خوراكم را از چنگ گرسنه اي بيرون كشيده ام
و به جام آبم تشنه اي مستحق تر است .
اما باز هم مي خورم و مینوشم
من هم دلم مي خواهد كه خردمند باشم
در كتابهاي قديمي آدم خردمند را چنين تعريف كرده اند:
از آشوب زمانه دوري گرفتن و اين عمر كوتاه را
بي وحشت سپري كردن
بدي را با نيكي پاسخ دادن
آرزوها را يكايك به نسيان سپردن
اين است خردمندي.
اما اين كارها بر نمي آيد از من.
راستي كه در دوره تيره و تاري زندگي مي كنم.
II
در دوران آشوب به شهرها آمدم
زماني كه گرسنگي بيداد مي كرد.
در زمان شورش به ميان مردم آمدم
و به همراهشان فرياد زدم.
عمري كه مرا داده شده بود
بر زمين چنين گذشت.
خوراكم را ميان معركه ها خوردم
خوابم را كنار قاتلها خفتم
عشق را جدي نگرفتم
و به طبيعت دل ندادم
عمري كه مرا داده شده بود
بر زمين چنين گذشت.
در روزگار من همه راهها به مرداب ختم مي شدند
زبانم مرا به جلادان لو مي داد
زورم زياد نبود، اما اميد داشتم
كه براي زمامداران دردسر فراهم كنم!
عمري كه مرا داده شده بود
بر زمين چنين گذشت .
توش و توان ما زياد نبود
مقصد در دوردست بود
از دور ديده مي شد اما
من آن را در دسترس نمي ديدم.
عمري كه مرا داده شده بود
بر زمين چنين گذشت.
III
آهاي آيندگان، شما كه از دل توفاني بيرون مي جهيد
كه ما را بلعيده است.
وقتي از ضعفهاي ما حرف مي زنيد
يادتان باشد
از زمانه سخت ما هم چيزي بگوييد.
به ياد آوريد كه ما بيش از كفشهامان كشور عوض كرديم.
و نوميدانه ميدانهاي جنگ را پشت سر گذاشتيم،
آنجا كه ستم بود و اعتراضي نبود.
اين را خوب مي دانيم:
حتي نفرت از حقارت نيز
آدم را سنگدل مي كند.
حتي خشم بر نابرابري هم
صدا را خشن مي كند.
آخ، ما كه خواستيم زمين را براي مهرباني مهيا كنيم
خود نتوانستيم مهربان باشيم.
اما شما وقتي به روزي رسيديد
كه انسان ياور انسان بود
درباره ما
با رأفت داوري كنيد !

زندگی رقت بار استادان درجه اول ادبيات

2011-04-24T20:12:00.000-07:00

سيروس علی نژاد
خاطرات پروانه بهار، دختر ملک الشعرا، تازه ترين نوشته ای است که بر محور زندگی آخرين بزرگ سلاله شعر کلاسيک ايران می چرخد. هرچند نيمه دوم کتاب نه به زندگی شاعر که به زندگی شخص نويسنده می پردازد، اما جوهر کتاب مرغ سحر در واقع همان زندگی ملک الشعرای بهار است و اهميت کتاب نيز در همين است.
درباره بهار از زمان درگذشتش در 1330 تا کنون بسيار نوشته اند. نوشته نزديکانش هم در اين زمينه کم نيست اما هر کس می تواند ديده ها و تجربه های خود را روايت کند. خاطرات پروانه بهار نيز که در سالهای آخر عمر شاعر، مونس و پرستار او بوده، از اين حيث تنها خواندنی نيست، سندی معتبر به شمار می آيد. بويژه آنکه در اينجا رابطه دختر و پدر نيز به زيبايی کار می افزايد و خواننده را درگير مباحث عاطفی می کند.
با وجود اين، خاطرات پروانه بهار جز در يکی دو فصل، يا بجز در برخی موارد کتاب پرمايه ای نيست، ضعف های بسيار دارد و بر دانسته های ما به قدر انتظار نمی افزايد. خوب نوشته نشده و ويرايش درستی ندارد. در عين حال، در مطرح کردن برخی نکات زندگی بهار موفق است و می تواند خواننده را با زندگی يکی از بزرگان ادب معاصر در اواخر عمر و نيز خانواده او آشنا کند.
توصيف او از جزييات خانه پدری، از اتاق ها تا باغ خانه، و دقتی که در وصف حال مادر و روابط عاطفی نهفته در درون خانه به دست می دهد يا تصويری که در فصل « بازگشت پدر به ايران» و فصل بعد از آن درباره فقر خانواده بهار در سالهای آخر عمر شاعر ترسيم می کند، از اين دست است. به هر صورت، قسمت دوم کتاب که در آن نويسنده به زندگينامه خود در آمريکا می پردازد، شايد از آن رو که برای خود وی ملموس تر بوده، نوشته بهتری از کار در آمده است.
در فصل « بازگشت پدر به ايران»، پروانه از سال هايی می گويد که بهار پس از مدت ها بيماری، دچار فقر شده و همسر او ناگزير تمام اشيای قيمتی و ارزشمند خانه را که يا از خانه پدری به عنوان جهيزيه به خانه بهار آورده بوده و يا گرد آورده خود بهار است، به فروش می رساند و تنها همان حياط و خانه ای می ماند که بهار در آن زندگی می کرد.
درباره بهار از زمان درگذشتش در 1330 تا کنون بسيار نوشته اند. نوشته نزديکانش هم در اين زمينه کم نيست اما هر کس می تواند ديده ها و تجربه های خود را روايت کند. خاطرات پروانه بهار نيز که در سالهای آخر عمر شاعر، مونس و پرستار او بوده، از اين حيث تنها خواندنی نيست، سندی معتبر به شمار می آيد. بويژه آنکه در اينجا رابطه دختر و پدر نيز به زيبايی کار می افزايد و خواننده را درگير مباحث عاطفی می کند
شاعر بناچار، دخترش را نزد رييس بانک ملی می فرستد تا در ازای گرو گذاشتن خانه، ده هزار تومان قرض کند. رييس بانک موافقت نمی کند. شرحی که پروانه بهار از ماجرا يعنی دشواری و سنگينی رفتن نزد رييس بانک برای وام، مأيوس شدن و برگشتن از اتاق او، ورود به خيابان و ميدان فردوسی و ديدن مجسمه فردوسی در آن حال به دست می دهد، دل سنگ را آب می کند. تصور آنکه مردی به بزرگی بهار، درمانده ده هزار تومان شود و ناچار دخترش را نزد رييس بانکی بفرستد و پاسخ منفی بگيرد، تنها دردناک نيست؛ نشانگر وضع نابسامان کشوری است که ما همه به شهروندی آن افتخار می کنيم. وقتی سرنوشت استاد برجسته ای چون بهار چنين است پيداست که دانشکده های ادبيات ما ديگر نخواهند توانست صاحب استادان درجه اولی چون او شوند.
پروانه بهار سعی می کند پس از بيرون آمدن از بانک ملی با روی آوردن به ميدان فردوسی و مجسمه سراينده شاهنامه، خط فقری را که از روزگاران دور، نصيب شاعران شريف ايران بوده ترسيم کند. البته او در اين کار محق است اما واقع اين است که بين زمانه ما و زمانه فردوسی هزار سال فاصله تاريخی وجود دارد و امروز چون به شرايط تاريخی زمان فردوسی بنگريم، آن ناروايی ها شايد قابل فهم شود. چيزی که قابل فهم نيست اين است که ما هزار سال بعد، رفتاری مشابه با شعرا و ادبا و بزرگان خود می کنيم. اين فقر که پروانه بهار بدان اشاره می کند مختص بهار نبوده است. تقريباً تمام بزرگان ادب و فرهنگ ما در پنجاه سال اخير دچار چنان سرنوشتی بوده اند. برای روشن تر شدن ماجرا بهتر است يادی از استاد احمد علی رجايی بخارايی از استادان قدر اول دانشگاه فردوسی و دانشگاه تهران بکنيم.
در نيمه دهه پنجاه در مصاحبه ای از او پرسيدم علت سير نزولی معلومات ادبی و عدم علاقه جوانان به رشته ادبيات چيست؟ پاسخ او که به شرح و تفصيل بيان شد دردناک بود:
« علت سير نزولی معلومات ادبی و عدم علاقه جوانان چند چيز است. در درجه اول آينده نگری است که هر بشر خردمندی بايد داشته باشد. کسی که ادبيات می خواند اگر قرار باشد استاد شود، آينده خود را در سيمای استادان بزرگ ادب امروز [ آن روز] می بيند ».
استاد احمد علی رجايی بخارايی می گفت با کمال تاسف زندگی استادان بزرگ ادب فارسی که از قضای روزگار در اين قرن چند تن از نامدارترينشان ظهور کردند اميد بخش نيست. هيچ يک از آنان « نه به اندازه يک مقاطعه کار، نه به اندازه يک پزشک، نه به اندازه يک مهندس، حتا به اندازه يک بقال سر گذر هم از رفاه برخوردار نبودند*».
او برای اثبات سخن خود چند مثال از بزرگان معاصر ادب فارسی آورد که اولين آنها بهار بود و بعد علامه قزوينی، دهخدا، فرزان، فروزانفر، بهمنيار، اقبال آشتيانی و ... و گفت « دريغ است که عرض کنم که هيچ کدام از اينها نه شادکام بودند نه نيک سرانجام ».
درباره بهار ضمن برشمردن ملکات او که هم زبان های پهلوی و عربی می دانست و هم روح بلند و درون مشتعلی داشت، و هم چند دوره نماينده مجلس و يک بار وزير فرهنگ شده بود، می گفت چنين شخصيتی به علت راستی و پاکی وقتی درگذشت، در مجلس سنا طرحی به تصويب رساندند که ماهی هزار تومان به خانواده او بدهند که برای امرار معاش درمانده نباشند. « وقتی عاقبت ملک الشعرای مملکت اين باشد کدام جوان حاضر است به دنبال ادب برود. چرا برود؟».
پروانه بهار در اين باره می نويسد « بعد از مرگ پدرم، وضع مالی مادرم روز به روز بدتر می شد. پدرم هيچگاه استاد رسمی دانشگاه نشده بود. به همين علت هم حقوق بازنشستگی نداشت. مادرم ناچار کتابخانه پدرم را فروخت. کتاب های خطی را کتابخانه مجلس خريد. کتاب های ديگر را هم يک کتابفروش ابتياع کرد».
اما پول کتابها هم چيزی نبود که با آن چرخ زندگی بگردد. پس از مدتی ناچار از دولت تقاضای کمک کردند و لايحه ای تنظيم شد و به مجلس رفت و با ماهی هزار و پانصد تومان موافقت شد و لايحه به سنا رفت. « خدا می داند چه سر و صدايی در مورد اين لايحه در مجلس سنا درگرفت. جمال امامی و علی دشتی از هر اتهامی به پدر و خانواده ما فروگذار نکردند».
با هزار و پانصد تومان البته نمی شد آن خانه را که پر جمعيت بود، اداره کرد. خانواده بهار ناچار شد خانه ملک الشعرا را بفروشد و افسوس پروانه بهار اين است که « چه می شد اگر دولت آن باغ و خانه و کتابهای بهار را می خريد و آن را به موزه بدل می کرد. باغش پارکی می شد و خانه اش موزه ای و کتابخانه اش، کتابخانه عمومی ».
مسأله تنها اين نيست که بهار چنين سرگذشتی داشت. مسأله اين است که غالب بزرگان معاصر ادب فارسی چنين سرنوشتی داشته اند. استاد رجايی درباره علامه قزوينی می گفت که با مبلغ ناچيز اوقاف « گيب» در اروپا به عسرت می زيست و وقتی به ايران آمد هيچ توجهی به او نشد و اگر « يارمندی مرد ديگری نبود که دو اتاق از بالاخانه منزلش را خالی کرد و به قزوينی داد»، او جا و پولی برای اقامت در تهران نداشت. وقتی هم مرد کتابهايش را دانشگاه تهران خريد تا خانواده اش با آن پول به زندگی ادامه دهند. « اين ميراث استادی بود که لقب علامه داشت ».
دهخدا که مدتها رييس دانشکده حقوق بود، چهل و پنج سال از عمرش را صرف تهيه بزرگترين دايرة المعارف فارسی کرد، بی آنکه حق تأليفی بگيرد، در حالی که اگر در ازای هر فيش دو سه تومان به او می دادند ميليون ها ثروت داشت. او شکوه خود را از فقر با اين بيت که بر ديوار اتاقش نصب کرده بود نشان می داد.
اندر همه ده جوی نه ما را
ما لاف زنان که دهخداييم
تازه در اواخر عمر دهخدا به پيشنهاد تقی زاده خانه ای قديمی خريدند و در اختيار او گذاشتند که فيش های خود را در آن بگذارد. خانه ای که به قول استاد رجايی « هيچ بنايی توش نمی نشست».
سيد محمد فرزان در نيمه دهه چهل از دانشکده الهيات با 980 تومان حقوق باز نشسته شد و « هيچ کس از امنای دولت و ارکان مملکت از خودش نپرسيد اين نابغه عصر در سر پيری چطور می تواند با 980 تومان زندگی کند وقتی کرايه منزل سه هزار تومان است». اينکه رجايی می گويد هيچ کس از امنای دولت و ... برای اين است که در همان زمان که وی اين سخنان را می گفت اسدالله علم که در بيرجند شاگرد فرزان بود، وزير دربار شاهنشاهی بود.
عباس اقبال آشتيانی که آثارش مشهور است، و تمام عمر خود را صرف تأليف و تحقيق کرد، در فقر و فاقه زيست وقتی در رم درگذشت جنازه اش دو روز بر زمين ماند چون پولی برای جمع کردن او وجود نداشت. اقبال زمانی به وزارت دعوت شده بود ولی نپذيرفته بود و گفته بود « هر عنايتی دستگاه مملکت به من دارد در همين مقام استادی بکند تا هم من به کاری که درباره آن تحقيق کرده ام برسم و هم شاگردان محروم نمانند ». استاد رجايی توضيح می داد « اما در مملکت ما پول و رفاه با عنوان وزارت و از اين قبيل بستگی دارد و مثل آن است که آدميان تا استادند نه محتاج رفاه اند و نه در اين عالم زيست می کنند ».
فروزانفر به قول استاد رجايی لختی آسوده تر زيست اما به قيمت پذيرفتن مقام سناتوری که به متوقف کردن کارهای تحقيقی او چون شرح مثنوی منجر شد. بسياری می توانستند در اين کشور سناتور شوند در حالی که فقط يک نفر بود که می توانست مثنوی را شرح کند که سرانجام ناتمام ماند.
زندگی ديگر بزرگان معاصر ادب فارسی را که نگاه کنيم به همين نتايج می رسيم. خانلری با همه بزرگی اواخر عمر در عزلت می زيست که از فقر بدتر بود.
مسأله اين است که هنوز زندگی بزرگان ادب فارسی بر مدار زندگی فردوسی می چرخد. ما کی بايد اين ناروايی ها را چاره کنيم؟
* متن مصاحبه در « آيندگان ادبی » آن روزگار چاپ شده است

شکوه یک مامور پایین رتبه

2011-04-12T23:53:00.000-07:00

معاش من معاش من کجایی
زهجرانت هلاکم چون نیایی
کجایی قرض من از سرپریده
گریبانم رسر تا پادریده
بگیردراه من هرلحظه قرضدار
بخواهد قرض خود هرروز صد بار
خوریم هرروز مانان جواری
به مافیاکنیم ما عذر وزاری
که گر بنگ واگر تریاک داری
غریبان را زخود غمناک دار
تودزد وخاین ووحشی غدار
الهی بینمت بر چوبه دار
چپاول میکنی اندر اداره
زمافیا توداری باند وداره
اپارتمان میگیری ومیفروشی
ولیکن برغریبان می خروشی
صدایت تا ابد خاموش بادا
غریو مردمی درجوش بادا
الهی بینمت بر چوبه دار

زنان طفلکانم دست بردار
زمین دولتی در خدمت تو
زقاچاق است هر جا مکنت تو
خوری هر روز تو مرغ ومربا
زنان قاق حلق ماست بالا
نه مادزد ونه یاغی وتتاریم
غریب خدمتگذار این دیاریم
چرا تو کومک های کل دنیا
خوری چون اژدها ومار بوا
همان روزی که مامور آفریدند
شکم سیری زاو دور آفریدند
الهی خانه غدار ویران
زجورش طفلکان ماست نالان
فاخته

مدیران ضعیف، برای اجرای سیاست های قوی!

2011-04-12T01:43:00.000-07:00

نوشته : داود سیاووش
درحالیکه هیچکس منکر موفقیت بازار آزاد در پیشرفت وانکشاف جامعه غرب نیست ،در افغانستان ستاره گانی که مامور تطبیق این سیاست بودند آنرا به لبه ناکامی بردند .مردم افغانستا ن وکسانی که مستقیم با غرب تماس نداشته و آنرا ندیده بودند تصور میکردند که طی یک دهه افغانستا ن به مرحله اول انکشاف ازنظر تاسیسات زیر بنایی خواهد رسید. مردم حق داشتند چنین فکر کنند ،چون آنان معجزه گری بازار آزاد را درغرب لااقل شنیده بودند.اما یک دهه پس ازآن رویا ها به نظر میرسد هنوز از احداث حاجیگک ده سال دیگر فاصله داریم وحتا کاهوی دسترخوان مردم در نتیجه تطبیق غلط سیاست بازار در افغانستان اکنون از چین وارد می شود.معدنیات زیر خاک خفقه ،دریاها به کشورهای همسایه می ریزد،بازار هارا امتعه وارداتی تسخیر کرده ،به لشکر بیکاران هرروز افزوده می شود، فارغان صنوف دوازده مکاتب با دنیایی از آرزو های جوانی به لشکر بیکاران می پیوندند،درزیر پل های شهر کابل ده ها وصد ها جوان معتاد مواد مخدر خوابیده ،نام افغانستان درشمارسومین کشور آلوده به فساد ثبت شده ،بودجه انکشافی سال1390 چهل در صد کاهش دارد .قوای ثلاثه در اختلاف های گوناگون به جان هم افتاده اند.مهاجرین در کشور های ایران وپاکستان به انواع دشواری ها مواجه اند. بخشی از وزرای کابینه هنوز از پارلمان رای اعتماد نگرفته اند .سارنوال دومی نیز به تقلید از جبار ثابت بیرق مخالفت با قوه مقننه را بلند کرده ، نهاد های مدنی به عوض ابراز عکس العمل در برابر تهدید ها علیه ارزش های مدنی به فکر پروپوزل نویسی ،توجیه اعمال مخالفان وتهیه (تی بریک)به اشتراک کنندگان ورکشاپ ها وسیمینار های فرمایشی حکومت استند.جامعه جهانی به فکر مسایل روز مره وحل د عوا های یومیه با رییس جمهور کرزی می باشد، کمیسیون صلح به فکر نحوه مصرف پولهای گزافی میباشد که به اختیار شان قرارگرفته.پول افغانی دربازار های جنوب کشور از چلند افتاده ،ادبیات دیپلوماتیک با دنیا جایش را به دشنام خالی کرده، برگشت به قوماندانسالاری به خاطر خطری که از سیاست های مرموز پشت پرده صدر کشور احساس می شود به روحیه مسلط روزمره مبدل شده،
اما در مقابل به عنوان ترقی وانکشااف چند بلند منزل وهوتل وچند شهرک مقوایی اینجا وآنجای شهرکابل قد بلند نموده ،مافیای زمین در تلاش غصب ساحات سبز و زمین های داخل نقشه می باشد. رعیت و افرادی که تحت اداره دولت زندگی دارند مورد اذیت ، اخاذی ،توهین وتحقیر قرار می گیرند وافراد شورشی برادر خوانده می شوند . به حال اطفال مخالفان اشک ریخته می شود و به زخمی های جبهات صف دولت توجه نمی شود.آنانی که سلاح به زمین گذاشته وتحت اداره وهدایت قانون زیست می کنند جنگسالار خوانده می شوند اما پیشنهاد رهایی جنگسالاران از گوانتا نامو به ملل متحد صورت می گیرد. کیسه بر ماه ها وحتا بیشتر از آن در زندان ها می پوسد اما جنایتکار جنگی از زندان ها رها میشود طفل انتحاری با نوازش از حبس رها می شود اما میدان بازی اطفال کابل توسط بلدوزر ویران می شود .از نظر آگاهان یکی از دلایل این مسایل آن است که کدر های پس از اداره موقت با پدیده های موجود با نفرت وتبعیض برخورد می کنند ،مثلا فابریکه خانه سازی موجود را که چندین قصبه رهابشی معیاری ساخته بود غیرفعال گذاشته شهرک های کم کیفیت شخصی را رویدست گرفتند .آنهم درشرایطی که اگر یک اپارتمان قبلا یازده هزار افغانی به اقساط به فروش می رسید در شرکت های شخصی بالای اپارتمان های با کیفیت به مراتب پایین بیش از چهل هزار دالر قیمت گذاری شد که واضحا از قدرت خرید مردم بالا می باشد.نل تیل که از ترمز تا بگرام تمدید شده بود باز سازی نشده به عوض از قراردادی هایی استفاده شد که موتر های شان را بامحموله تیل خودشان درراه ها حریق میکردند تا موتر جدیدی جبران خساره بگیرند.مطبعه دولتی ،مطبعه معارف ،مطبعه آریانا ،مطبعه سکوک،مطبعه نبراسکا وغیره مطابع داخلی باز سازی نشد ودر عوض کتاب های درسی در خارج وآن هم پراز اغلاط به چاپ رسید.ظرفیت جذب در دانشگاه ها وموسسات تحصیلات عالی با فراغت شاگردان از مکاتب در توازن قرارداده نشد.ارقام واعداد آفاقی ازعاید ملی به شکل عوامفریبانه منتشر شد که با واقعیت زندگی مردم تطابق نداشت وبه خاطر کتمان ارقام و معلومات مراکز معلومات از دسترس رسانه های آزاد دور نگهداشته شد. سرمایه های بزگ خارجی دراحداث پروژه های زیربنایی جلب نشد،خط آهن بنادر حیرتان، شیرخان بندر، آقینه ، تورغندی ،اسلام قلعه ، سپین بولدک و تورخم را باهم وصل نکرد واز این طریق کشور با جهان وصل نشد درمناطقی که امنیت تامین بود پروژه های انکشافی رویدست گرفته نشد که با این حال مردم مفهوم بازار آزاد را اکنون به مفهوم رهبری ضعیف ، معامله گری های سیاسی ، ازدست کار،منزل ، ازدست دادن امکان تحصیلات عالی ، وبرآورده نشدن رویا ها وتوقعات شان از بازار آزاد درک می کنند . مسوول این غلط فهمی مردم ستاره گان افغان مدعی تطبیق این سیاست می باشند نه تیوری بازارآزاد.
ضرور بود قبل از هر اقدامی سیمینار های تحقیقی دررابطه به شیوه های تطبیق سیاست های اقتصادی تدویر می یافت ودر آن اشکال عملی ساختن مرحله به مرحله آن موردارزیابی قرار می گرفت. وضعیت کنونی طوری آمده که مسوولیت شکست کابل بانک را هیچکس به عهده نمی گیرد، شخصی که تصدی هارا به فروش رساند حالا حتا در داخل افغانستان زیست نمیکند. وکسی که فابریکات بزرگ غیر فعال را در دستور کار نگرفت هیچ معلوم نیست. مشکل بزرگ افغانستان آن است که امور اقتصادی ، نظامی و سیاسی قبل از اعلان مورد تحقیق واررزیا بی کارشناساته کمتر قرار می گیرد ویا اصلا قرار نمی گیرد.ورنه سیاستمداران نابلد ما بازار آزاد را با لیلام تصدی ها ودکترین نظامی را با اظهار اینکه در افغانستان جنگ داخلی نیست ومفهوم ایتلاف ها را با محفل بازی ومعامله گری اشتباه نمی کردند..

استغنای لاله

2011-04-06T07:20:00.000-07:00

" /> من لاله آزادم خود رویم وخود بویم

دردشت مکان دارم هم فطرت آهویم

آبم نم باران است فارغ زلب جویم

تنگ است محیط آن جا در باغ نمی رویم

قابل توجه آنانی که مکتب ها را می سوزانند!

2011-03-31T22:54:00.000-07:00

ببینید در جهان مردم حتی در شرایط نبود کانکریت و آهن گادر و خشت فقط با استفاده از مواد دست داشته به اطفال شان مکتب می سازند ولی بر عکس در افغانستان با تأسف مکاتبی را که با هزار احتیاجی از کمک های جهان ساخته میشود به آتش می کشند.

غراب-ادگارآلن پو

2011-03-29T06:34:00.002-07:00

مترجم: احمد میر علایی

نیمه شبی دلگیر، که من خسته وخراب،

غرق مطالعه ی مجلدی عجیب وغایب بودم ازدانش ازیادرفته،

درمیان سرتکان دادن ها، وگاه به خواب رفتن ها، ناگهان انگشتی به در خورد،

گویی رپ رپه یی بود، رپ رپه یی نرم که کسی بردر اتاقم میزد

زیرلب گفتم: (میهمانی آمده است ، وبر دراتاقم انگشت میزند –

همین ونه چیزی دیگر.) آه، خوب به یاددارم که شبی زمستانی ودیجور بود،

وهر نیم سوز پا به مرگ شبح خودرا برکف اتاق می تنید.

مشتاقانه آرزومند روز بودم ،- به عبث تلاش کرده بودم

تا از کتاب هایم درمانی وام کنم برای درد وغمم – غم ازدست دادن لنور –

دوشیزه یی بی مثال و تابنده که فرشتگانش لنور نام داده اند.

واین جا نامی از او نمانده دیگر. وخش خش محزون وابریشمین هر پرده ی عنابی

دلم را به تپش می انداخت – وجودم را از هراس های وهم آلود می آکند –

هراس هایی که پیش از این هرگز نداشتم، چنانکه اکنون، برای آرام کردن دل،

ایستادم وبر خود تکرار کردم که : ( میهمانی است که بر دراتاق من اذن دخول می طلبد-

میهمانی سرزده که بردر اتاق من اذن دخول می طلبد-

همین ونه چیزی دیگر.) حال دل قوی داشتم،دیگر تردید نکردم،

گفتم: ( حضرت آقا، یاسرکار خانم، من به راستی پوزش می طلبم

حقیقت آنست که خواب مرا درگرفته بود، وشما چنان آهسته بردرزدید،

وچنان آهسته انگشت بردرزدید ،انگشت بردراتاقم زدید،

که مطمین نیستم آن را شنیده باشم.) – دراین جا دررا چارتاق کردم،

ظلمت بود آن جا و نه چیزی دیگر.

ژرف به درون آن ظلمت نگریستم،مدت ها دودل آن جا ایستاده بودم، می ترسیدم،

تردیدداشتم،رویا هایی میدیدم که هیچ تنابنده یی، جرات نکرده بود ببیند ،

اما سکوت بی خدشه بود، وظلمت هیچ نشانه یی به دست نمی داد،

وتنها واژه یی که شنیده می شد واژه نجوای (لنور!) بود،

این را به نجوا گفتم، وهیچ پژواکی در پاسخ زمزمه نکرد(لنور!) ،

صرفا همین ونه چیزی دیگر. آنگاه به درون اتاق روکردم، تمامی روحم دردرونم می سوخت،

به زودی باز دق البابی اندک بلندتر از پیش شنیدم.

گفتم( حتما ،مسلما چیزی نشسته است، بر شبکه ی پنجره ی اتاقم،

پس، بگذار ببینم این وبال چیست، واین راز بگشایم-

بگذار لحظه یی دلم آرام گیرد واین راز بگشایم،-

گمانم باد باشد ونه چیز دیگر!) دراین جاکرکره را چار تاق کردم، آنک ، نازان وباپرپرزدن های بسیار،

غرابی غریب از روزگاران متبرک گذشته پا به درون گذاشت

نه کوچکترین حرمتی گذاشت- نه لحظا یی درنگ کرد یا فروماند،

بلکه با کروفری امیری یا امیربانویی بالای در اتاقم نشست –

فراز نیم تنه ی پالاس درست بالای در اتاقم

جا خوش کرد ، ونشست ، ونه چیزی دیگر. آنگاه این پرنده آبنوسی یه توهم حزن آلود من رنگ خنده زد،

با هییت رسمی وجدی که به خود گرفته بود،

گفتم :( هرچند کاکلت بریده و تراشیده اند هیچ به دل هراص راه نداده ای ،

همان غراب شوم باستانی سرگردان بر ساحل شب گرفته ای –

مرا بگوی که بر ساحل دوزخی شب نام جلیلت چیست ؟)

نعیق زد غراب – ( نه دیگر! ) چه شگفت زده شدم که این مرغ نا هنگام چنین راحت حرف می شنود

هر چند پاسخش نه چندان معنایی داشت – ونه ربطی،

زیرا چاره نیست بپذیریم که هیچ انسان زنده یی

تاکنون از این نعمت بر خوردار نبوده که پرنده یی را بالای در اتاقش ببیند-

پرنده یا جانوری فراز تندیس نیم تنه بالای در اتاقش

با چنین نامی چون (نه دیگر) اماغراب تنها ، نشسته بر نیم تنه ی بی رنگ فقط آن یک کلمه را

ادا می کرد، چنانکه گویی جانش را در آن تک واژه میریخت.

چیزی از این بیش ادا نکرد- بال از بال تکان نداد-

تا من آهسته زیرلب گفتم: "یاران دیگر پیش از این پرکشیده اند-

او نیز فردا ترک مان می گوید ، چنان که آمال من پیش از این پر کشیده اند"

نعیق زد غراب، "نه دیگر" شگفت زده از شکستِ سکوت با پاسخی چنین مناسب،

گفتم: "بی شک، آنچه او می گوید سر تا تهِ ذخیره ی واژگانی اوست،

فرا گرفته از استادی نا شاد که سرنوشت غدّار

او را پی کرده و تند تر هی کرده –چنان که چون امید را فراخوانده،

یأس جان گزا بر او آغوش کشیده، به جای امید شیرینی که جرأت کرده و فراخوانده-

با آن پاسخ غم بار، "نه دیگر" اما غراب به تمامی روح غم‌ زده ام رنگِ لبخند می‌زد،

کرسی تشک‌داری را یک ‌راست برابر پرنده کشیدم، و تندیس و در؛

آن‌گاه فرورفته در آن باتلاق مخملین، خود را سرگرمِ

پیوند‌زدن خیالی به خیالی کردم، فکر می‌کردم این مرغ بدشگونِ کهن-

این مرغِ نحس، ناقواره، ناساز، ناهنگام، نکبتی و کهن

چه منظوری دارد از نعیقِ « نه دیگر» این‌را به گمانه‌زنی نشستم، اما کلامی برلب نیاوردم

خطاب به مرغی که چشمان آتشینش اکنون تا ته سینه‌ی مرا می‌سوزاند؛

نشستم تا در این زمینه و موارد دیگر به حدس و گمان بپردازم، و سرم را به‌راحتی تکیه دادم

بر بالش رویه‌ی مخملی که نور چراغ را فروبلعیده بود،

اما کدام روکش مخملی‌ِ بنفش‌رنگ و غرقه در نور چراغی

زیر سر اوست، آه، نه دیگر! آن‌گاه، چنان پنداشتم که هوا فشرده‌تر می‌شود، عطرآگین از بخوردانی ناپیدا

تاب خوران به دست فرشتگانی که صدای پایِ نرمشان بر کف نمدپوش می‌آمد

فریاد زدم: « بیچاره، خدایت بر تو رحم آورده- به دست این فرشتگان

بر تو راحت فرستاده- رهایی و درمانِ خاطرات تو از لنور!

بگذار سیر از این معجون بنوشم و این لنورِ از دست‌رفته را فراموش کنم!»

نعیق زد غراب: "نه دیگر" گفتم: « ای پیام آور، ای عامل شر!- که اگر پرنده یا شیطان، باز پیام‌آوری!-

چه شیطان تو را فرستاده باشد، چه توفان تو را بر این کرانه انداخته باشد،

سرگشته، اما با همه این احوال بی‌باک، بر این کرانه‌ی کویری جادوزده-

در این خانه‌ی دهشت‌زده- راستش را به من بگو، به تو التماس می‌کنم-

آیا- آیا در وادی اردن مرهمی هست؟- به من بگو، به تو التماس می‌کنم!»

نعیق زد غراب"نه دیگر" گفتم: "ای پیامبر! ای عامل شر!- که پرنده یا شیطان، باز پیامبری!-

سوگند به آسمانی که بر سر ما آسمانه می‌زند- به خدایی که هر دو می‌پرستیم

به این جان گران‌بار از رنج بگو که آیا در دوردست باغ عدن،

به دوشیزه ای قدسی که فرشتگانش لنور می‌خوانند می‌رسد-

به دوشیزه ای بی مثال و تابنده که فرشتگانش لنور می نامند."

نعیق زد غراب "نه دیگر" از جا جسته، جیغ زدم:"پرنده یا دیو، بگذار این کلمه کلید جدایی ما باشد!

به درون طوفان و به کرانه ‌ی دوزخی شب بازگرد!

هیچ پرِ سیاهی را به نشانه ‌ی دروغی که روحت گفته به جا نگذار!

تنهایی مرا بی خدشه باقی بگذار- از تندیسِ بالای درم برخیز!

نوکت را از میان قلبم بیرون‌ کش، و کالبدت را از بالای درم بردار!"

نعیق زد غراب "نه دیگر" و غراب، بی‌تکانِ پر، هنوز نشسته است، هنوز نشسته است،

بر تندیس‌ بی‌رنگ پالاس درست بالای کتیبه‌ی اتاقم؛

و چشمانش یک سره گویی از آن دیوی است که رویا می‌بیند،

و پرتو چراغ بالای سرش سایه‌ ی او را بر زمین می‌اندازد؛

و می‌شود آیا که روح من از آن سایه‌ ی جاری بر زمین

روزی جدا شود- نه دیگر! ۱۸۴۵

بیایید رضاکارباشیم نه آقا وسیاستمدار!

2011-03-25T01:06:00.001-07:00

نوشته :داود سیاووش
درک وبرداشت سیاستمداران کنونی ازسیاست آنست که سیاستمدا ر حتما باید زیاد حرف بزند، ستیژ بگیرد،درصدرمجالس بنشیند،حرف های تازه بزند،ازمعاملات پشت پرده بگوید،آینده را به نفع خود پیشگویی کند،وعده بدهد ، بترساند،امکانات خود را به رخ دیگران بکشد،سفارش کند وزیر وسفیر مقررکند وبلاخره در هرگوشه وبیشه وفن ومسلک ازمسایل ریش وبروت مردم تا برنامه تولسی وتاامورتدبیر منزل دخل وغرضی داشته باشد.چهره اش باید از طریق تلویزیون ها دیده شود،به طوراشتهاری نشریه داشته باشد، ضیافت های مجلل ترتیب کند، پارتی بازی وپره وجنبه را خوب بلد باشد،باگرگ گوشت بخورد وبا چوپان نوحه کند،در تشیع جنازه آرزوی بودن در تابوت ودر مراسم عروسی آرزوی نشستن به جای شاه را داشته باشد. مسلما که دراین وضعیت نمیتوان ازمکتب وفکر واندیشه حرفی مطرح نمود.چون ملاک همه مسایل خود سیاستمدار میباشد لاغیر.
دراین حال متفکرین جامعه در خدمت سیاست های روزمره قرار میگیرند. در همین روال برای اعمال غلط سیاستمداران روشنفکران مجبوراند توجه بتراشند . درشوروی سابق برای اعمال کارگر کم سوادی چون ستالین درسنامه های تیوریک مینوشتند وبرای زمامداران پس از هفت ثور وشش جدی کسانی بیانیه های شان را می نوشتند که در خانه مخالفان شان بنا بر مجبوریت طور کرایی اقامت داشتند وپس از اداره موقت حتا یک بیانیه از قبل تنظیم شده را مردم نشنیده وحوادث داغ کشوررا به شکل روزمره در شکل عواطف واحساسات مطرح شده، روشنفکران راست ،چپ، راست افراطی وچپ افراطی اطراف قصر توجهه میکنند، بدتراز آن دردوره نجیب وپس از آن در دوره مجاهدین یک روز شخصی واجب القتل ومباح الدم وروز بعد دوست وبرادر خطاب می شد آنهم از روی مصلحت نه از روی صداقت.
انتقاد از آن دوره هاهیچ دردی را دوا نمیکند وهدف از یادآوری آن اینست که باید از آنها درس گرفت. روشنفکران افغانستان در دهه های سی، چهل وپنجاه خورشیدی افکار آماده دیگران را جویده از خود طرح، نظر وبرنامه مستقلی نظیر اندیشمندان اروپا وجهان اسلام نداشتند.
درموضعگیری چپ کلیات ومنتخباتی را روشنفکران از بر میکردند که حتا در خود شوروی قابل تطبیق نبود ودر جناح راست
از مصر وپاکستان مسایلی وارد سیاست می شد که حتا درخودجامعه الازهرمورد بحث بود.
درشرایط کنونی سیاستمداران دهه های قبلی وبرسر اقتدار کنونی چند مسوولیت تاریخی دارند:
یکی آنکه با گذشته باید برخورد انتقادی نموده انتقاد از دیگران را با انتقاد از خود آغاز کنند .
دوم روحیه دوران جنگ سرد و خصومت های نا خواسته را به نسل بعدی منتقل نسازند
سوم همگان ازستیژ غرور پایین آمده به عوض امر وهدایت به فعالیت های رضاکارانه اجتماعی بپردازند
آنچه را این بزرگان میتوانند انجام دهند تا پیروان شان از آن بیاموزندقرارذیل اند:
رهبری بیلی به دست گرفته تعهد بسپارد که حداقل یکی از نواحی شهر کابل را سرسبز می سازد.
لیدری دست وآستین برزده اعلان نماید که در یک منطقه شهر آب صحی به مردم مهیا میسازد.
رهبری لباس کار پوشیده اعلان نماید که بخشی از شهر راتنظیف مینماید.
رهبری تعهد بسپارد که با طرفدارانش در تنظیم ترافیک سهم میگیرد.
رهبری تعهد نماید که به مریضان بی بضاعت کمک میکند.
رهبری حداقل قبول کند که از دفتر تا منزل پیاده رفت وآمد میکند.
رهبری هدفش را خدمت به مهاجرین اعلان کند.
رهبری هدفش را کمک به خانواده های بی سر پرست اعلان کند.
با این اقدامات از یک طرف فرهنگ خدمت عملی به مردم ترویج یافته کلی گویی ها جایش را به خدمت بی ریا میسپارد واز سوی دیگرغرور وتکبر جایش را به اعمال رضاکارانه و تواضع وانزوای عالمانه خالی میکند.

به آنانی که درحفظ محیط توجه ندارند!

2011-03-24T19:35:00.000-07:00

بدا به حال شاروال ،وزیر ،وکیل و موسسه محیط زیستی که با دیدن این فواره ها تکان نمی خورد وبه خاطر بهبود هوای آلوده کابل تصمیمی نمی گیرد

سال 1389 را کس تحویل نگرفت

2011-03-22T03:25:00.000-07:00

نوشته :داود سیاووش
سال 1389 در آخرین لحظات تحویلی، با حالت کوفته و با کوله باری از پشتاره دم دروازه سال 1390 زانو زد و در حالی که عرق از سر و رویش سرازیر شده بود، العتش گویان نخست یک گیلاس آب خواست و بعد در حالیکه نیمه یی از گیلاس را سر کشیده بود به سال 1390 با حالت نفس زنان گفت:
از شما خواهش می کنم این پشتاره را از شانه ام تحویل بگیرید.
سال 1390 که از مشاهده آن حالت دردناک و خسته گی مفرط سال 1389 به وحشت افتاده بود گفت:
نه برادر، من این پشتاره بسته را بدون تشریح تسلیم نمیشوم، لطفاً یکایک آنرا به من تشریح کن.
سال 1389 که نمیخواست با چنان سوالی مواجه شود، بالاجبار زبان به سخن گشوده چنین گفت:
در این کوله بار، مشکلات، بگو مگو ها، اختلاف ها، فساد، عملیات انتحاری، جرگه های بی نتیجه، قاچاق های مواد مخدر، کشمکش ها با جامعه جهانی، اختلافات قوه اجرائیه با پارلمان و مسایل گوناگون از این قبیل می باشند که یکایک آنرا برایت شرح میدهم.
و بعد در حالیکه سال 1390 دست زیر الاشه به سویش خیره شده بود ادامه داد:
- این اسناد کنفرانس لزبن است که نمیدانم با کدام امکانات مسوولیت امنیتی را افغانستان به دوش خواهد گرفت.
- این دوسیه عملیات انتحاری و انفجاری و اعتراف شخصی میباشد که در کابل بانک جلال آباد پس از کشتن چندین نفر به زبان خود میگوید که از کشتن انسان ها لذت می برد.
- این دوسیه رهایی زندانیانی میباشد که از زندان ها رها شدند
- این ماجرای افتتاح نکردن پارلمان، به تعویق انداختن نتیجه انتخابات پارلمانی، تشکیل محکمه ویژه و کشمکش های مربوط به قوۀ اجرائیه و قوه مقننه میباشد.
- این پرونده مبلغ گزاف بودیجه شورای عالی صلح است، که رییسش حتی تا چهار آسیاب هم رفته نمیتواند.
- این اسناد تیوریک کنفرانس کابل میباشد که به غیر از نشست های تشریفاتی و گزارشات روی کاغذ، اثری از آن در عمل مشاهده نمیشود.
- این لیست قاچاقبران مواد مخدر است که شما هم آنرا افشا نکنید و به عوض گرفتاری برایشان موقف هایی هم داده میشود.
- این نوار، نوار های کنفرانس های مطبوعاتی مربوط به اختلاف های آقای کرزی با جامعه جهانی در رابطه به انحلال شرکت های خصوصی میباشد که به نتیجه نرسید.
- این کست اظهارات آقای کرزی است که به مخالفان می گوید، اگر هر قدر آنها خرابی کنند باز هم به آنها مراجعه خواهد کرد.
- این کست های سفر بارک اوباما به بگرام میباشد که به دلایلی از رفتن به کابل و ملاقات با آقای کرزی صرف نظر کرد.
- این نوار های سفر یوسف رضا گیلانی صدر اعظم پاکستان به کابل می باشد، که یک روز بعد از سفر اوباما به بگرام بطور سمبولیک مورد استقبال گرم رهبری افغانستان قرار گرفت.
- این سند ادعای مقامات جامعه جهانی مبنی بر کمک ایران به طالبان و اظهارات وزیر داخله افغانستان مبنی بر اینکه سندی در این رابطه وجود ندارد میباشد.
- این بگو مگو های پیمان استراتیژیک با ایالات متحده میباشد که آقای کرزی آن را در میدان فوتبال مردم انداخته پاس و شوت می کند.
- این کست ثبت شده توافق رحیم وردک، امرالله صالح و حنیف اتمر به ضرورت اتحاد استراتیژیک با ایالات متحده و مخالفت اسماعیل خان با آن می باشد.
- این یک نوار تاریخی مربوط به کنفرانس مطبوعاتی آقای کرزی با رییس جمهور کرویشیا میباشد که به طور کاملاً شگفت انگیز رابطه اتنیکی میان قوم خروتی افغانستان و قوم کروات در آن کشف شده.
- این اسناد کار بالای شهر غزنی به صفت پایتخت کشور های اسلامی می باشد که به اثر آن( برج بالا بین) آن شهر سقوط کرد.
- این اسناد دیوار های تاریخی کابل است، که در چند قدمی شان مردم منازل مسکونی اعمار میکنند و آن دیوار ها را تخریب میکنند.
- این اسناد مصارف بودیجه حکومت میباشد که حتی 30 فیصد آنرا به درستی مصرف نکرده و پول ها را به دنیا مسترد می کند، در حالیکه کشور هنوز ویرانه و مردم فقیر و آواره و بیچاره استند.
سال 1390 از شنیدن این همه گزارشات دل آزار یکبار مثل بمب انفجار نموده فریاد کشید:
بس! بس! بس! من سالی را که در آن یک کشور فقط ماجرا آفریده و حرف زده اصلاً تسلیم نمیشوم، بهتر است سال 1389 یکبار دیگر تکرار شود.

چند عادت نوروزی مردم دهات و روستا های افغانستان

2011-03-20T08:03:00.000-07:00

نوشته: داود سیاووش
مردم در روستا ها ، قرأ و قصبات افغانستان از زمانه های دور، نوروز را گرامی میدارند. در این روز دهقان ها قلبه کشی می کنند و گاو های شان را (سره) می کنند.زنان بالای دروازه خانه های شان با رنگی که از سبزه ترکیب شده «نیکی در آی و بدی بر آی» گفته تصویری می کشند. پهلوانان با اسپان کوه پیکر به صحرا ها رفته، مسابقه بز کشی به راه می اندازند. مادر ها در شب سال نو برای پسران شان به شکل داس و برای دختران خانواده به شکل مهتاب و غیره اشکالی از خمیر ساخته، در تندور می پزند. اکثر خانواده ها هفت میوه مشهور را قبل از رسیدن نوروز تر می کنند. در روز اول نوروز مرغ جنگی، بودنه جنگی و غیره مسابقات جنگ حیوانات را به راه می اندازند وتخم جنگی میکنند. فامیل ها به خانه نامزد دختر، چیز هایی طور تحفه می بردند. مادر کلان ها به نواسه ها و نواده ها قصه می گویند که در آستانه نوروز عجوزک سر و تن می شوید، به درخت ها گاز می خورد، خوشی ها می کند، تا نوروز با او ازدواج کند، اما نوروز در روز (نوروز) از ازدواج با عجوزک امتناع می ورزد و آن وصلت صورت نمی گیرد. در زیارت های افغانستان، توغ ها، جنده ها و بیرق های مزارات در این روز بلند می شود که مشهورترین و بزرگترین گردهمایی نوروزی در شهر مزار شریف و در مزار حضرت علی صورت می گیرد. در این روز از شهر های مختلف افغانستان فامیل ها مریضان شل، نابینا و صعب العلاج را به زیارت شاه مردان می برند و این بیت را بر لب دارند:
روز نوروز است یاران، جنده بالا می شود
از کرامات سخی جان، کور بینا می شود
بعضی خانواده ها در این روز عنعنه یی به نام سبزه لگد کردن دارند که بر اساس آن حتماً باید از خانه بر آمده و سوی صحرا ها و تفریحگاه ها بروند و چنان فکر میکنند که اگر در نوروز از خانه نبرایند، تا آخر سال در خانه خواهند ماند. خانواده ها در این روز همه اتاق هایشان را در شام روشن می گذارند و نزد بعضی فامیل ها این باور وجود دارد که ارواح در شب سال نو به خانه شان می آید و به این مناسبت به ارواح گذشتگان دعا می کنند و تلاش می نمایند فضای رابطه اعضای خانواده در شب اول سال خوش باشد تا ارواح خوش بروند.

نفس باد صبا مشک وزان خواهد شد

2011-03-19T22:59:00.000-07:00

بیایید کوچه،محله،ناحیه وشهرمان راسبز سازیم

2011-03-18T10:38:00.002-07:00

دی شد و بهمن گذشت، فصل بهاران رسید
جلوه گلشن به باغ همچو نگاران رسید
زحمت سرما و دود رفت به کور و کبود
شاخ گل سرخ را وقت نثاران رسید
باغ ز سرما بکاست شد ز خدا داد خواست
لطف خدا یار شد دولت یاران رسید
آمد خورشید ما باز به برج حمل
معطی صاحب عمل سیم شماران رسید
مولانا

اندرز به حکومت که نمیگذارد در فصل بهار در مکروریان چهار نهال شانی شود

2011-03-17T20:08:00.000-07:00

به دست خود درختی می نشانم

به پایش جوی آبی می كشانم
كمی تخم چمن بر روی خاكش

برای یادگاری می فشانم

درختم كم كم آرد برگ و باری

بسازد بر سر خود شاخساری
چمن روید در آنجا سبز و خرم

شود زیر درختم سبزه زاری

به تابستان كه گرما رو نماید

درختم چتر خود را می گشاید
خنك می سازد آنجا را ز سایه

دل هر رهگذر را می رباید

به پایش خسته ای بی حال و بی تاب

میان روز گرمی می رود خواب
شود بیدار و گوید : ای كه اینجا

درختی كاشتی روح تو شاداب

حکومت زور سر نیزه اش را به روی مدافعان محیط زیست ومیدان سپورت کشید!

2011-03-17T05:11:00.000-07:00

نوشته: محمد داود سیاووش

اگر حکومتی فکر کند که به رخ مردم کشیدن چند موتر رنجر و فرد مسلح میتواند خواسته ها و مطالبات مردم را برای همیش سرکوب کند، اشتباه میکند. در حالیکه در سر لوحه برنامه آن حکومت هم چنین مسأله یی نوشته نشده، مانور با زور سر نیزه به روی مردم بیچاره، غیر مسلح و مدنی در مکروریان چهار و کتابفروشی های پل باغ عمومی، خیلی ظالمانه میباشد. اگر این حکومت توان مانور دارد، حد اقل آنرا در دروازه های شهر کابل به روی مخالفین بکشد، در حالیکه هیچ باشنده مکروریان نمیخواهد در میدان فوتبال برای خود خانه بسازد، حکومت بخاطر چند نفر پولدار، که میخواهند در آن منطقه بلند منزل آباد کنند، امر حمله و کندن درخت های ناجو را در فصل بهار در آن منطقه صادر کرد. این آقایان چرا امر کشف، دستگیری و خنثی نمودن پلان های دهشت افگنان و تروریستان را نمیدهند؟ این آقایان چرا لپ تاپ ها، تیلفون ها و وسایلی را که از زندان پلچرخی با آن در شهر کابل فعالیت های تروریستی سازماندهی میگردد، نمیگیرند؟ سوال اینست که آیا پولیس و اردو بخاطر سرکوب مردم باید اکمال شود و یا بخاطر دفع و تردد دشمن؟
قوه اجرائیه باید بداند، که با این سرکوب ها، نا رضایتی مردم صد چندان بالا میبرد। در حکومت های استبدادی، سرکوب مردم با قیام ها، کودتا ها و فعالیت های مسلحانه بر علیه حکام ظالم پاسخ می یابد. شهروندان کابل نه مسلح هستند و نه مرتکب کدام فعالیت تخریبی، انفجاری و انتحاری، مانند بعضی مناطق افغانستان شده اند. اگر کتابفروشی میخواهد در شهر غرفه کتابفروشی داشته باشد، این فعالیت جداً یک فعالیت فرهنگی-مدنی است و نباید با زور سر نیزه با او پیشآمد شود. و اگر شهروندان مکروریان چهار میدان سپورتی و ساحه سرسبزی برای اطفال شان میخواهند این مطالبه یک مطالبه مدنی و معقول است، که بخاطر تربیه سالم اطفال و جوانان و دفاع از محیط زیست به عمل می آید، ولی حکومتی که تمام زور و قوت خود را بخاطر کندن درخت هایی که مردم آنرا داوطلبانه در فصل بهارغرس کرده اند به مصرف میرساند، باید بداند که یک عمل ظالمانه، زورگویانه و استبدادی انجام میدهد। این آقایان باید بدانند که در تاریخ افغانستان این مردم استبداد های خشن حفیظ الله امینی، ملا عمری و غیره را دیده اند و هر گز تسلیم آن نشده اند. و این بار نیز بادوختن لب اعتراض مردم انتظار یک انفجار بزرگ نفرت از ظالمان را داشته باشند.
بدا به حال کسانی که بر خلاف ماده پنجاه و دو قانون اساسی، به عوض میدان سپورت از مافیای زمین دفاع میکند!
بدا به حال کسانی که بر خلاف ماده پانزده قانون اساسی محیط زیست را تخریب میکند!

دام تزویر

2011-03-15T07:31:00.000-07:00

شنیدم گوسفندی را بزرگی
رهانید ازدهان ودست گرگی
شبانگاه کارد درحلقش بمالید
روان گوسفند از وی بنالید
که ازچنگال گرگم درربودی
چودیدم عاقبت خودگرگ بودی

سعدی

بر اساس فرمان آقای کرزی نهال های منطقه سبز مکروریان چهار درفصل بهار کنده شد

2011-03-15T05:58:00.000-07:00

نوشته :داود سیاووش

در دوره حکومت های قبل از مجاهدین مکروریان های اول، دوم، سوم و چهارم ساخته شد. در این مکروریان ها بلاک های رهایشی با مکاتب، کودکستان ها، میدان های سپورتی، مساجد، محل مرده شویی، ساحه سبز، آب گرم و غیره به مردم مهیاء گردید.
این شهرک های مجهز با امکانات آب، برق، ترانسپورت شهری و تسهیلات اجتماعی، در دوره طالبان نیز، چندان به خطر مواجه نشد و به استثنای برق و آب و امکاناتی که بر اثر جنگ ها تخریب شده بود در سایر موارد حتی طالبان در مکروریان های اول، سوم و چهارم، به کمک موسسه حمایه اطفال، میدان مصئون بازی برای اطفال ساختند. اما پس از تشکیل اداره مؤقت، بر خلاف انتظار مردم که در نظر داشتند شاید در این دوره آب گرم قبلی و انرژی آفتابی برای بلاک ها تأمین شود در ابتدا دکان های یک منزله یی را که قرار بود در مکروریان چهارم ساخته شود، خلاف نقشه به یک بلند منزل غیر معیاری، حکومت امر داد، بعداً در مکروریان چهار دو بلاک خلاف معیار های ساختمان، از خشت و پایه بلند کرد و در حالیکه اپارتمان های معیاری قبلی( را مثلاً) سه اتاقه را به قیمت یازده هزار و هفتصد افغانی آنهم با اقساط طویل المدت بالای مأمورین به فروش میرساندند،در این دوره اپارتمان خشتی و غیر معیاری را بیش از چهل هزار دالر بالای افراد نا معلوم به فروش رساندندو در مقابل فابریکه خانه سازی را سقوط دادند.
در روز هایی که در جوهانسبورگ مسابقات بین المللی فوتبال بود، بلدوزر های غاصبان زمین میدان فوتبال مکروریان چهار پایه های گول را از جایش کنده به دور انداختند اما با توجه به عکس العمل دسته جمعی باشندگان مکروریان و توجه برخی مقامات دست دوم حکومت کار تخریب میدان متوقف شد.
در ماه حوت امسال، اهالی مکروریان چهار از پول شخصی شان چند صد اصله درخت ناجو خریداری نموده، اطراف میدان فوتبال را به شکل یک پارک، جویه کشی نموده، نهال شانی و آبیاری کردند. اما روز بیست و چهار حوت اهالی مکروریان چهار وقتی از خواب برخاستند، مشاهده نمودند که همه درختان را حکومت از جا کنده و نابود کرده است و در عوض چند موتر نیرو های امنیتی منطقه را محاصره نموده که چند لحظه بعد کرین های زورگویان وارد محل شده بار دیگر وسایل سپورتی را به دور انداخته به حفر تهداب بلند منزل ها در میدان فوتبال پرداختند.
وقتی مردم علت را پرسیدند برایشان گفته شد که رییس صاحب جمهور چنین فرمانی را داده، یکی از اهالی میگفت :عجب حکومتی داریم، به عوض اینکه در فصل بهار به ما درخت کمک کند که غرس نماییم نهال های ما را می کند و با سرسبزی مبارزه میکند. شخص دیگری که نخواست نامش افشا شود گفت: در جاهایی دیگر به افراد مسلح رییس صاحب جمهور عذر و زاری میکند و به حالشان گریه میکند ولی ما که در چند قدمی ارگ ریاست جمهوری قرار داریم و سلاح نداریم، رعیت میباشیم و با اقتصاد ضعیف زندگی میکنیم، به عوض اینکه به ما کار بدهد، ساحه سبز و ساحه سپورت اولاد ما را از بین میبرد. شخص دیگری میگفت: حکومت اولادان انتحاری و انفجاری را بوسیده اززندان رها میکند، ولی اطفال ما را از داشتن منطقه سبزو میدان سپورتی محروم میسازد. باشنده دیگر میگفت: اینکه اولادان ما را نمیگذارند سپورت کنند و ساحه سبز داشته باشند شاید هدف شان این باشد که اولادان ما هم پودری و قاچاقبر شوند. باشنده دیگری میگفت: عجب یک دوره بی قانونی آمده تغییر نقشه مکروریان از نظر قانون حتی در صلاحیت رییس جمهور هم نیست. جوانان مکروریان از این عمل زورگویانه حکومت خیلی متأثر اند. یکی از راکبین موتر تکسی میگفت: او برادران ! شما فکر کنید که همین حکومت و همین موسسات محیط زیست، همین رادیو ها و تلویزیون ها آیا ضد سر سبزی نیستند، محیط زیست ما را به دسته خراب نمیکنند؟ شخص دیگری میگفت: او برادر ها وقتی رییس جمهور فرمان کندن درخت را بدهد ما از کی گله کنیم؟ و به کی عرض کنیم.

حکومت دیوار دموکراسی را در پل باغ عمومی ویران کرد

2011-03-09T06:02:00.001-08:00

عکس ها از بابک سیاووش

برای نسل کتاب خوان و اهل مطالعه دهه های سی و چهل خورشیدی شاید تکان دهنده تر از این خبر نباشد که بشنوند یا بخوانند، «کتابفروشی های روی بازار پل باغ عمومی» ویران شد।
این کتابفروشی های محقر که از دهه های سی و چهل خورشیدی، با داشتن بیش از نیم قرن سابقه کار محل رفت و آمد نسل کتاب خوان و اهل مطالعه بود، به دلیل موقعیت حساس آن در ایستگاه آن زمان موتر های پوهنتون و دستیابی کتاب های متنوع سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، هنری، علمی، ادبی، تاریخی، دینی و غیره مورد توجه و علاقه روشنفکران افغانستان میباشد.
از همین به قول معروف «سر دیوار پل باغ عمومی» رؤسای جمهور، صدر اعظمان، وزراء، استادان، محصلان، رهبران سیاسی و مسوولان اول مملکت در دوره تحصیل یا فعالیت های مدنی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی شان، کتاب می خریدند. روشنفکران از بالای این دیوار با آثار کافکا، بالزاک، همینگوی، جک لندن، گورکی، ویکتور هوگو، داستایوسکی، صادق هدایت، الفرد هیچکاک و دیگران آشنا شده ، وآثار راهیان شعر نو را از بالای این دیوار میخریدند.
در حالیکه فروشندگان این بازار اکثراً اهل مطالعه نیستند و نبودند، اما بطور کاملاً عجیب و باور نکردنی در بالای این دیوار کتابهایی پیدا میشد، که در سایر نقاط شهر وجود نداشت. در گذشته ها به این دیوار لقب دیوار دموکراسی را داده بودند که در آنجا هر نوع کتاب چپ، راست و کتب ممنوعه و خلاف پالیسی حکومت پیدا میشد.
چند سال قبل حکومت امر ویران نمودن این کتابفروشی ها را داد، اما به اثر داد و فریاد کتابفروشان و برخی رسانه ها حکومت از تصمیمش منصرف شد و اجازه داد کتابفروشان غرفه های کوچک دیواری در مقابل کتاره ها نصب کنند. اما اینک چنان آن غرفه ها را حکومت از جا کنده که گویی اصلاً کتابی در آنجا به فروش نمی رسید و کتابفروشیی وجود نداشته. برای مسوول فرهنگ یک کشور شاید دردناک تر از این در حافظه تاریخ خاطره یی ثبت نشود که بنویسند «کتابفروشی های پل باغ عمومی در دوره فلان وزیر ویران شد». این محل به دلیل مرکزیت آن در شهر و بخاطر اینکه اهل مطالعه در رفتن به آن عادت نیم قرنه دارند، اهمیت کسب نموده.
قابل یادآوریست این کتابفروشی ها در حالی ویران میشوند که هنوز در پایتخت افغانستان یک کتابخانه عامه بزرگ نظیر پایتخت های کشور های همسایه وجود ندارد. و جالب آنست که انجمن های کتابداران، نویسندگان، ژورنالیستان، وزارت اطلاعات و فرهنگ، نهاد های مدنی و رسانه های آزاد اصلاً به این مسأله تا کنون متوجه نشده اند.
در حالیکه بخاطر تدویر یک نمایشگاه فرمایشی که از تدویر آن هیچکس خبر نمیشود مبالغ گزاف از طریق نوشتن پروپوزل ها به مصرف میرسد، برخلاف از ویرانی یک نمایشگاه رایگان کتاب که نیم قرن سابقه دارد، هیچ مسوولی خم به ابرو نمی آرد. یکی از شهروندان که نخواست نامش ذکر شود گفت : بخاطر مقبولی پارکی که اصلاً وجود ندارد، غرفه های کتاب را ویران میکنند، ولی در چند قدمی این غرفه ها انبار زباله ها و کثافات را در روی سرک و دریای کابل مسوولان نمی بینند. عابر دیگری که از این محل عبور میکرد گفت : این کتابفروشی ها را به دلیلی ویران کردند که مردم به کتاب های ارزان و خلاف پالیسی حکومت دسترسی نداشته باشند، چون در این جا هم کتاب ارزان بود و هم کتب نایاب پیدا میشد، یک جلد کتاب اوانس اوانسیان را اینجا 350 افغانی میدادند در حالیکه در کتابفروشی چارراهی صدارت آن را 3800 افغانی نرخ گذاشته اند.
قشر اهل مطالعه شهر از این اقدام نا راحت اند، چون در شرایط کنونی افغانستان آنانی که کتاب میخوانند پول ندارند و بنابران در پی بازار ارزان میباشند، اما بر عکس کسانی که پول دارند به کتاب کمتر علاقه دارند ورنه دست آن مسوولی که این غرفه ها را از جا کند باید می لرزید چون این جا نه مواد مخدر، نه تریاک و چرس و بنگ، نه بمب و راکت بلکه کتاب یعنی چیزی به فروش میرسید که او را به آن مقام رسانده است.

درس هایی از پنج گنج فارسی

2011-03-05T08:02:00.001-08:00

گردآورنده: داود سیاووش

در مدح کرم
کرم نامدار جهانت کند
کرم کامگار امانت کند
کرم مایه شادمانی بود
کرم حاصل زندگانی بود
در صفت سخاوت
به لطف سخاوت جهانگیر باش
در اقلیم لطف و سخا میر باش
سخاوت بود کار صاحبدلان
سخاوت بود پیشۀ مقبلان
در بدی بخل
بخیل ار بود زاهدی بحر و بر
بهشتی نباشد به حکم خبر
بخیل هر چه باشد توانگر به مال
به خواری چو مفلس خورد گوشمال
در صفت تواضع
تواضع کند هوشمند گزین
نهد شاخ پر میوه سر بر زمین
تواضع کلید در جنت است
سر افرازی و جاه را زینت است
تواضع ز گردن فرازان نکوست
گدا گر تواضع کند خوی اوست
در مذمت تکبر
تکبر عزازیل را خوار کرد
به زندان لعنت گرفتار کرد
کسی را که خصلت تکبر بود
سرش پر غرور از تصور بود
در فضیلت علم
چو شمع از پی علم باید گداخت
که بی علم نتوان خدا را شناخت
میاموز جز علم گر عاقلی
که بی علم بودن بود غافلی
در امتناع از صحبت جاهلان
ز جاهل نیاید جز افعال بد
وزو نشنود کس جز اقوال بد
سر جاهلان بر سر دار به
که جاهل به خواری گرفتار به
در صفت عدل
جهان را به انصاف آباد دار
دل اهل انصاف را شاد دار
جهان را به از عدل معمار نیست
که بالاتر از معدلت کار نیست
در مذمت ظلم
ستمکش گر آهی بر آرد ز دل
زند سوز او شعله در آب و گل
مکن بر ضعیفان بی چاره زور
بیندیش آخر زتنگی گور
به آزار مظلوم مایل مباش
ز دود دل خلق غافل مباش
در صفت قناعت
اگر تنگدستی ز سختی منال
که پیش خردمند هیچ است مال
قناعت به هر حال اولا ترست
قناعت کند هر که نیک اخترست
ز نور قناعت بر افروز جان
اگر داری از نیکبختی نشان
در مذمت حرص
مکن عمر ضایع به تحصیل مال
که هم نرخ گوهر نباشد سفال
هر آنکس که در بند حرص اوفتاد
دهد خرمن زندگانی به باد
در صفت طاعت و عبادت
ز طاعت بود روشنایی جان
که روشن ز خورشید باشد جهان
پرستنده آفریننده باش
در ایوان طاعت نشیننده باش
در مذمت شیطان
دلا هر که محکوم شیطان بود
شب و روز در بند عصیان بود
کسی را که شیطان بود پیشوا
کجا باز گردد به راه خدا
اگر بر نتابد ز عصیان دلت
بود اسفل سافلین منزلت
در صفت وفا
ز راه وفا گر نپیچی عنان
شوی دوست اندر دل دشمنان
مگردان ز کوه وفا روی دل
که در روی جانان نباشی خجل
در فضیلت شکر
نفس جز به شکر خدا بر میار
که واجب بود شکر پروردگار
ترا مال و نعمت فزاید ز شکر
ترا فتح از در در آید ز شکر
در بیان صبر
صبوری بر آرد مراد دلت
که از عالمان حل شود مشکلت
صبوری کلید در آرزوست
گشاینده کشور آرزوست
در صفت راستی
مزن دم به جز راستی زینهار
که دارد فضیلت یمین بر یسار
به از راستی در جهان کار نیست
که در گلبن راستی خار نیست
در مذمت دروغ
دروغ آدمی را کند شرمسار
دروغ آدمی را کند بی وقار
ز کذاب گیرد خردمند عار
که او را نیارد کسی در شمار

منه دل براین دیر ناپایه دار
زسعدی همین یک سخن یاددار

اگر در سرای سعادت کس است
ز گفتار سعدیش حرفی بس است

شهريار وسيمين بهبهاني

2011-03-04T05:08:00.000-08:00

سال1355است.استاد شهريار دوسال است كه همسرش به خاك سپرده شده وخود بيمارگونه در گوشه اي افتاده است و نه خورد وخوابي دارد ونه اختيار سخن گفتن. اعصابش به شدت پريشان است. مدام گريه ميكند و گاهي اين اين ابيات خودرا زمزمه ميكند
گر جگرسوز بود داغ يتيمي باطفل
...پير زن مرده يتيمش جگرسوزتراست
...همه گفتند كه جانسوز بود ناله ني
ناله من نشنفتند كه جانسوزتر است
هر دل اندوخته اي دارد از اين غم ليكن
شهريار از همه كسباز غم اندوزتر است
سيمين شاعره بزرگ بی خبر به بالين استاد شهريار مي ايدوبا تبسم نمكين غزلي را زمزمه ميكند:
ای با تو درآمیخته چون جان، تنم امشب!‌
لعل گلِ مرجان زده بر گردنم امشب‌
…
آتش نه، زنی گرم‌تر از آتشم ای دوست!‌
تنها نه به صورت که به معنا زنم امشب.
…
مریم‌صفت از فیض تو ای نخل برومند
آبستن رسوایی فردا منم امشب
ای خشکی پرهیز که جانم ز تو فرسود
روشن شودت چشم که تردامنم امشب
مهتابی و پاشیده شدی در شب جانم
از پرتو لطف تو چنین روشنم امشب
آن شمع فروزندۀ عشقم که برد رشک
پیراهن فانوس به پیراهنم امشب
گلبرگ نیم شبنم یک بوسه بسم نیست
رگبار پسندم که ز گل خرمنم امشب
آتش نه، زنی گرم‌تر از آتشم ای دوست
تنها نه به‌صورت که به‌معنا زنم امشب
پیمانۀ سیمین تنم پُر می عشق است
زنهار! از این باده که مردافکنم امشب!
شهريار بسيار حساس تنها وبيكس وبيماردربسترش خزيده واتش دلش اوراهمچون پرده خاكستر كرده استاين شيرزن هنرمند اين ابستن عيساي فصاحت واين مريم عيسا نفس به عيادت شهريار مي تابدبا اين اوصافتصور كنيد كه به شهريار عشق واحساس چه حالي دست مي دهد واين را بايد از زبان خود استاد شنيد:
بنازم نعره همسنگرم را

كه درهم كوفت ديوار ودرم را

به غيظي زد نهيبم برسرخاك

كه از جاكندسنگ مقبرم را

چنان اسيمه جستم كه درگور

به سنگ سينه كوبيدم سرم را

مسيحم بود بر بالين بيمار

كه بر چيدان بساط بسترم را

چه شيرين او زن زني شيرين حماسه

كزو ارجوزه زايد كشورم را

در ان سينه به سيمين ابگينه

سهيلم باز داد وگوهرم را

نه تنهاگوهرگم كرده جستم

كه با وي مهد گوهر پرورم را

پدر مادرهم از وي ياد كردم

دو هم پيمانه دانشورم را

من اورا دخت خردي ديده بودم

كنون مهدي است ماه واخترم را ‍‍

امان يارب از اين ياد جگرسوز

كه اخگرميكندخاكسترم را

دل دلسوز بود ويادم اورد

صداي اوصداي همسرم را

صدايي كه در او مي يافتم من

هميشه دست يار وياورم را

فلك با داغ همسر بر سرم كوفت

سراي بي در وبي پيكرم را

من واو هر دو شاخ يك درختيم

شريكم با وي اين برگ وبرم را

بماليدم به چشم وبوسه دادم

دو دست نازنين دخترم را

به شوقش در اشكي بر فشاندم

چه پاداشي دهم تاج سرم را

اگر من اهل ايمانم اگر كفر

گرفتم از كف او كيفرم را

سر من سرورمن چون سپارم

به هربي دل سر بي سرورم را

بنازم شير ا ن پستان شيرين

كه سازدمهدشير ابشخورم را

به افسون قلم گويي قلم كرد

نخست ان خامه افسونگرم را

سپس با ان دم غيرت بر افروخت

دمادم كوره اهنگرم را

كه چونين خامه چون خنجرم داد

بتا شمشيرسازدخنجرم را

چه گويي شهرياراز شعرسيمين

كه ديوان درنوشت ودفترم را

منبع: كتاب در خلوت شهريار جلد سوم

مخالفین ومدافعین دولت راه را گم کرده اند

2011-03-02T22:39:00.001-08:00

نوشته : داود سیاووش
هر مرحله سیاست تیم کاری، ایجابات، شعار ها و فرهنگ سیاسی خود را دارد. اگر چنان واقع شود که یک شخص از دهه دموکراسی تا دوره جمهوری داود خان، دوره هفت ثور، دوره شش جدی، حکومت نجیب، هشت ثور، طالبان، اداره موقت، انتقالی، انتخابی و تا کنون بخواهد زنده باشد و در صدر همه این دوره ها تکیه بزند در پایان کار نه تنها سیمایش برای خودش خسته کن خواهد بود، بلکه برای مردم هم یک معمای تاریخی جلوه خواهد کرد.
اگر قذافی چهل و دو سال حکومت کرد و حالا میرود، معلومست که با یک دوره آمد وحالا میرود. اگر حسنی مبارک پس از سی سال رفت، مرحله اش هم به پایان رسید. اگر گرباچف از قدرت کنار رفت، دوره اش هم پایان یافت. ولی اگر اشخاصی چون گرباچف بخواهد درحکومتی که خودش زمینه استقرار آن را مساعد ساخته بر سر اقتدار باشد برای مردم قابل قبول نیست.
هر مرحله تاریخ اشتباهات، افتخارات، مدافعین، مخالفین، تیم کاری و سیاستمداران خود را دارد، که کسی به آن افتخار می کند و کسی از آن اظهار انزجار.
در افغانستان نیز باید مراحل تاریخی و شخصیت ها از هم متفاوت باشند. اگر شخصی به دهه دموکراسی افتخار میکند باید به طور طبیعی از دوره جمهوری داود خان منزجر باشد. و اگر کدری در دوره داود خان در رهبری حاکمیت بود، طبعاً هفت ثور را باید اداره غاصب جمهوریت بداند. به همین ترتیب حتی رهبران هفت ثور، شش جدی و نجیب در قبول و رد ارزش های آن دوره ها از هم متفاوت اند. در حکومت مجاهدین عده یی که این حکومت را راکت باران میکردند به آن افتخار نمیکنند. طالبان به مجاهدین لقب دیگری داده بودند. اما پس از تشکیل اداره مؤقت صحنه سیاسی افغانستان کاملاً عوض شد و شرایط طوری آمد که از نظر سیاسی به قول معروف در آن «شیر و بز آب را به هم میخورد» و وضعیت بعدی هم طوری انکشاف کرد که حتی سیاستمدارانی که بالای چوکی خواب شان برده بود خود را غیر قابل تعویض برای تمام دوره ها و فصول می دانند.
خصوصیات اداره مؤقت
در این دوره مانند فرا رسیدن فصل بهار، یخ های تحجر و استبداد آب شد و در کوه و دره و دشت و صحرای افغانستان شگوفه های گوناگون امید ها و آرزو ها در عرصه های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی به الوان مختلف جوانه زد، اما حتی در همان روز های اول از زبان رهبر آن زمان کلمات جوان پسند و مدنی چون مردمسالاری، تساوی حقوق زن و مرد، جامعه مدنی، حقوق بشر و غیره که در آن روز ها مود روز و خواست جهان بود شنیده نشد و وقتی خبرنگار بی بی سی از آقای کرزی علت این مسأله را پرسید، از شنیدن آن نا راحت شده، آنرا یک سوال ساده خواند.اداره انتقالی نیز با کنار نرفتن قدرت هایی که باید تعویض میشدند به جای خودش ماند در لویه جرگه قانون اساسی، انتخابات ریاست جمهوری دوره اول و دوم و انتخابات پارلمانی، مسایلی بروز کرد که به عوض حل مشکلات، انبوه سوالات را در اذهان مردم به وجود آورد در تمام این دوره ها فقط یک تیم خاص که مرکب از افراد راست، چپ، افراطی، تفریطی، قوم گرا، سلطه جو بودند در ابعاد مختلف در رأس چوکی ها ابقا شدند و تفاوت این دوره ها فقط در تعویض چوکی های اشخاص و تغییر و تبدیلی های شان میباشد لا غیر ورقبای چوکی طلب فقط به قول معروف زنده خوش اند وحکومت هرکی را بخواهد خاموش سازد با چوکی دهنش را پت میکند. با این حال امید های مردم افغانستان به یأس مبدل شد و مردم که از بی کفایتی، نا توانی، تعصب قومی، سمت گرایی و سلطه جویی تیم حاکم به ستوه آمده اند، اینک از دستگاه بر سر اقتدار هیچ امید و آرزویی در زمینه تحولات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی ندارند، که دلایل آن قرار ذیل است:
1- این رهبران و طیف های اطرافشان دارای دیدگاه مشخص و ارزشهای مشخص نیستند. از افراطی ترین چپ تا تفریطی ترین راست، فقط به شرط رسیدن به چوکی و مقام چون برادران دو قلو در اداره بی کفایت کنار هم می نشینند.
2- در این دوره حرف های مسوولان به دل مردم چنگ نمیزند، چون آنان میبینند، شخصی که نیمی از افغانستان تحت عنوان مبارزه با تروریزم دردوره وی به ویرانه مبدل شده، پس از ده سال از صدر کشور به یاد آن برادرانش اشک میریزد و معلوم نیست، اگر آن کار خراب بوده، کی باید محاکمه شود و حتی میخواهد محاکمه را خودش دایر کند.
3- رهبران این دوره در سیاست خارجی، دوست، دشمن، متحد و مخالف ندارند و مانند بازار اسعار هر روز این متحدین و مخالفین در نوسان و تغییر میباشند.
4- به نظر میرسد حکومت کردن برای رهبران کنونی هدف است نه وسیله. ورنه کسیکه دیروز خود را بانی آزادی بیان میگفت و اکنون میخواهد زبان مردم را با صدور پالیسی ها قطع کند و یا کسی که دیروز از کنفرانس بن مستقیماً به مقام رهبری کشور آمده و به حمایت بی 52 تا کنون حکم میراند، امروز این نیرو ها را اشغال گر میخواند. معلوم نیست به کدام چشم به سوی مردمی که این سخنان را می شنوند نگاه خواهند کرد ؟
5- رهبران احزابی که در چند جلد کتاب شناسنامه وزارت عدلیه نمی گنجند و همه به دروازه اولیای امور آونگان اند، تا چوکی و مقامی در یک اداره آغوشته به فساد اداره و قاچاق مواد مخدر دریوزه کنند. معلوم نیست هدف شان از تشکیل این احزاب چه بوده.
6- نیرو های بین المللی که تا دیروز تحت نام مبارزه با تروریزم فعالیت میکردند و اکنون میخواهند راه آشتی با طالبان جستجو کنند، معلوم نیست حد اقل جواب خانواده های فرزندان خود شان را که در این جنگ کشته شده اند چه خواهند داد.
باید متذکر شده که مردم با هیچ حزب و سیاستمدار در شرایط کنونی حرفی ندارند، بلکه این سیاستمداران اند که با نام مردم تجارت میکنند. وضعیت طوری آمده که حتی مردم از حکومت به خاطر بی کفایتی و کم کاری هم گلایه و شکایت نمیکنند. چون میدانند که این سیاستمداران کفایت و توانایی ندارند، بنابران از شخصی که توان ندارد نمیتوان توقع داشت. و از جانبی مردم به این دلیل از این سیاستمداران دلتنگ اند که راه آنان از راه مردم جداست و دستگاه بر سر اقتدار به غیر از اسکلیت ظاهری که آنهم هر روز رنگ نو میگیرد، در سایر زمینه ها چیزی از مردم در خود ندارد. آخرین محک این رهبران بر سر اقتدار چند حرف روی کاغذ بود که اکنون از آن میخواهند انکار کنند، بنابران وضعیت کشور را میتوان در یک بن بست کامل ارزیابی نمود که مدافع و مخالف آن راه خود را گم کرده است.

آزادی بیان چیست؟

2011-02-27T22:47:00.000-08:00

آزدی بیان شاید همسویی و همخویی با طرح های به قدرت رساندن آن و این باشد که اگر با آن واین رفتید به سوی رشد و ترقی در حرکت میباشید.
آزدی بیان شاید کانال و شبکه تلویزیونی یا ماهواره و انترنتی باشد که با بستن آن به پایان میرسد.
آزادی بیان شاید ماده یی از قانون باشد که با پس و پیش گذاشتن کامه در جمله ، آن را نا بود میسازند.
آزدی بیان شاید نشر چند جریده و روزنامه باشد که با نبود فند متوقف میشوند.
آزادی بیان شاید خوش آمد گویی با مقامات و بلند پایگان ارکان دولت باشد که با پیشانی ترش شان خاتمه می یابد.
آزدی بیان شاید اشتراک در چند جرگه و جلسه و مرکه انجیویی باشد که با مصارف گزاف تدویر می یابد.
آزادی بیان شاید ارزیابی مثبت نتایج کنفرانس کابل باشد که با نگاه منفی به آن به پایان می رسد.
آزادی بیان شاید حرکت در مسیر های از قبل تعیین شده یی میباشد که با نرفتن به آن راه ها خاتمه می یابد.
آزادی بیان شاید برقی باشد که در خانه ها جاریست و با خموشی آن تمام نشرات رادیو ها و تلویزیون ها متوقف میگردد.
آزادی بیان شاید نشرات امواج اف ام رادیو ها باشد که با یک فرمان به طول عمرش پایان داده میشود.
آزادی بیان شاید تشکیل شورای صلح با طالبان و جلسات خسته کن مکرر پارلمان باشد که بخاطر به قدرت رسانیدن بعضی جناح ها در جریان است.
آزادی بیان شاید سفر های خارجی، معاشات گزاف دالری و خریدن منازل قشنگ در دبی و سایر شهر های بزرگ باشد که صاحبان شان از این مدرک صاحب حشمت و جاه و جلال شده اند.
آزادی بیان شاید سخنان بی محتوایی باشد که در کنفرانس های مطبوعاتی به مردم تحویل میدهند.
آزادی بیان شاید پوشیدن فردی در صبح نکتایی، در چاشت، دستار، در عصرکرته و ایزار ودر شب داشتن کیبل به دست باشد، که بدون همکاری با آنها از رمق می افتد।
آزادی بیان شاید سفر های فعالان مدنی و رسانه های واسطه دار به کشور های خارجی باشد که هر روز صورت میگیرد.
آزادی بیان شاید اسنادی باشد که در مراکز دولتی برای قیچی کردن زبان مردم بالای آن کار هایی جریان دارد.
آزادی بیان شاید تعیین مدت جزا به کسانی باشد که پایشان را از گلیم شان فرا تر میگذارند و در مراکز مقامات مطبوعاتی در جریان است.
آزادی بیان شاید مهمانی و تطمیع چند روشنفکرباشد که توسط مقامات صورت میگرد.
آزادی بیان شاید اندوه سترون روشنفکری باشد که اگر برایش شرایط خوب بود همه چیز بر قرارو دنیا گل و گلزار است و اگر به او نرسید کشور در بند استبداد ناچار است.
آه! که مردم از چنین صحنه های مزورانه چقدر خسته شده اند و میخواهند زبان ساده برای آزادی بیان معمول شود که ازطریق آنان انسان های گرسنه، تشنه، آواره و بی واسطه فریاد بکشند و کاخ مستبدین، زورگویان، عوام فریبان و آرتیستان سیاسی را بلرزاند.

برگی از نوشته های یک شاعر دوره گرد : ویلیام هنری دیویز

2011-02-25T06:55:00.000-08:00

ای بینوایانی که فکر میکنید ثروت شادی می آورد!
آن طعمه که خوشی را به دام می اندازد،
همان خوشیست.
از وقتی زاده شدم، خوشی هم مرموزانه مرا در بر گرفت
به جای طلب کردن، این منم که آن را به زمین میبخشم
بر دشمن خود ترحم میکنم:
با این حال هربار پیروزی هایم او را بیشتر می آزارد
ای مرگ، بهترین پایان زندگی را به من ارزانی دار
مرا در بر بگیر
آنزمان که آسوده خفته ام
و هیچگاه بیدارم نکن.

مولانا ماراپیوند میدهد

2011-02-24T23:48:00.000-08:00

از ملمعات توركي-فارسي مولانا
دانى كه من به عالم٫ يالنيز سنى سئوه رمن
چون در برم نيايى٫ اندر غمت اؤله رمن
من يار باوفايم٫ بر من جفا قيليرسين
گر تو مرا نخواهي، من خود سني ديله رمن
روئى چو ماه دارى٫ من شاددل از آنم
زان شكرين لبانت٫ بير اؤپگونو ديله رمن.
تو همچو شير هستى ٫ منيم قانيم ايچه رسين٫
من چون سگان كويت٫ دنبال تو گزه رمن
فرماى غمزه ات را٫ تا خون من نريزد
ورنه سنين اليندن من يارغي‌يا بارارمن
هر دم به خشم گويى: بارغيل منيم قاتيمدان!
من روى سخت كرده٫ نزديك تو دورارمن
روزى نشست خواهم٫ يالقيز سنين قاتيندا
هم سن چاخير ايچه رسين٫ هم من قوپوز چالارمن
روزى كه من نبينم آن روى همچو ماهت
جانا! نشان كويت٫ از هر كسى سورارمن
آن شب كه خفته باشى٫ مست و خراب و تنها
نوشين لبت به دندان٫ قاتى قايى يارارمن
ماهى چو شمس تبريز٫ غيبت نمود و گفتند:
از ديگرى نپرسيد٫ من سؤيله ديم٫ آرارمن

گردآورنده: مهران بهارلی

به آنانی که در خیالات گذشته زندگی میکنند و گپ نو برای امروز ندارند

2011-02-22T19:34:00.000-08:00

فسانه گشت وکهن شد حدیث اسکندر

سخن نو آرکه نورا حلاوتیست دگر

دنیای رجاله ها

2011-02-21T21:38:00.000-08:00

داستان رویایی و کنایه‌آمیز” بوف کور” از دو بخش مجزا که در پایان داستان به‌هم می‌آمیزند تشکیل شده است. در بخش اول، نقاش قلم‌دان، قهرمان اصلی داستان، شاهد آمدن دختر مطلوب خود به پستوی محقر خویش و مرگ اوست. مرگ دختر را هدایت با جزییات شومی توصیف می‌کند: تجزیه بویناک یک پیکر کرم‌زده که در حوالی آن دو زنبور درشت می‌چرخند، اوج کابوس هدایت را از مرگ انسانی مجسم می‌کند. اندیشه مرگ که آن‌را “ Thanatopsis” می‌نامد در نزد هدایت نه تنها در این قصه، بلکه همه جا حاضر و نیرومند است. درواقع برای موجود زنده تصور آن‌که روزی دیگر برای ابد نخواهد بود، تصور مطبوعی نیست، ولی چرا باید آن را به کابوسی برای تاریک کردن نقدینه عمر بدل ساخت؟
نقاش دست به تصویر مرده دختر می‌زند و چون مایل است راز چشم‌های او را نیز بر صفحه بیاورد ناگاه بر اثر اعجازی چشم‌های فروبسته دختر گشوده می‌شود و نقاش آن نگاه سحر‌آمیز را نیز ثبت می‌کند. سپس با گزلیک پیکر را قطعه قطعه می‌کند و آن را د رچمدانی می‌گذارد و با کمک پیرمرد نعش‌کش و کالسکه او دختر را در قبرستان چال می‌کند. آخرین بار که چمدان را می‌گشاید در میان خون دلمه شده و پیکر تجزیه شده بار دیگر درخشش چشمان زنده و نگران معشوقه رویایی خود را می‌بیند.
در بخش دوم داستان نقاش قلم‌دان از دالان واپس‌نگری به گذشته و دوران کودکی و جوانی خود می‌اندیشد. در این‌جا، پدر، عمو، مادرش رقاصه هندی به نام بوگام‌داسی، دایه‌اش موسوم به “ ننه‌جون” و زنش ملقب به “ لکاته” و شهرش که در آن دنیای رجاله‌ها زندگی می‌کنند، پیرمرد خنزرپنزری که پیرمرد مرده‌کش بخش اول را به یاد می‌آورد، قصاب که لش خون‌آلود را با حرص جانورانه‌ای برانداز می‌کند و به رجاله‌ها می‌فروشد، تصاویر و چهره‌های اساسی هستند.
“ دنیای رجاله‌ها” را هدایت در جاهای مختلف داستان خود توصیف می‌کند: دنیایی که به او ابداَ ربطی ندارد، وجود مادی‌اش تنها نوعی سرحد بین دنیای درونی او و دنیای رجاله‌ها است که در آن همگی به دنبال پول و شهوتند. زن او ، لکاته، از همین رجاله‌هاست و همین رجاله‌ها را دوست دارد چون “ بی‌حیا، احمق و متعفنند”. رجاله‌ها موجوداتی هستند تندرست و پروار، خوب می‌خورند، خوب می‌خوابند: “ حس می‌کردم این دنیا برای من نبوده، برای یک دسته آدم‌های بی‌حیا، پررو، گدامنش، معلومات‌فروش، چاروادار و چشم و دل گرسنه بود. برای کسانی‌که به فراخور دنیا آفریده شده بودند و از زورمندان زمین و آسمان، مثل سگ گرسنه که جلوی دکان قصابی برای یک تکه لثه دم جنباند گدایی می‌کردند و تملق می‌گفتند”.
روشن است که این دنیای” رجاله‌ها” جامعه رسمی زمان رضاشاهی است، در این مفهوم مبهم البته نوعی برخورد از بالا و” الیت” ‌مآب هدایت به مثابه “ تافته جدابافته” به تمام اجتماع آسیایی و عقب‌مانده‌ای که او در ایران می‌دیده احساس می‌شود، و هم، به شکل قوی‌تر و اساسی‌تر، نوعی برخورد اجتماعی و انسانی به هر چیزی است، کاسب‌کارانه، مبتذل و فرومایه। با شناختی که از هدایت داریم باید گفت، محتوی دوم در روح او اندیشه‌دارتر است و همانست که او را به جانب جنبش خلق کشانده است. زیرا طراح چهره‌هایی مانند” داش آکل”، “ منادی‌الحق”( حاج آقا)” احمدک”( آب زندگی) ، “ مهدی زاغی”( فردا) نمی‌تواند به مجاهدت‌های شریف روحی مردم احترام نگذارد

ا.ط

تاریخ تکرار میشود

2011-02-20T09:04:00.000-08:00

تاریخ تکرار میشود
نوشته : محمدداود سیاووش
نجیب در آخرین سال حکومتش به نحوی از متحد اصلی خودرا کنار کشیده درپی تامین ارتباط با مجاهدین شد. روس ها با توجه با آن وضعیت درسرک بین پلخمری وبغلان افسران قوای مسلح را بارعایت رتبه دربدل پول به مجاهدین میفروختندو یلتسن با درنظر داشت تلاش های نجیب مستقیماً با مجاهدین تماس گرفته ، با هیئت مجاهدین به رهبری برهان الدین ربانی درمسکو ملاقات نمود که درواقع با این کار دروازه تماس مجاهدین را برای همیش به روی نجیب بست . کارشناسان درهمان زمان آغاز مذاکرات مجاهدین را با مسکو به مفهوم پایان طول عمر حکومت نجیب میدانستند
اینک چند سال بعد درافغانستان بار دیگر همان سناریو به شکل جدید تکرار میشود. آقای کرزی از متحدی که اورا به قدرت رسانده بریده با مخالفین نزدیک میشود ودر مقابل ایالات متحده مستقیماً با طالبان باب مذاکره را میکشاید که در این حال آقای کرزی دوشکست را همزمان متحمل میشود ، یکی آنکه طالبان درسطح جهانی موازی با دولت افغانستان به صفت یک طرف قضیه مطرح میشوند که در واقع نقش کابل کمرنگ میشود ودوم آنکه در مقابله با طالبانی که درسطح جهان مطرح شده متحد دیروز درکنار آقای کرزی ایستاده نیست که با این کار دوست از دست رفت وحریف به دست نیامد

خودسوزی تونسی آتش به ذخایر احساسات مردمان شرقمیانه ، منطقه وآسیای میانه خواهد زد

2011-02-20T07:18:00.000-08:00

نوشته: محمد داود سیاووش
خود سوزی یک تونسی، جرقه در انبار احساسات مردم و آتشی در ذخایر طغیان هزاران عرب به خواب رفته زد و با سر نگونی بن علی و حسنی مبارک زبانه های این طغیان سراسر شبه قاره عرب را گرفت، قذافی پس از چهل سال حکمرانی یک تنه بر لیبیای خاموش در بنغازی شاهد آتش سوزی دستگاه رادیوی محلی توسط مردم بود ، خیابان های الجزایر پس از سالها سکوت شور و عصیان دوره «بن بلا» را از سر گرفت و مردم به عبدالعزیز و اضطرار برقرار کنندگان اخطار دادند. علی عبدالله صالح از هیبت عصیان مردم در یمن به لرزه آمد و زین العابدین بن علی در اندوه از دست دادن قدرت جان سپرد. حسنی مبارک به دلیل آنکه در هژده روز تظاهرات مصر به عوض دوای معده غصه خورده بود در بستر بیماری افتاد ، ملک های عرب سعودی دست زیر الاشه میزبان حکمرانان فرار و برکنار شده جهان عرب بوده به سرنوشت خود می اندیشند. در اردن مردم از تسلط بانوی اول در حیات سیاسی به غضب آمده به جاده ها ریختند. حاکم بحرین با مرمی های رابری مردم را ترساند اما در خیابان های بحرین موج اعتراضات مردم فرو ننشست. کابینه فلسطینی ها به طور دسته جمعی استعفا داد و سیاستمداران اسرائیلی از اینکه چه کسی بر مسند قدرت مصر تکیه خواهد زد انگشت حیرت و تشویش به دندان گرفته خواهان نقشی در حیات شرق میانه آینده هستند. عراق که در آتش جنگ بوش پخته شده اینبار در طغیان دنیای عرب صدایش را در شکل مارش های خیابانی بلند کرد و شیخ های عشرت طلب خلیج از ترس سر نوشت خود و آینده سرمایه های شان به وحشت افتاده اند.
وضعیت عصیان و طغیان اعراب در شرق میانه و شاخ افریقا نشان میدهد که دوره حکومت های استبدادی، اضطراری، معامله گر و دروغگو در سراسر جهان به پایان رسیده دنیا آبستن یک تغییر بزرگ میباشد و مصر که در محراق معادلات استراتیژیک یک قرن اخیر اعراب قرار داشت اینک پایش در منجلاب بحران سیاسی طوری فرو رفته که حتی شیخ الاازهر هم نمیتواند طغیان مطالبات فاز دوم پس از حسنی مبارک را در میان مردم مهار کند و اخوان المسلمین حاضر شده حتی با تغییر نام و بدون مطالبه قدرت میتامورفوز سیاسی کند.
قدر مسلم آنست که در شرایط نوین جهانی ملت ها، مردمان و انسانهای کره زمین نمیخواهند مانند گله هایی زندگی کنند که چوپانی های عوامفریب بر آنها تسلط داشته باشد ، مردم میخواهند از لوح مقدرات تاریخی و سیاسی شان نام زورگویان، معامله گران، مستبدین، قلدران، اوباشان، بدماشان و باندیستان را پاک کنند.
مصرف رهبران کنونی شرق میانه ، منطقه وآسیای میانه به پایان رسیده و این رهبران اکسپایر شده باید جای شان را به نیرو های سیاسی جوان بدهند. در ایران مهدی کروبی و میر حسین موسوی میخواهند مهر سکوت را از لبان مردم دور کنند مردم را از شر زمامدارانی که با دنیا قصد جنگ دارند خلاص کنند. ترکیه با یک دست بیرق سیکولار و با دست دیگر بیرق پان اسلامیزم را به اهتزاز آورده میخواهد وارد صحنه سیاست جهان عرب گرددو رهبران مذهبی بر سر اقتدار ایران تلاش دارند از دروازه اختلافات شیعه و سنی جای پایی در کشور هایی چون بحرین پیدا کنند. اما آنچه قابل یاد آوریست اینکه زمان تغییر نموده و مردم با سیاست های جدید میخواهند جهان آراسته شود.
برای بسیاری افغان های ناظر بر تحولات شرق میانه این سوال مطرح است در حالیکه تفکیک قوای ثلاثه در کشور جایش را به تسلط قوای اجرائیه بر قوای مقننه وقضایی در کشور میسپارد، قلب سیاست خارجی کشور با رویارویی رهبری با جهان از تپش افتاده و این سیاست تا آن حد کشور ضعیف ساخته که دست به شانه ممالکی چون کروشیا میگذارد. در این حال اگر مردم بخواهند این طلسم را شکسته با کابوس ها و صحنه های هیپنوتیزم خدا حافظی کنند در فردا چه واقع خواهد شد؟
آنچه قابل درک است اینکه دیگر نمیتوان در برابر ارادۀ ملت ها و مردمان با زور، معامله و دیماگوژی ایستاد. پاکستان تا دندان مسلح آبستن یک تغییر بزرگ است، تغییری که انفجارش شاید به مراتب خطرناک تر از مصر برای دولتمردان منطقه باشد و آسیای میانه با رهبران قدیم در دنیای جدید با فقر دست و پنجه نرم میکند و سیاستمدارانش بالای معادن طلا، آهن و تیل نشسته ملت های شان را به سوء تغذی و گرسنگی دچار کرده اند که دردراز مدت بایدشاهد تحولات بزرگی باشیم

شاروال و عمله شهرداری کابل! لطفاً دست بکار شوید

2011-02-16T20:22:00.002-08:00

نوشته : داود سیاووش
اکنون که در آخر ماه دلو قرار داریم، شهرداری یا شاروالی کابل باید از همین حالا به جویه کنی، ایجاد سیستم های آبیاری، تشخیص محلات ایجاد پارکهای جدید و تهیه نهال آمادگی بگیرد.
از نظر کارشناسان محیط زیست دامنه های کوه ها، اطراف محلات زیست، کمربند اطراف شهر کابل و خیابان های شهر در اولویت نهال شانی باید قرار گیرند. دانشمندان محیط زیست میگویند در غرس نهال ها در سال نو باید توافق نهال با زمین جداً مد نظر گرفته شود و شهرداری در سال جدید باید تلاش کند سیستم های دایمی آبیاری را از طریق حفر چاه ها، نصب واترپمپ ها و سایر شیوه ها فعال نگهدارد. سرسبزی از طریق آبیاری با موتر در گذشته نتیجه مثبت نداشته و با توجه به عوارض تخنیکی موتر ها، سرقت تیل موتر و سایر موارد اهمال و تغافل باعث خشکیدن نهال ها گردیده است.
بعضی شهروندان میگویند اگر در سال نو در هر محله از شهر نهال ها رایگان به خاطر غرس به اختیار مردم قرار داده شود و از جانبی مسابقه سرسبزی میان نواحی، پارکها و مناطق مختلف شهر اعلان گردد شاید در سرسبزی شهر نتایج مثبتی به جا بگذارد.
بعضی شاگردان مکاتب به این باور اند که باید در مکاتب کمیته های سرسبزی ایجاد شود و به شکل مسابقه مواظبت از سرسبزی مکاتب میان شاگردان راه اندازی گردد.
کارشناسان به این باور اند که در دو طرف دریای کابل باید در سال نو نهال غرس شود و جداً از آن مواظبت صورت گیرد. عده یی از باشندگان شهر میگویند که رسانه ها به خصوص تلویزیون ها و رادیو ها باید از همین حالا به نشر اسپات ها در ارتباط غرس نهال بپردازند و خانواده ها و مردم را به غرس نهال و مواظبت از آن تشویق کنند.
بیایید اگر در عرصه سیاسی توفیقی نصیب ما نشده حد اقل برای سرسبزی شهر کابل کاری انجام دهیم.

هدایت ما را برق ‌زده کرد

2011-02-15T06:16:00.000-08:00

محمدعلی اسلامی‌ندوشن
در اردیبهشت 1951«م» بود كه خبر مرگ ناگهانی صادق هدایت در میان ایرانیان مقیم پاریس پیچید. روزنامه لوموند، خبر آن را در چند خط انتشار داد، نوشت كه صادق هدایت، شاعر معروف ایرانی، با گاز به زندگی خود خاتمه داد. آیا اشتباه بود یا عمد از جانب لوموند كه هدایت را شاعر خوانده بود، در حالی كه او شعری به مفهوم رایج، در عمر خود نگفته بود، ولی در معنا پر بی‌راه هم نبود، بوف كور كه معروف‌ترین كتاب او در فرانسه بود، بیشتر به شعر سر می‌زد تا به نثر.
خبر، ما را برق‌زده كرد، هر چند كه نمی‌بایست چندان متعجب می‌شدیم. تفكر و نوشته‌های هدایت، زندگی را از مرگ نشأت می‌داد. نوشته بود كه تنها یك مسئله جدی در زندگی بشر وجود دارد و آن مرگ است. یك‌بار دیگر در دورة جوانی و دانشجویی اقدام به خودكشی كرده بود. بعد از نگارش و انتشار بوف كور، نویسنده‌اش بیشتر مایة مرگ شناخته می‌شد تا واقعیت زنده. كسی كه آثار هدایت را خوانده بود، در وجود او بیش از هر فرد دیگر در ایران، به یاد نیستی می‌افتاد، با دیدن او كسی را می‌دید كه از دنیا دیگر آمده، و در خیابان‌های تهران، شبح وار در گذار است. همان‌گونه كه شب پاورچین پاورچین می‌رفت، او نیز در طیف زندگی خود را می‌لغزاند.
یك بار در خانه‌اش، در خیابان روزولت، از او پرسیدم: كافكا چند سال داشت كه مرد؟ گفت: 42 سال. گفتم: چه كم! گفت دو سالش هم زیاد بود.
خود او هنگام مرگ چهل و هشت ساله بود. از قراری كه شنیدیم با آرامش زندگی را ترك كرده بود. آن‌چه به ما گفته شد، داستان این بود: آپارتمان كوچكی در مونپارناس اجاره می‌كند. توی آشپزخانه تمام منفذهای پنجره را با پنبه می‌گیرد كه گاز به بیرون نشت نكند. آن‌گاه شیرهای گاز را باز می‌كند، كف زمین به پشت می‌خوابد و ملافه‌ای به روی خود می‌كشد. یك دوست ارمنی جسد او را روز بعد كشف كرده بود. گفتند كه گویی به خواب رفته بود.
اورا در گورستان معروف پرلاشز به خاك سپردند. من چون به موقع خبر نشدم، در مراسم شركت نجستم. در پاریس كه خاطرات جوانی و شخصیتش در آن شكل گرفته بود، به خواب ابدی رفت. به قول فردوسی نه جنبید هرگز، نه بیدار گشت. بعد از آن حرف‌های متعدد در باره‌اش گفته شد، گفتند كه پیش از آن كه به اروپا بیاید گفته بود: چون به پاریس برسم بر سنگ‌های آن بوسه می‌زنم. درست یا نادرستی آن را نمی‌دانم، اما آن‌چه مسلم است سرخوردگی‌ای از این سفر پیدا كرده بود. دیگر آن‌گونه كه پاریس را در گذشته یافته بود، نیافته بود.
نه امكان مالی و دل ماندن داشت، و نه میل بازگشت به ایران، زیرا زندگی در ایران به حد اعلی بیزارش كرده بود. یكی از آشنایانش برای من حكایت كرد كه در همان سفر به او گفته بود: من مانند عنكبوتی هستم كه برای دفاع از خود، با بزاقش گرد خود تار می‌تند، اكنون این بزاق ته كشیده و چیزی برای تنیدن به گرد خود ندارد. منظورش این بود كه هیچ نقطة اتكا و دلخوشی برایش نمانده بود. نوشتن كه غشاء دفاعیش و تنها رشته ارتباطیش با زندگی بود، دیگر در او برانگیخته نمی‌شد. به قول شكسپیر نه زن او را دلخوش می‌داشت، نه مرد، نه این و نه آن . چون چشمه‌اش خشكید، او نیز دیگر موجبی برای ماندن نیافت. ذوق نوشتن در او بتدریج فروكش كرده بود. از شهریور بیست تا اردبیهشت سی، نزدیك ده سال چیز قابل توجهی كه انتشار داد، داستان فردا و حاجی‌آقا بود با دو سه مطلب پراكنده و ترجمه. پر حاصل‌ترین دوران كار او در دورهء پهلوی اول بود، كه به رغم او یك دورة اختناقی بود، و همین‌طور هم بود. اما بعد از شهریور بیست كه آزادی در نوشتن پیش آمد و قلم‌ها رها گشتند، او به كم‌حاصل ترین دورانش تنزل كرد.
دو باری كه برحسب اتفاق او را در پاریس دیدم، بیش از همیشه حالتش از مرگ خبر می‌داد، بر حالت بوف كوریش افزوده بود. شبیه شده بود به ناخدای سرگردان واگنر، كه تنها یك عشق بزرگ می‌توانست او را نجات دهد، و آن هم نبود.
یك یا دو سال بعد از مرگش بود كه ترجمة فرانسوی بوف كور به قلم رژه لسكو، انتشار یافت و مورد بحث و حرف زیاد قرار گرفت. این حسب حال كوچك كه تا حدی شرق و غرب و قدیم و جدید را به هم وصل می‌كرد، می‌شد گفت كه در ادبیات جهان، از لحاظ موضوع، نظیری نداشت. كتابی افسون‌كننده و بیزاری انگیز.
بوف كور، از زاویة خاصی، چكیده و فشردة گوشه ای از عمر قوم ایرانی بود، كه به نظر نویسنده، رشحه‌ای از بوف كور را در خود جای داشت. این چنگ‌زدگی به گذشته، این چسبندگی به عشق، مانند نر و مادة مهر گیاه ، این حالت اشباحی، این نوسان میان زوال و زندگی، و آن‌گاه، لكاته، هم افسونگر و هم خانه‌برانداز، گاه جانِ جانان و گاه پیام آور مرگ، پیچ و خم‌های تاریخ ایران را می‌نمود، و پیرمرد خنزرپنزری جنبة منفی و تباه‌گر آن را تجسم می‌داد. همه چیز در همة تاریخ، در دالان خواب و بیداری، و در لایة وجدان نیم‌آگاه می‌گذشت، و روایت گونه‌ای بود از زبان كسی كه تناوب، یك مسیر كابوس و رویا را طی كرده.تا حدی سبك آن می‌پیوندد به شطحیات عارفان ایرانی، كه آنان نیز، از دیوانگان عطار، تا روزبهان بقلی، در همان فضای گرگ و میش ، عالم قبول و ناقبول و مرز شوریدگی و روشن بینی دم زده بودند.
انتخاب نام بوف كور معنی‌دار بود ؛ مرغ شوم تنها، خاصه آن‌كه كور هم باشد كه دیگر بریدگی از زندگی پیش می‌آید. آیا در وجود او و در این نام، غربت مرز و بوم،با غربت زندگی شخصی هدایت جمع نشده بود؟
چرا هدایت خود كشی كرد؟ جوابش هم آسان است و هم دشوار. آسان است برای این‌كه او در زندگی به بن‌بست رسیده بود، نه تنها جرثومة مرگ را در سرشت خود داشت، بلكه اوضاع و احوال دوران میان سالی زندگیش او را به این سو می‌راند. آخرین تلاشش برای رهایی از این سرنوشت محتوم این بود كه از ایران دور شود، به پاریس بیاید. كه شهر محبوبش بود ؛ ولی دیگر پاریس به او جوابگو نشد. نه پول داشت نه امكان ماندن و نه امید بازگشت.
ایران آن زمان قیافة بسیار نامطبوعی به او نشان می‌داد. بعد از سوء قصد به شاه در دانشگاه، سیمای عبوس به خود گرفته بود. و این حالت چندی بعد، تبدیل به تشنج شد كه منجر به قتل رزم آرا گردید. از سوی دیگر، حزب توده كه زمانی هدایت نسبت به آن روی خوش نشان داده بود، كارنامة چند ساله‌اش برای روح حساسی چون هدایت جز دلزدگی و نومیدی چیزی نمی‌توانست به بار آورد، مقدمه‌ای كه او بر ترجمة«گروه محكومین» كافكا نوشت، این احساس در آن بوضوح بیان شده است.
فرانسه دیگر آن فرانسة پیشین نبود كه او دیده بود. بر اثر جنگ و اشغال، گران، فشرده و بداخم شده بود. گذشته از همه این‌ها، عمر به دورانی می‌رسد كه پیری آغاز می‌شود، فرسودگی همراه با كم طاقتی روی می‌نماید، و همة این‌ها طبایع شكننده را، یك تلنگر كافی است كه از پا درافكند. سوالی كه در پیش است آن است كه آیا هدایت به قصد خودكشی از ایران بیرون آمد، و به خاطره‌گاه اولش روی برد كه در آن‌جا زندگی را وداع گوید، یا این فكر در پاریس در او قوت گرفت؟ جواب آن درست روشن نیست. پیش از رفتنش، در تهران، زمانی كه عزم سفر داشت نوشته‌ای به من نشان داد كه تصدیق طبیبی بود، حاكی از این‌كه وی به بیماری نوراستنی ( اختلال اعصاب) دچار است، و باید برای معالجه سفر كند. به اتكاء این نوشته توانست شش ماه مرخصی استعلاجی از اداره اش (دانشكده هنرهای زیبا) بگیرد، این نوشته را قدری با پوزخند خاص خود نشان می‌داد، یعنی ببینید، مرا دیوانه خوانده‌اند.
گمان می‌كنم كه سفر پاریس برای او یك سفر موقت بوده، یك آزمایش بوده كه ببیند می‌تواند از بن‌بست روحیش نجات یابد یا نه، و شق دوم پیش آمد.
از نظر مالی،گویا حق تجدید چاپ كتابهایش را به مبلغ ناچیزی فروخته بود كه همان خرج سفر شش ماهه او را تامین می‌كرد(معادل پانصد لیره انگلیسی)؛ بنابراین وقتی این پول تمام شد دیگر منبع درآمدی نمی‌داشت و او كسی نبود كه برای طلب شغلی دست به سوی دولت فرانسه یا دولت ایران دست دراز كند.
این چند ماهه را در پاریس سرگردان بود. دو سه تن از دانشجویان ایرانی گردش را گرفتند ولی هیچ یك از آنان كسی نبودند كه او را از تنهایی بیرون بیاورند. سفری به آلمان و سویس كرد كه آن نیز آخرین تلاش‌ها برای انصراف بود.
از قراری كه می‌شنیدیم گفتند كه دو سه ماه آخر در كتاب‌خانه سنت ژنویو پاریس كتاب‌های مربوط به خودكشی را مطالعه می‌كرده تا نوع آرام آن را بتواند انتخاب كند. مرگ برای صادق هدایت یك خواب ابدی بود و اگر هیچ تاثیری نداشت لااقل از رنج حیات رهایش می‌بخشید. این دو بیت منسوب به سنایی زبان حال او بود:
اگر مرگ خودهیچ راحت ندارد نه بازت رهاند همی‌جاودانی
اگر خوشخویی از گران قلبنانان وگر بدخویی از گران قلبتانی
نوع مرگ هدایت نشان میدهد كه او نسبت به آن‌چه نوشته بود صداقت داشت و وفادار بود. واعظ غیرمتعظ نبود. كتاب حاج‌آقا(اخرین اثر كتابی او) كه با نام مستعار‌ِ«هادی صداقت» منتشر كرد، نامش حاكی از كنایة اتفاقی‌ای بود كه خوب جا افتاد: صداقت، انتهای زندگیش را رقم زد. خود او نمی‌دانست كه نام شوخی‌گونه، روزی حقیقت وجود او را به عمل خواهد پیوست. زمانه ندانسته او را تبدیل به‌هادی كرد و صداقت.
برگرفته از: كتابِ«روزها»، خودزندگی‌نامه محمدعلی اسلامی‌ندوشن

بیایید پرندگان زیبا را اذیت نکنیم

2011-02-12T08:46:00.000-08:00

در بن بست انتخاب رییس مجلس

2011-02-11T22:00:00.000-08:00

بند بگسل رأی آزاد ای وکیل
می نشو گنگ قرار دادی تیل
کوزه چشم حریصان پُر نشد
تا وکیل قانع نشد پُر دُر نشد
گر بریزی بحر در جیب کسی
چند گنجد قسمت روزی رسی
رأی خود مفروش پیش خاص و عام
در نظر دادن مشو گنگ کلام
با زبان خنجرینت سر بکش
صفحه تاریخ را در بر بکش
رأی خود میریز بر خدمتگری
نی به صاحب قدرت و اهل زری
رأی ده آنگاه خدا را یاد کن
بهر عدل و داد دلها شاد کن
«داود سیاووش»

نسل ماهیان دریای پنجشیر در خطر است

2011-02-10T08:31:00.000-08:00

نوشته: داود سیاووش
شاهدان عینی میگویند که از منطقه صیاد تا پل گلبهار هر روز ده ها نفر به دریای پنجشیر مواد سمی، بمب، دینامیت و لین برق جنراتور را به خاطر شکار ماهی به کار میبرند که با این شیوه های غلط ممکنست نسل ماهی از دریای پنجشیر نابود شود.
ساکنان محل میگویند در گذشته ماهیگیران با استفاده از تور، جال و قفسک به شکار ماهی از این دریا میپرداختند که برای بقای حیات ماهیان چندان خطرناک نبود و لانه آنان را تخریب نمیکرد، ولی اکنون موادی را به دریا می ریزند که چند لحظه بعد صد ها ماهی خرد و بزرگ به شکل مرده بالای دریا ظاهر میشوند، که با این کار نسل ماهی به کلی از آن محل نابود می شود و یا عده یی از افراد بمب و دینامیت را به دریا می اندازند که باعث کشتار دسته جمعی ماهیان میگردد.
شیوه عجیب دیگری که در این اواخر در شکار ماهی معمول شده آنست که سیم جنراتور را به زیر سنگ ماهی خانه تمدید نموده، جنراتور را روشن میکنند که با این کار مرده صد ها ماهی همزمان به روی آب ظاهر میشود. طرفداران حفظ محیط زیست به این باور اند که چنین شیوه های غلط شکار ماهی ممکنست نسل ماهی را در دریای پنجشیر به کلی به مخاطره اندازد. باید مسوولین جلو این شیوه های غلط شکار را گرفته از حیات وحش دفاع کنند.
قابل یاد آوریست که در گذشته در کناره های دریای پنجشیر مخصوصاً در باغ عمومی گلبهار در روز های جمعه و رخصتی هزاران نفر در میله هایشان از ماهیان لذیذی خریداری و استفاده میکردند که به شیوه های معقول و مناسب توسط ماهیگیران از دریا شکار میشد.

سترون ها با مفکوره دزدی پروژه ها را خنثی میسازند

2011-02-07T06:07:00.000-08:00

نوشته :داود سیاووش
در طی سالهای پس از تشکیل اداره موقت بعضی افراد سترون که از خود فکر و طرح و نظر و پیشنهاد ندارند، اما در عین حال با دونر ها و موسسات بین المللی شناخت و سر و کار دارند، طریقه عجیبی را در بدست آوردن پروژه ها به کار میبرند. آنان مفکوره و طریق تحقق برخی اهداف را در مشوره با متخصصین و کارشناسان میشنوند، بعد فوراً پروپوزل آنرا نوشته به دونر ها میبرند و با احداث آن پروژه به دست کسانی که اصلاً نه علاقمندی و نه تخصص تحقق آن مفکوره مفید را دارند آنرا در نطفه خنثی میکنند، که با این عمل جفای بزرگی به مردم افغانستان صورت میگیرد.
این کار که در واقع به هدف زر اندوزی و به شکل کلاهبرداری انجام میشود ریشه اصلی علت ناکامی پروژه های بین المللی را در افغانستان تشکیل میدهد. این افراد سترون به شکل استثماری متخصصین را در آن پروژه ها طوری استخدام میکنند که به قول معروف «از گاو غده آنرا به آنان بپردازند» در فرهنگ مردم چنین افراد را «نراد» و «کلاهبردار» و دونر های فریب خورده را «اپند» و چیزی را که به این ترتیب به دست می آورند «وند» میگویند.

برف پاک نازنین خوش رسیدی بر زمین

2011-02-06T05:27:00.000-08:00

در گرامیداشت از مقدم دومین دانه های برف در کابل

میلیارد ها دالر در خانه ویرانه یی بنام افغانستان حیف ومیل شده

2011-02-04T21:01:00.000-08:00

نوشته: داود سیاووش
برای کشور هایی که سربازان شان را به افغانستان فرستاده اند و آن سربازان با افراد ریش انبوه، لنگی دار و سر و وضع آشفته می جنگند شاید سیمای مردم افغانستان آن باشد که مردم اینکشور با تمدن و فرهنگ معاصر اصلاً آشنایی نداشته و هیچ نوع طرز مدنی زندگی را نمی فهمند بنابران اگر درسی به سربازان شان میدهند شاید آن باشد که با فرهنگ قرون وسطایی این مردم کاری نداشته باشید و هر چه پول دارید به اختیار شان بگذارید تا زنده بمانید.
اما از بعد دیگر اگر مناطقی را در افغانستان مد نظر گیریم که در آن جنگ و شورش موجود نیست، معلوم نیست به کدام دلیل خارجی ها دست زیر الاشه نشسته، خشتی روی خشت در بازسازی نمیگذارند و در مقابل در کنفرانس ها از مصارف گزاف بازسازی در افغانستان بالای مردم این کشور منت میگذارند.
روزی به منطقه صیاد رفتیم، صیاد که از تفریحگاه های نزدیک به کابل میباشد، اکثر مردم در روز های رخصتی آنجا میروند. باور کنید از دیدن چند غرفه مضحک و کاریکاتور های هوتل و سماوار عرق شرم از پیشانی انسان بیرون میشود، سربازانی که در کشور های خودشان تفریحگاه ها را خوب میشناسند، از بالای پل عبدالله برج میبینند که مردم در کناره های آن دریا با چه حالت اسفباری نشسته، لحظه یی غم غلط میکنند. در حالیکه رهبران این سربازان در جهان اعلام میکنند که شصت میلیارد دالر به مصرف بازسازی افغانستان رسیده، آنطرف تر فابریکه نساجی گلبهار را میبینید که به حالت ویرانه افتاده است. در این فابریکه در دهه سی و چهل کازینو،سینما ، حوض شنا، میدان های فوتبال، والیبال، تینس و... وجود داشت. کلوپ مشهور به خانه رییس که در آن شاهان مهمان میشدند، با مهمانخانه های نمبر یک و نمبر دو آن مطابق استاندارد های بین المللی ساخته شده بود. از هوس تعمیرات عصری چارده کوتی، پنجاه کوتی و ششصد کوتی آن آب از دهن مأمورین در پایتخت میریخت. آنجا برای اطفال مأمورین مکاتب دخترانه حتی در دهه سی و چهل ساخته شده بود و برای پسران ودختران موتر سرویس به خاطر انتقال از خانه تا مکتب وبر عکس آن وجود داشت. مأمورین هر روز پنجشنبه با موتر فابریکه از گلبهار به کابل میرفتند و روز شنبه واپس بالای وظیفه شان انتقال داده میشدند. ادویه شفاخانه این فابریکه از کمپی بایر جرمنی وارد میشد.
اما افسوس که فعلاً این فابریکه به یک مخروبه تبدیل شده، پل های گلبهار و جبل السراج به هدایت امیر حبیب الله خان توسط انگلیس ها آنچنان مستحکم ساخته شده بود، که یکی از آنها در جبل السراج تا کنون پس از یک قرن بهترین و مستحکم ترین پل به حساب می آید. اولین فابریکه برق افغانستان در جبل السراج در دوره امیر حبیب الله ساخته شد. در جبل السراج در دوره شاه امان الله مطبعه یی وجود داشت که از آن جریده آزاد ستاره افغان به مدیریت میر غلام محمد غبار به نشر میرسید. اولین فابریکه نساجی افغغانستان در جبل السراج احداث شد و فابریکه سمنت آن یکی از معادن مهم افغانستان به شمار میرفت. در جبل السراج کلوپ سمنت خانه، کلوپ فابریکه نساجی و ده ها تفریحگاه وجود داشت، برای مأمورین ششصد کوتی ساخته شده بود. باغ عمومی گلبهار محل تفریح زعما و رهبران پایتخت بود. یادم هست که وقتی( رادا کرشنا) به گلبهار می آمد به مردم قرأ شیرخانخیل و عزتخیل که درجوار فابریکه قراردارند حاکم محل هدایت داد از پشته جبل السراج گل سفید آورده، خانه های گلین شان را رنگ کنند تا( رادا کرشنا) فکر کند که همه خانه های این مردم پخته کاری میباشد.در دهه سی خورشیدی «مستر پتو» جرمنی لین برق را از سروبی و نغلو به گلبهار آورد و شهرک گلبهار را با فابریکه آن چراغان ساخت.
اما حالا چی؟
اکثر آن تأسیسات ویران، مردم بیکار و جهان در دهه هشتاد خورشیدی در افغانستان سرگردان است. وقتی کنفرانسی دایر میشود و دونر ها از مصارف گزاف در افغانستان لاف میزنند، مردم عادی و عامی افغانستان را خنده میگیرد، آنان میپرسند:
آقایان اگر دروغ نمیگویید شما با ویرانه فابریکه نساجی گلبهار، با ویرانه نساجی جبل السراج، با ویرانه نساجی پلخمری، با فابریکات غیر فعال کشمش پاکی، با نفت و گاز از پا مانده شبرغان، با معادن تیل سر پل، با سمنت غوری، با سمنت جبل السراج، با معدن کرکر و ده ها فابریکه و معدن قابل استخراج دیگر که در شرایط امن قابل بازسازی و احداث اند چه کردید؟ و اگر کاری نکردید این پول ها را در کجا مصرف کردید؟
سوال آنست که اگر این پول ها در مناطق امن به مصرف نرسیده پس به کجا مصرف شده؟ مردم سوال میکنند که آیا از این میلیارد ها دالر، حد اقل با پنجصد هزار دالر در صیاد، سالنگ، گلبهار، گلغندی، خوجه سیاران، استالف، کاریز میر، چاردهی و غیره مناطق اطراف پایتخت چند تفریحگاه ساخته نمیشود و یا اگر دلسوزی وجود میداشت بخشی از پرابلم های کمبود آب، برق، تیل، سرک، شفاخانه، پل، کثافات و زباله ها مردم پایتخت حل نمیشد و درحالیکه این کار های کوچک نشده، پس این پول ها چه شد؟ مردم حق دارند بر لاف و گزاف چند افغان و خارجی بخندند، چون آنان در بالای دسترخوان شان و در محیط اطرافشان اثری از این مصارف گزاف نمیبینند، بنابران نتیجه گیری آن میشود که پول ها به نام افغانستان از دروازه وارد و از کلکین خارج میشوند.

اهرم قدرت در افغانستان

2011-02-01T19:29:00.001-08:00

زخمهای زندگی

2011-02-01T03:49:00.000-08:00

شکل موجود اداره افغانستان را نمیتوان یک اداره مبتنی بر دموکراسی به حساب آورد

2011-01-31T20:22:00.001-08:00

محمد داود سیاووش
در نظام های مبتنی بر دموکراسی اصل تفکیک واضح قوای ثلاثه و استقلالیت آنها، عنصر اصلی نظام میباشد. در حالیکه در افغانستان وزراء نزد رییس جمهور مسوول اند و رییس جمهور عملاً استقلال قوه مقننه را با گماشتن افرادش در پارلمان نادیده میگیرد و همچنان بخش اعظم صلاحیت ها طوری از نظر قانون اساسی بدست رییس جمهور متمرکز گردیده که وکلای پارلمان در بهترین حالت به شکل انفرادی و سمبولیک به حیث صحه گذار به فرامین و هدایات رییس جمهور باید عمل کنند.
عدم توشیح تصویب پارلمان در مورد قانون رسانه ها و اصدار فرمان در مورد تدویر انتخابات، عدم اعتنای رییس جمهور به ندادن رأی اعتماد پارلمان به کابینه و حکمرانی وزرای سرپرست نشان میدهد که دست قوه اجرائیه در اداره کشور بلند بوده و پارلمان فقط در صورتی میتواند به حیات خود ادامه دهد که با اشاره و استشاره طرفداران رییس جمهور در مجلس تصمیم بگیرد. در غیر آن گلادیاتور های طرفدار حکومت و قلدران و بدماشان هوادار قوه اجرائیه، دهن وکلا را با مشت بسته میکنند، این فرهنگ با یک نظام مبتنی بر دموکراسی همخوانی ندارد و اگر اوضاع و احوال کشور به ترتیبی باشد که رییس پارلمان و طرفداران قوه اجرائیه هر چه بخواهند به میل حکومت انجام دهند در آنصورت نظر به وجود چنین نهاد نام نهاد، نبودش بهتر است و بهتر است کشور با فرمان شمشیر یک دکتاتور اداره شود نه با فورمول های به ظاهر دموکراتیک اما در اصل دکتاتوری.
آنچه در افغانستان اکنون میگذرد، میر غلام محمد غبار در جرگه پغمان آنرا از شاه امان الله پرسیده بود که اگر صدر اعظم عبدالقدوس خان و وزراء نزد شاه مسوول اند و شاه غیر مسوول و واجب الاحترام پس مشروطیت به چه معنا؟

مسوولان مملکت! گره دست را با دندان باز نکنید

2011-01-19T20:45:00.000-08:00

نوشته :محمدداودسیاووش
توافق رییس جمهور برای افتتاح پارلمان روز 3 دلو تا حدی تب سیاسی کشور را پایین آورد ،چون مردم فکر میکردند بالاخره راهی برای ایجاد فرهنگ کار مشترک قوه اجرائیه و مقننه پیدا شد، اما صدای محکمه ویژه مبنی بربه تعویق انداختن افتتاح پارلمان و ظاهراً تأیید اعلامیه مطبوعاتی از آن که بدون نام مرجع خوانده شدو تصمیم وکلای منتخب باصدور قطعنامه درمقابل آن یکبار دیگر تشویش و نگرانی را میان مردم افزایش بخشیده است.
آگاهان میگویند باید رهبری فعلی قبول کند که دوره اداره کشور با فرمان ها به پایان رسیده و مردم تجارب دردناکی از فرمان های عبدالرحمان خان، تره کی، حفیظ الله امین،نجیب،داودخان ، کارمل و ملا عمر دارند. در شرایط فعلی باید فرهنگ کار مشترک قوای ثلاثه به وجود آمده، حسن همکاری میان قوای ثلاثه و حسن تفاهم دولت با مردم عنصر اصلی نظام مبتنی بر اراده ملت باشد.
وکلا مشروعیت شان را از آرای مردم گرقته اند و هر گونه شک و تردید در اراده مردم توهین به کسانی میباشد که وکلا را انتخاب کرده اند. با این حال هیچ مسأله اصل پروسه را که آرای مردم و تدویر انتخابات میباشد متأثر نمیسازد، شرایط کنونی ایجاب میکند که رییس جمهور بر اطلاعیه یی که بدون ذکر نام مرجع آن صادر شده نظر نموده قبل از آنکه به تشویق چند نفر اطرافیانش کشور با یک مشکل بزرگ مواجه شود، این تنش و چالش را خاتمه بخشد تا به قول معروف «گره دست با دندان باز نشود».

کوتاه ترین داستان کوتاه

2011-01-19T04:55:00.000-08:00

حتما تا حالا داستانهای کوتاه زیادی خوانده اید، اما آیا تاحالا فکر کرده اید که کوتاه ترین داستان کوتاه دنیا کدام است و نوشته ی کیست؟
کوتاه ترین داستان کوتاه جهان توسط ارنست همینگوی نوشته شده :
For Sale: Baby Shoes, Never Worn.
برای فروش: کفش بچه، هرگز پوشیده نشده .
گفته میشود ارنست همینگوی این داستان ۶ کلمه ای را برای شرکت در یک مسابقه ی داستان کوتاه نوشته است و برنده ی مسابقه نیز شده است. همچنین گفته میشود که وی این داستان کوتاه را در یک شرط بندی با یکی از دوستانش که ادعا کرده بود که با ۶ کلمه نمیتوان داستان نوشت، نوشته است.
کوتاه ترین داستان ترسناک دنیا نیز داستان زیر میباشد که نویسنده ی مشخصی ندارد !
The last man on earth is sitting alone in his room and all of a sudden a Knock on the door.
آخرین انسان زمین تنها در اتاقش نشسته بود که ناگهان در زدند.

farsnevis

کابل را در چند هوتل و بلند منزل نبینید؛ اینست زندگی واقعی تهیدستان کابل!

2011-01-18T08:41:00.000-08:00

حاکمان بی کفایت افغانستان را به یک کشور مستهلک تبدیل کردند

2011-01-17T02:43:00.001-08:00

نوشته: محمد داود سیاووش
حتی در مناسبات شخصی افراد اگر دو برادر دو قطعه زمین را از پدر به ارث برده، یکی آنرا کشت کند و دیگری لا مزرع گذاشته در فصل زمستان نزد برادرش برود و از او مواد غذایی بخواهد، در طلبیدن رنگش زرد خواهد بود.
هنگامی قوای بین المللی پس از یازده سپتمبر به افغانستان آمد، افغانهای مهاجر برگشته از ایران میگویند که ایرانی ها برایشان میگفتند باید حتماً به افغانستان بروید چون آنجا شاید پیشرفته ترین کشور منطقه شود. اما حالا که ده سال از آنروز میگذرد، با توقف چند تانکر تیل در مرز ایران، نرخ مواد نفتی در کابل سر به آسمان میزند و فغان مردم افغانستان به افلاک رسیده.
در یک کشور محاط به خشکه چون افغانستان که کانتینر های اموال تجارش در بندر کراچی متوقف مانده، تانکر های تیل در دروازه بندر با ایران ایستاده اند، مشکلات گمرکی برای تاجرانش در ترکمنستان تراشیده شده، هر گاه برای یک لحظه فرض کنیم که این همسایه ها بازی فوق را از روی عمد و به خاطر تحت فشار قرار دادن افغانستان انجام دهند، دیگر چه آبرویی برای مدیران امور اقتصاد کشور میماند که در کنار وزرای اقتصاد، تجارت، مالی و غیره امور اقتصادی آنان ایستاده شوند. این آقایان که فابریکات ویرانه را بازسازی نکردند، برق را از خارج وارد کردند، آب دریاهای افغانستان را به کشور های همسایه رها کردند و در مقابل کابل را به مارکیت نمایشگاه موتر های آخرین مودل و اموال لوکس کشور های خارجی مبدل کردند به ملت افغانستان چه جواب خواهند داد؟
در کشوری که سیب میدان وردک آن از نبود بازار ترش میکند، اما ناک از چین وارد میشود. در کشوری که شیر و ماست نجراب آن بازار ندارد، ولی قیماق، شیر، مسکه و پنیر از پاکستان و ایران وارد میشود. در کشوری که انگور شمالی و انار کندهار آن بازار ندارد و جوس و آب انگور و انار ایران و پاکستان را مردم مصرف میکنند.
این مسوولان مصروف چه کار هایی استند؟ وضعیت اقتصادی کنونی نشان میدهد که افغانستان نه دارای بازار آزاد شد و نه دارای سکتور دولتی، بلکه در مقابل کشوریست که مردمش فقط به فکر مصرف تولیدات کشور های همسایه میباشند. آهن در حاجیگک زیر خاک خفته ولی آهن چادر و آهن گادر از خارج وارد میشود، سمنت در جبل السراج و غوری و سایر جا ها وجود دارد اما سمنت از چرات و کوهات وارد میشود. در بازار های ما فقط عطر و پودر و وسایل آرایش فعلاً مصرف زیاد دارند، دریشی و مفلر و بو و شبوی ما از خارج می آید.
آقایان مسوولان مملکت!
افتخار حکومتداری شما و افتخار رعیت بودن ما در چنین شرایطی که دستان ما از صدر مملکت تا فرد عادی از آرنج قات نمیشود و چشم به سوی همسایه ها داریم چیست؟ یادتان باشد شما حکومتداری کشوری را به میراث برده اید، که باری در ماشین خانه آن توپ و تفنگ تولید میشد، شما وارث کشوری میباشید که باری تکه به خارج صادر میکرد، لطفاً به اطراف تان نظر بیاندازید، شما را به خدا ببینید، در دریاهای تان آب کافی وجود دارد، در کوه های تان معادن بزرگ خفته، نیروی کار کافی دارید، زمین حاصل خیز دارید، اما متأسفانه آنچه ندارید کفایت کاری و قدرت سازماندهی میباشد. شما به کسانی میمانید که در خانه شان همه مواد غذایی خام وجود دارد ولی آشپزی نیست که آنرا پخته کند و در چاشت روز از همسایه نان گدایی میکند.این دیگر مضحکست و باید به حال شما گریست.
کجا شد آن تیوریسن های اقتصاد بازار آزاد که کار ما را به اینجا کشیدند؟ کجا شد آن استادان اقتصاد که به ما درس هایی از پیش رفت و ترقی میدادند؟ کجا شد آن مشاورین اقتصادی که در دفتر های لوکس بر چوکی ها تکیه زدند؟ گاندی کرباس میپوشید و مقاومت آرام را از نخریدن امتعه انگلیس آغاز کرد. آیا از میان شما آقایان کسی پیدا خواهد شد که تصمیم بگیرد حد اقل متاع کشور های همسایه را نخرد؟ آیا از میان شما کسی پیدا خواهد شد که تصمیم بگیرد در دفتر کار و منزلش از وسایل لوکس خارجی استفاده نکند؟ آیا از میان شما کسی پیدا خواهد شد که با بایسکل یا پای پیاده از منزل تا دفتر برود؟ آیا از میان شما کسی پیدا خواهد شد که دارایی های خارجی و منازل مسکونی دبی و واشنگتن و پاریس و لندن خود را فروخته پول آن را در کشور فابریکه بسازد؟ نه هرگزو ابداً نه .
بیایید آن قصه مشهور مکتب را بیاد بیاوریم و مانند فرزندان آن مادری کار کنیم که گفته بود:
نا برده رنج گنج میسر نمیشود
مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد
شما که در سر پل بوی تیل تان در اطراف سرک مردم را دیوانه کرده و از نبودن تیل در کشور تان گریه میکنید، وای به حالتان!

چنگک به شعر فروغ فرخزاد

2011-01-16T01:56:00.000-08:00

داود سیاووش

فروغ میگفت:
آنگاه خورشید سرد شد
و برکت از زمین ها رفت
سبزه ها به صحرا ها خشکیدند
و ماهیان و دریا ها خشکیدند
و خاک مردگانش را
زان پس به خود نپذیرفت
***
اما:
این گاه دیگدان ها سرد شد
و برکت از کندو ها رفت
گندم ها و دشت ها خشکیدند
و پرندگان و ماهیان از تشنه لبی دریا ها مردند
و دولتمردان بی کفایت
دست زیر الاشه نشسته خندیدند

دیگر کسی به سرسبزی نیاندیشید
دیگر کسی به بند و انهار نیاندیشید
و هیچکس
دیگر به هیچ چیز نیاندیشید

در کلبه های محزون
شیون زاری به دنیا می آید
خون بوی بنگ و تریاک می دهد
زن های باردار
قاچاقبران مواد مخدر میزایند
و گهواره ها از شرم به گور ها پناه می برند

چه روزگار تلخ و سیاهی
فساد نام دوم حکومتداری شده
و توبه فرمایان گنه کار
از مصطبه امر و هدایت میگریزند

مرداب های شهر بوی الکهول میدهد
که گروه متحرک بی فکر روشنفکر نما را
به ژرفای خویش می کشد
و رشوه خواران موذی
اوراق زرنگار اسناد را
با جعلیات
سیاه میکنند
و اطفال
این ننگ و نفرین ابدی را
در تخته های مشق خود
با لکه درشت سیاهی
تصویر مینمایند
چه روزگار تلخ و سیاهی...

در آستانه نبرد چله و بهمن

2011-01-13T09:29:00.000-08:00

امشب طبل نبرد چله و بهمن در بی ستون آسمان ها به صدا آمد و سپاه پیش مرگ بهمن، به خاطر یورش بر سنگر های چله به دشت و دامن و کوه و مأمن کابل فرو ریخت، به استقبال شکست سکوت بیست و شش روزه آسمان و با مشاهده نخستین معرکه پاغنده های سپید چله و بهمن که از دامنه های کوههای بت خاک، شکردره و پغمان به سوی همدیگر می آیند این شعر زیبای کمال اصفهانی را به عنوان اولین برف سروده به خوانندگان تقدیم مینمایم:

قصیده برف:
هرگز کسی نداد بدین سان نشان برف
گویی که لقمه ایست زمین در دهان برف
مانند پنبه دانه که در پنبه تعبیه است
اجرام کوه هاست نهان در میان برف
ناگه فتاد لرزه بر اطراف روزگار
از چه ؟ زبیم تاختن ناگهان برف
گشتند نا امید همه جانور ز جان
با جان کوهسار چو پیوست جان برف
با ما سپید کاری از حد همی برد
ابر سیاه کار که شد در ضمان برف
چاه مقنعست همه چاه خانه ها
انباشته به گوهر سیماب سان برف
زین سان که سر به سینه گردون نهاد باز
خورشید پای در ننهد ز آستان برف

راه آسان مبارزه با فساد

2011-01-02T05:02:00.001-08:00

نوشته :محمد داود سیاووش
به خاطر باز شدن زبان مردم و فضا گشایی برای فلمپردازی و افشا گری ها، اگر سهولت انترنتی در نازلترین قیمت و بهترین سرعت همراه با کمپیوتر های ارزان لپ تاپ و دسکتاپ به دسترس مردم طوری قرار گیرد که هر معلم، متعلم، مأمور پایین رتبه و شهروند به آن دسترسی داشته باشند و هر کس هر نقص، ضعف، فشار، بی بند و باری، خود سری، زورگویی و قانون شکنی را دید از طریق وبلاگ ها بنویسد و افشا کند، این مسأله شاید به نحوی باعث جلوگیری از فساد شود.
اگر چه امکان دارد از این سهولت استفاده های غیر مشروع و خلاف اخلاق اجتماعی به خاطر شکستن شخصیت ها، دروغ پراگنی، اتهام های بیجا و امثالهم صورت گیرد اما هر گاه قلم در دست غداری نباشد و ازبعد مثبت به این مسأله نگاه کنیم، هر گاه هر وزارت، ریاست عمومی و دستگاه رهبری کشور مسوولانی داشته باشند که مسایل مربوط به فساد، خود سری، زورگویی، قانون شکنی، رشوه ، اختلاس، واسطه بازی و غیره را در اداره مربوط از این طریق تحت نظر داشته باشند، هر گاه در یک ولایت دور افتاده از کسی رشوه مطالبه شد یا حق وی تلف شد و این مسأله را یک مأمور پایین رتبه احتمالاً با نام مستعار از طریق انترنت افشا نمود، اگر وزارت، ولایت و اداره مربوط به طور غیر مستقیم این مسأله را بررسی نموده و در صورت حقیقت به متخلفین جزا دهد این کار شاید بهتر از هر وسیله دیگر در امر حل مشکلات موجود و جلوگیری از فساد موثر باشد، چون حتا به خاطر آبروی ظاهری هم اگر باشد شاید عده یی خویشتن داری پیشه نمایند که این کار در نهایت به اصلاح عمومی خواهد انجامید.باید کورس های وبلاگ نویسی در تمام ولایات راه اندازی شود و سهولت های انترنتی به اختیار عموم مردم قرار گیرد در این حال شاید وبلاگ هایی با نام مستعار بتوانند بهتر از وسیله دیگر در جلوگیری از فساد مفید واقع شوند.

تولد و مرگ اجتناب نا پذیر اند، فاصله این دو را زندگی کنیم

2010-12-31T21:54:00.000-08:00

از یادداشت های یک شهروند فراموش شدۀ سال 2010

2010-12-30T19:48:00.001-08:00

نوشته :محمد داود سیاووش
با پیوستن سال 2010 به بستر سالهای خفته در مدفن تاریخ در سرزمین بلاکشیده افغانستان هیچکس لبخند بر لب نداشت و هر کس به خاطر گذشته غمبار از سال 2010 به نحوی میگریست.
در این سال بود که دوکانداری از شهر کویته پاکستان سوار بر طیاره ناتو تا کاخ ریاست جمهوری افغانستان آمد و پروژه مذاکره با طالبان را به مسخره کشید. در این سال بود که در چند قدمی جرگه مشورتی صلح جنگ سختی در گرفت و امرالله صالح و حنیف اتمر به عنوان تحفه این جرگه از وظایف شان سبکدوش شدند. در این سال بود که پس از هزیان گویی های یک جنرال چهار ستاره امریکا جنرال دیگری که جانشینش شد نتوانست با رییس جمهور کرزی زبان مشترک پیدا کند. در این سال بود که اشفاق کیانی و شجاع پاشا چند بار مخفیانه به کابل رفت و آمد کردند و جنرال حمید گل از امریکا خواست با طالبان مذاکره کند. در این سال بود که جنگ ها به دامنه هندوکش کشیده شد و رییس جمهور کرزی خواهان حذف 50 تن از سران طالبان از لیست سیاه سازمان ملل شد. در این سال بود که به طالبان دفاتری خارج افغانستان مد نظر گرفته شد و رییس جمهور کرزی و ملا سلام ضعیف به یک صدا از اشغال صحبت کردند. در این سال بود که کنفرانس کابل دایر شد و به نوشته اشپیگل اشتراک کنندگان فقط حرفهایی را شنیدند که میخواستند بشنوند. در این سال بود که به نوشته دیلی نیوز دست داشتن ایران درجنگ افغانستان افشا شد. در این سال بود که قاچاقچی سلاح ایرانی در کندهار دستگیر شد و پرده از وجود تربیتگاه های دهشت افگنان در ایران برداشته شد. در این سال بود که به نوشته نیویارک تایمز روسیه خواست پایش را با احتیاط دوباره به افغانستان بگذارد. در این سال بود که به نوشته واشنگتن پست میان کرزی و جان کیری ملاقات پر تنشی صورت گرفت. در این سال بود که از آلودگی سه هزار تن به ایدز در افغانستان خبر داده شد. در این سال بود که واشنگتن پست مشکل افغانستان را در اختلاف هند و پاکستان در رابطه به کشمیر قلمداد نمود. در این سال بود که عفو بین المللی خواهان محاکمه طالبان و سایر گروه های جنگی شد. در این سال بود که صالحی مشاور کرزی دستگیر و بلا فاصله رها شد. در این سال بود که لغو کمپنی های شخصی که به بزرگان کشور و یا اقارب شان ارتباط دارد باعث تنش در روابط کابل و واشنگتن شد. در این سال بود که آقای کرزی با یک سفر از قبل اعلان نشده به اسلام آباد رفت و از رهبران آن کشور( به قول رسانه ها )خواست با لیست پیشنهادی وی مخالفت نکنند. در این سال بود که اشفاق کیانی خواست گروه حقانی شامل دولت افغانستان شود. در این سال بود که پس از تقلبات انتخابات ریاست جمهوری سر و صدای تقلبات انتخابات پارلمانی بالا گرفت. در این سال بود که رییس جمهور در روز 6 میزان اشک ریخت و آرزو کرد فرزندش میرویس آواره نشود. در این سال بود که کولن پاول گفت: نمیداند امریکا در جنگ افغانستان برنده خواهد شد یا نه. در این سال بود که گروهی از موسسات و انجیو ها از اوباما خواستند مستقیماً با طالبان مذاکره کند. در این سال بود که 4 سناتور امریکایی از اوباما خواستند تا مفتش بازسازی در امور افغانستان را سبکدوش نماید. در این سال بود که منابع امریکایی افشا نمودند که قادر به حساب گیری از پول های مصرف شده در افغانستان نیستند. در این سال بود که کانادا تصمیم مبنی بر اخراج قوایش از افغانستان را تکرار کرد. در این سال بود که افشا شد ایران به طالبان آموزش راکت های ضد هوایی را میدهد. در این سال بود که یک دریور اسپانوی در آستانه کنفرانس لزبن از مصارف جنگی افغانستان در حالی صحبت نمود که کشورش 26 سرباز در افغانستان دارد. در این سال بود که آلمان جنگ افغانستان را درد سر خواند. در این سال بود که وزیر دفاع فرانسه افغانستان را دام خواند. در این سال بود که کامرون خروج عساکر بریتانیه را در سال 2015 اعلام کرد. در این سال بود که زاپاتیرو گفت که از ضرب الاجل خروج سربازانش از افغانستان منصرف نمیشود. در این سال بود که ویکی لیکس رسوایی بزرگی برای امریکا آفرید. در این سال بود که تجدید نظر قصر سفید بر ستراتیژی جنگ افغانستان اعلام شد. در این سال بود که احمد مستی خان خواهان قوای آیساف در بلوچستان شد. در این سال بود که پرده از کمک های عربستان سعودی به تروریستان برداشته شد. در این سال بود که بلدوزر سیاست امریکا در لجن زار افغانستان و پاکستان از پای مانده و هولبروک قربانی افغانستان شد. در این سال بود که خشونت علیه خبرنگاران افزایش یافت و افغانستان، عراق و مکسیکوکشور های خطرناک برای ژورنالیستان طی ده سال اخیر اعلام شدند. در این سال بود امرالله صالح رییس امنیت پیشین مصالحه با طالبان را فاجعه آفرین خواند و نشان ناپلئون را از دولت فرانسه گرفت. در این سال بود که بایدن معاون رییس جمهور امریکا بر خروج بدون در نظر داشت شرایط سربازان امریکا در سال 2014 تأکید کرد. در این سال بود که تانکر های تیل افغانستان توسط دولت ایران متوقف ماند و ده ها تانکر تیل در نوار مرز با پاکستان به آتش کشیده شد. در این سال بود که با وجود مصارف گزاف موسسات ماین پاکی دیده شد که مشکل ماین هنوز یکی از پرابلم های اساسی در افغانستان میباشد و موسسات ماین پاکی فقط در شهر ها گشت و گذار میکنند. در این سال بود که رییس جمهور اوباما در یک سفر 15 دقیقه یی به بگرام آمد و بدون ملاقات با آقای کرزی افغانستان ترک نمود اما در مقابل یکروز بعد به خاطر ورود صدر اعظم پاکستان دولت در کابل بیرق ها بلند نمود. در این سال بود که پروژه و وند و فند و زد و بند انجیو ها جانشین جامعه مدنی شد و از فعالان مدنی مأموران گوش به فرمانی ساختند که هر چه حکومت گفت آری بگویند و بر آن صحه بگذارند ونهاد های مدنی را امپراتوریی ساختند که به دست چند نفر غیر مسوول وواجب الاحترام حکمرانی میشوند. در این سال بود که آقای کرزی از ماه سنبله تا ماه جدی قادر به افتتاح پارلمان جدید نشد و برای آمادگی بیانیه و تعین اعضای مجلس سنا یک ماه وقت خواست.
مشاهده و مطالعه این اوضاع برای هیچ افغان جای خوشی از سال قبل را نمیگذارد، در کشور آتش زده و در خانه ویران افغان ها که فقط هر کس به فکر پر کردن جیب خود میباشد و افغانستان در فساد اداری و قاچاق مواد مخدر در مقام اول جهان قرار دارد و در کشوری که حاصل یک سال حیات سیاسی آن فقط اوقات تلخی، بگو مگو و اختلافات با خود و دنیا بوده هیچکس مجال برای شادی و سرور ندارد و هیچکس نمیتواند با این کارنامه دردناک بر اجراآت و فعالیت های دولت افغانستان و جهان در این کشور صدقنا بگوید. آن سال رفت ولی آن نام ها، آن حرف ها و آن نا کامی ها در دفتر زمانه مایه اندوه جاودانه مردم افغانستان و جهان ماند.

فریاد از آلودگی هوای کابل

2010-12-30T19:48:00.000-08:00

بی بی سی و افغانستان

2010-12-26T05:25:00.001-08:00

نوشته : داود سیاووش
روز 28 دسمبر بی بی سی هفتاد ساله میشود و من که از عنفوان جوانی شنونده این رادیو میباشم آنروز ها را هنوز به یاد دارم که استاد عبدالحق واله را به خاطر پیشبینی که در رابطه به موسی شفیق مبنی بر احتمال رسیدنش به مقام صدارت نموده بود و از رادیو بی بی سی به نشر رسید پولیس دستگیر کرد حکومت میگفت که چرا استاد واله تحلیل نموده که موسی شفیق به جای داکتر عبدالظاهر صدر اعظم خواهد شد و اما چند روز بعد واقعاً موسی شفیق به جای دکتر عبدالظاهر بر کرسی صدارت تکیه زد و استاد واله را از زندان رها کردند. جریان جنگ ویتنام و جنگ عرب و اسرائیل را حتی مردم عامی و عادی افغانستان از این رادیو تعقیب میکردند و حادثه مرگ جمال عبدالناصر و قتل جان اف کنیدی را معلمین وشاگردان به عنوان حادثات تکان دهنده در محیط مکاتب از زبان بی بی سی بازگو میکردند. یادم هست که به خاطر مرگ جمال عبدالناصر که آنرا از رادیو بی بی سی شنیده بودیم در مکتب ما به ارواح ناصر ختم قرآن صورت گرفت و معلمین ما جانسن را به دست داشتن در قتل کنیدی و ملک حسین را در مرگ ناصر متهم میکردند، حمله اسرائیل به مصر و حادثه صحرای سینا، استعفای ناصر و قبول نشدن آن توسط مردم مصر به دقت در میان روشنفکران مکاتب تعقیب میشد. یاسر عرفات، حافظ الاسد، جمال ناصر، فاروق قدومی از چهره هایی بودند که هر روز نام شان در شرق میانه با صدای لطف علی خانجی در بی بی سی بر سر زبان ها بود. بعد تر یادم هست که بی بی سی برنامه صبحگاهیی را ساعت 7 به نشر میرساند که پس از اخبار دو آهنگ از سلما و زلاند هر صبح به نشر میرسید و من به خاطر شنیدن همان آهنگ ها و اخبار به بی بی سی گوش میدادم. در آن سالها بی بی سی با دقت حوادث افغانستان را دنبال میکرد، کاندیدی موسی شفیق به صدارت، سقوط حکومت شاه، کودتای دگروال عبدالقادر، سقوط حفیظ الله امین، هجوم قشون شوروی به افغانستان، سقوط کارمل، سقوط نجیب و غیره حوادث داغ را من از رادیوی بی بی سی شنیدم که قبل از وقوع اکثراً پیشبینی میشد.
پس از 7 ثور بسیاری از مردم به خاطر شنیدن رادیوی بی بی سی زندانی و سر به نیست شدند، سقوط اخبار هفته و اختلاف دفتر سیاسی در این رابطه را بی بی سی به نشر رساند. در آستانه سقوط حکومت نجیب بی بی سی برنامه های نیمه روزی را از ساعت یک بعد از ظهر آغاز کرد که با تند شدن نبض سیاست کشور و اتفاقات و حوادث زوال حکومت نجیب بسیاری مردم آنرا می شنیدند، پس از سقوط حکومت نجیب و درگیری های مسلحانه در کشور رهبران تنظیم ها صدای شان را از بی بی سی به گوش هم میرساندند و چنان هم واقع میشد که شخصی در خیرخانه به خاطر اطلاع یافتن از کوته سنگی باید بی بی سی را می شنید. در طول سال های جنگ بی بی سی پیشگام خبر رسانی بود. بی بی سی بود که اولین بار به طالبان لقب جنبش دانشجویی داد و نام های ملا بورجان و دیگران را بر سر زبانها انداخت. اما پس از حوادث یازده سپتمبر که جهان دگرگون شد بی بی سی نیز تغییر جهت داد. بی بی سی حتی قبل از سقوط طالبان چهره هایی را القاب حاتم بخشانه تحلیلگر، پژوهشگر، شاعر، نویسنده و غیره داد که آنان به برکت مصاحبه های بی بی سی، به مقامات بلند رسیده صاحب حشمت و جاه و جلال ظاهری در دولت های موقت، انتقالی و انتخابی شدند.
بی بی سی در سالهای حکومت طالبان دفتری در پیشاور باز کرد که در آن عده یی از افغانها را جذب نمود و علاوه بر پخش اخبار برنامه هایی چون خانه نو زندگی نو و مجله چاپی را منتشر کرد. در این دوره بی بی سی به محل تجمع عده یی از نویسندگان و ژورنالیستانی که نمبر یخن سیاسی شان با هم توافق داشت تبدیل شد، بی بی سی در دوره نشرات برای افغانستان برجسته ترین چهره ژورنالیزم افغانستان یعنی ظاهر طنین را با خود داشت که برنامه افغانستان در قرن بیست آن شنوندگان زیادی داشت. اما پس از اداره مؤقت رادیوی آزادی به صفت رقیب بی بی سی در کابل عرض اندام نمود. رادیو آزادی با پخش اخبار سر ساعت موقف نیم قرن درجه اول بودن را در پخش خبر از بی بی سی گرفت. در این سالها بی بی سی بیشتر به قصه قلعه بالا و قلعه پایین ناظر مصروف بود اما جایگاه خود را در مؤثق بودن اخبار کماکان داشت. وقتی خبری را از زبان بی بی سی نقل میکردید مردم بدون تشویش از صحت آن باور میکردند. اما بی بی سی با پخش برنامه های موسیقی، صدای آبادی و غیره هیچگاه نتوانست مقام اول سالهای قبلی خود را بدست بیاورد ، به تدریج رادیوی آزادی نیز جایگاه اول خود را در پخش خبر به رسانه های پر قدرتی چون تلویزیون طلوع در داخل خالی کرد که اکنون اخبار دست اول را با دقت به نشر میرساند و خبر تازه دارد.

فریاد از این دود

2010-12-19T05:34:00.000-08:00

نوشته: محمد داود سیاووش
امروز 28 قوس در مکروریان ها ساعت 7 شام چنان دود پیچیده که گویی همه بلاک ها را آتش گرفته. در همین هوای دودگین شاگردان مکتب رفتند و حتی امتحان دادند. مأمورین به وظایف خسته کن مأموریت پرداختند. ازدحام مردم در خیابان ها وجود دارد. موتر های دیزلی با ساعت ها توقف هر یک به سویی روان اند. نفس شهر بند آمده اما هیچکس فضای دودگینی را که بالای سرش چتر بسته متوجه نمیشود. وزرا راحت و بی تشویش در چوکی ها لمیده اند. جلسات پیهم دایر میشود. سخنرانی ها با آب و تاب صورت میگیرد. برنامه های رادیو ها و تلویزیون ها پیهم از مناظر خوشگوار و زمزمه آبها و شرشر آبشاران برنامه ها پخش میکنند، روزنامه ها از مزایای پاکترین شهر های جهان معلومات میدهند و فانتیزی هایی برای آینده کشور ترسیم میکنند ولی در هیچ صفحه روزنامه، در هیچ جلسه بزرگان مملکت و در هیچ برنامه رسانه های صوتی و تصویری این مشکلی که فعلاً دامنگیر مردم شهر شده مطرح نمیشود، گویی آنها در سواحل دریای مدیترانه و یا در دره های کوه های سالنگ و پغمان نشسته اند.
با این حال آنچه قابل ملاحظه میباشد خسته گی فکری و آشفته گی حواس شهروندانی است که با سر و روی گرد آلود مصروف خرید و فروش ترکاری و غریب کاری در جاده های دودگین شهر اند.

لابي ها به اوباما مشوره غلط ميدهند

2010-12-14T07:03:00.000-08:00

نوشته: محمد داود سياووش
رسانه ها گزارش ميدهند كه اخيراَ يك عده كار شناسان وموسسات به بارك اوباما رئيس جمهور ايالات متحده مشوره داده اند كه با طالبان مستقيماَ مذاكره كند.
اين كارشناسان كه احمد رشيد خبرنگار مشهور پاكستان نيز درميان آنان ميباشد گفته ژنرال حميد گل را در رابطه مذاكره مستقيم با طالبان به نحوي ازديد يك كارشناس تكرار ميكنند و نظريات اشفاق كياني را مبني بر شموليت گروه حقاني به دولت تقويت مي بخشند. ايالات متحده كه باعصا ورهنمايي اين كارشناسان به افغانستان آمده بود اينك چنان به نظر ميرسد كه رهنمايي همان ها را درخروج با مفهوم شكست در پيش ميگرد. هنگاميكه بوريس يلسن با برهان الدين رباني وهيئت مجاهدين درمسكو ملاقات نمود همه گان مي فهميدند كه عمر حكو مت نجيب به پايان رسيده وهرگاه نظر اين كارشناسان را اوباما قبول كند هرچند آقاي كرزي به مخالفت با ايالات متحده تظاهر ميكند اما درواقع آغاز آن ملاقات به مفهوم نقطه پايان گذاشتن به حكومت آقاي كرزي خواهد بود.
باتوجه به اينكه ايالات متحده به قول رسانه ها تاكنون 120 ميليارد دلار دراين جنگ كه پايان آن معلوم نيست مصرف نموده اينكه كارشناسان ومحققان فرانسوي وايتالوي مشوره ميدهند كه ايالات متحده پاي اش را از افغانستان بكشد در صورت عملي شدن اين فرضيه طالبان يك طرف وايالات متحده جانشين نقش دولت افغانستان خواهد شد، ناظرين سياسي ميگويند چنين معادله براي آمريكا خيلي خطر ناك بوده وآن كشور را به صفت نيروي تجاوزگر دربرابر طالبان طوري قرار ميدهد كه نقش كابل را دراين معامله به كلي محو ميكند. موسسات وكارشناساني كه اين پشنهاد را مطرح كرده اند واقعاَ از ساليان متمادي در افغانستان كارنموده كارمندان مسلمان آنان مسواك شان درجيب چپ وكلاه شپو وپايپ شان در جيب راست از دهكده هاي تسخير شده به دست القاعده وطالبان تاكافي شاپ هاتجربه كار وفعاليت رادارند.
اما آنچه قابل تشويش ميباشد كه اين موسسات به خاطر ادامه كارشان ممكنست هر معامله ئي را مجاز بدانند واز خط قرمز ارزش هاي مدني به دست آمده وموجود درفرهنگ يك قرن اخير افغانستان نيز گذشته درهرنوع شرايط ادامه كارشنان را مد نظر داشته باشند . درحاليكه مردم افغانستان به اين مي انديشند كه آيا با اين معا ملات بازهم آزادي هاي مدني كنوني وارزش ها ديموكراسي موجود را خواهند داشت ويا از پوشيدن لباس تاگذاشتن ريش از امر بالمعروف مجبور خواهند شد اجازه بگيريند. اظهارات علي محمد اوركزي در آلمان ، نظريات كارشناسان گماشته طالبان در رسانه ها ومسامحه و معامله موسسات غير دولتي نشان ميدهد كه سايه ابرهاي سياه آنسوي مرز به طرف افغانستان نزديك ميشود وبااين حال جامعه جهاني بايد از ياد نبرد كه افغانستان يك قريه كوچك نيست كه هركس هرچه خواست درآن انجام دهد، فرهنگ هاي متنوع اين كشور از شمال تا جنوب وازشرق تاغرب با توجه به تنوع اتنيكي آن پيچيده گييي دارد كه بايد آنرا رعايت كرد . نبايد ارزش هاي يك محله به مردمان تمام افغانستان تحميل شود وموج معكوس آن بايد مد نظر باشد.

آقاي پتريوس

2010-12-06T08:27:00.000-08:00

لطفاً بخاطر كرنش به كرزي ملت افغانستان را توهين نكنيد!

نوشته: محمد داود سياووش

هيچكس فكر نميكرد كه از زبان فرمانده ارشد نيروهاي بين المللي در افغانستان بشنود كه فساد بخشي از تاريخ افغانستان است، زيرا به همگان معلوم است كه مردم افغانستان تاريخي پر از افتخار دارد و با اين حال در هيچ گوشه جهان، حتي در همان سويسي كه آقاي پتريوس به آن اشاره ميكند ملتي وجود ندارد كه فاسدي در آن نباشد. عده يي از مردم فكر ميكنند با توجه به تشنج و بحراني كه در روابط رييس جمهور كرزي با ايالات متحده ايجاد شده، پتريوس خواست به اين ترتيب كرزي را نفقه زباني بدهد. در حاليكه بر عكس با اين اظهارات به كرزي بدترين توهين را روا داشت زيرا رهبر يك ملت فاسد اگر فرزند آن ملت باشد چگونه ميتواند غير از آن ملت باشد؟

به هر حال آگاهان ميگويند مشكل اصلي ايالات متحده از گذشته اين بوده كه بدون آگاهي از تاريخ و فرهنگ افغانستان و روانشناسي اين ملت در بطن خود براي خود دشمن آفريده چنانچه بالاي كدر هايي اعتماد كرده كه بالاخره درد سر خودش شده، افرادي را در ادارات خود استخدام كرده كه حتي سايكولوژي ضد امريكايي دارند و جواسيس دو رويه يي داشته كه مجبور شده آنان را از طريق ويكي ليكس افشا كند. به هر حال پتريوس با اين اظهارات اگر يك شخص را خواسته خوش بسازد، در مقابل يك ملت را از خود نا راض ساخته است.

شمالی در صدای احمد ظاهر!

2010-11-16T09:06:00.000-08:00

خدا میداند آن آواره گان دور از چمن زار ها و مرغزاران شمالی با شنیدن این آهنگ محلی شمالی به صدای احمد ظاهر چقدر گریه خواهند کرد. به هر حال سوز و گداز اشعار این آهنگ وقتی قبل از همه قابل درک است که با صدای سوزناک احمد ظاهر همزمان آنرا بشنوید و بخوانید.
از اینجا تا شمالی کار دارم
به کوهدامن یکی دلدار دارم
خدایا چاره کار مرا کن
به دل ارمان ها بسیار دارم
***
به زیر تاک انگور استی ای گل
چرا بیمار و رنجور استی ای گل
شمالی آمده مسکن گزیده
چرا که تو ز من دور استی ای گل
***
بیا بنگر ببین بس دل نشین است
شمالی جای یار نازنین است
بهاران شمالی سبز و خرم
شمالی جنت روی زمین است
***
از اینجا تا شمالی کار دارم
به کوهدامن یکی دلدار دارم
خدایا چاره کار مرا کن
به دل ارمان ها بسیار دارم

مشاهده زمین از آسمان

2010-11-14T20:51:00.000-08:00

چه بهتر است در این شب های عید زیبایی زمین را از آسمان ببینیم، کاش این زیبایی را ساکنان سایر سیارات همراه با صلح در زمین میدیدند. آنان اکنون فقط از روشنایی شهر های زمین لذت میبرند و خبر ندارند که بشر در این سیاره زیبا چه بر سر همدیگر می آورند.
یکی از فضانوردانی که در ایستگاه فضایی بین المللی ساکن است موفق شد تصاویری بسیار دیدنی از شهرهای زمین در شب تهیه کند.
به گزارش نیک نما به نقل مهر، کسانی که در ایستگاه فضایی بین المللی اقامت دارند به خوبی می دانند که شهرهای زمین هرگز نمی خوابند.
به تازگی یک فضانورد خوش ذوق به نام “داگ ویلاک” که در حال حاضر در مدار اقامت دارد تصاویری شگفت انگیز از شب زمین تهیه کرده است که فضای وسیعی از لندن، پاریس، جنوب مدیترانه، مصر در رودخانه نیل، اسپانیا و ایتالیا را نشان می دهند.
این فضانورد خوش قریحه که این تصاویر را در مدت ۱۲ شب از ایستگاه فضایی گرفته است در این خصوص توضیح داد: “شما می توانید شفق شمالی را در بالای این شب زیبای اروپا تماشا کنید و از نور شهرهای پاریس و لندن لذت ببرید. ما در اینجا تصاویری زیبا از یک شب سرد پاییزی اروپا را داریم و می توانیم مدیترانه را در مرز میان فرانسه و ایتالیا و موزائیکهای زیبای در امتداد خط ساحلی والنسیا در اسپانیا تا لیورنو در ایتالیا را ببینیم.”
وی در توصیف شاعرانه خود از تصاویر شب زمین افزود: “در ادامه، ما چشم اندازی از شب رودخانه نیل را داریم که از میان بیابان مصر تا دریای مدیترانه گسترده شده و قاهره که در دلتای رودخانه خودنمایی می کند.”
براساس گزارش دیلی میل، این فضانورد ساکن ایستگاه فضایی ادامه داد: “بسیار شگفت انگیز است که نور شهرهای بزرگ و کوچک را از چشم انداز عمق فضا تماشا کنی. دلم برای این چشم اندازه زیبا از دنیای شگفت انگیزمان تنگ خواهد شد.”

دریای مدیترانه خط ساحلی شهرهای والنسیا در اسپانیا و لیورنو در ایتالیا

شبه جزیره فلوریدا در جنوب شرقی آمریکا

روشنایی قاهره در دلتای نیل، رودخانه نیل و دریای مدیترانه در میان تاریکی صحرای شمال آفریقا

شفق زیبای شمالی بر فراز شب اروپا و نمایشی دیدنی از روشنایی پاریس و لندن

دوعید دریک روز امروز و دیروز

2010-11-14T00:48:00.000-08:00

عید مجبوران از غم بی قرار
عید مظلومان فقر و اضطرار
عید محکومان و مهجور و زهیر
عید محرومان دوران شریر
عید زور آور ز بازوی تفنگ
عید جنگ آور ز افسون خدنگ
عید خر پولان صاحب فر و جاه
عید معزولان از دنیا رها
عید دزدان عید صاحب قدرتان
عید فرعونان ابنای زمان
عید شاعر عید ماهر اهل فن
عید قاهر عید آن صاحب رسن
عید شمر و عید شیادان قرن
عید فرعونان و شدادان قرن
عید آن مظلوم که او را آه نیست
عید آن مجبور که او را جاه نیست
عید آن طفل یتیم بی نوا
عید آن مغموم از دنیا جدا
عید آن مادر که فرزندش برفت
عید آن افسر که خوابد زفت زفت
عید فرزند پدر نا دیده را
عید دلبند به غم ها مبتلا
عید آن بیوه شده دخت جوان
که شده تنها سیه پوش زمان
عید آن فامیل غربت پیشه کو
رفته و افتاده دور از هرنکو
عید آن کو میخورد مرغ و پلو
عید آن مادر که دارد درد نو
عید آن مرد به غم ها مبتلا
عید آن جابر که باشد دزد راه
عید آن استاد کو را آه نیست
عید آن جانی ورا الله نیست
عید آن کاریگر مزدور کار
عید آن یاریگر چور و حصار
عید آن آواره بی خانمان
عید آن قهار صاحب قصر و خوان
عید آن شهری که یکسر خاک شد
عید آن مردی که او سفاک شد
مولوی زیبا بفرمود آن زمان
نکته تاریخی پر فر و شأن
جان شیران و سگان از هم جداست
متحد جان های شیران خداست
عید شیران خدا باشد جدا
عید فرعونان بود زآن ما سوا
این دو عید از هم جدا باشد همی
هر کجا در هر کجا باشد همی
عید نبود درد جانسوز است این
حاصل رنج شب و روز است این
عرفه عید قربان سال 1374
استیشن خدمات تخنیکی شهر حیرتان
داود سیاووش

پول های جامعه جهانی در افغانستان چه شد؟

2010-11-13T01:29:00.000-08:00

نوشته: محمد داود سیاووش
درحالت فوق العاده دردناک کنونی، مانند ازدحام بازار پل خشتی، در جامعه جهانی نیز عده یی از افغانها مصروف کلاه برداری و کیسه بری اند، این کلاه برداران با شناخت هایی که با موسسات و خارجی ها دارند دزدانه به دنبال افکار جدید میگردند. چون خود شان سترون بوده از خود فکر و ابتکاری ندارند، بنابران در تلاش اند افکار جدید دیگران را در عرصه های محیط زیست، صحت، تعلیم و تربیه، رسانه ها، اقتصادی، اجتماعی و غیره بدزدند و پروپوزل هایی از نام افرادیکه چنین توانایی ها را دارند تهیه نموده به موسسات بسپارند. موسسات بین المللی نیز از اینکه به غیر از چنین چینل ها و کانال ها کس دیگری را نمی شناسند و یا نمیخواهند بشناسند آن پروپوزل ها را منظور میکنند. در نتیجه بخشی از پول را پروپوزل دهنده تصاحب میکند، بخشی به مصارف نیم بند و غیر مؤثر در آن پروژه اختصاص می یابد و بخشی باز هم تحت عنوان مصارف اداری به مصرف میرسد که در نتیجه پروژه ها با شرایط (آفتابه خرچ لحیم) طوری عملی میشوند که هیچ اثر گذاری از آنها در جامعه مشاهده نمیشود و فقط اقدامات آنها به روی کاغذ میماند.
ضرورت است تا اولاً پروژه دهندگان شناسایی شوند، ثانیاً دست کمیشن کاران از پروژه قطع شود و در مرحله ثالث نتایج عملی این پروژه ها باید مورد ارزیابی قرار گیرد. باید سلسله این پول های جهانی که به نام افغانستان طی 9 سال مصرف شده از صف پروژه دهندگان تا تطبیق کنندگان مورد ارزیابی قرار گیرد. موسساتی که میلیون ها دالر را به نام های مختلف به مصرف رسانیده و اکنون هیچ گونه نتایج عملی ندارند باید پاسخ دهند. شاهدان عینی میگویند در پروژه های همبستگی ملی گاهی پول به نام یک پروژه حواله میشود ولی در بخش دیگر مصرف میشود و اسناد به نام اولی و بطور جعلی تهیه میگردد و این رهنمایی را نیز به گفته شاهدان عینی پروژه دهندگان به مردم محل مینمایند.
اگر هژده میلیارد دالری که اخیراً در بازسازی افغانستان مصرف آن افشا شد به بیست و پنج میلیون مردم افغانستان نقداً پرداخته میشد شاید مردم اکنون راه پیدا کردن یک لقمه روزی حلال را با استفاده از آن پیدا میکردند در حالیکه اکنون این پول ها در شهری به مصرف رسیده که تصاویر آن را در ذیل میبینید که یکی در چه شرایط دشواری در زیر خیمه و دیگری در چه عیش و نوش در بلند منزلی زندگی میکند، سوء استفاده از پول های کمک به این خیمه نشینان را میتوان جنایت قرن نامید.

به عوض پالیدن کابل در اوراق کتاب لطفاً خرابه های دیوار های کابل ، بالا حصار ، قصردارالامان ، پل آرتل ،منار پل محمودخان را از بربادی نجات دهید!

2010-11-11T20:32:00.000-08:00

نوشته: محمد داود سیاووش

حتی برای افراد بی سواد و کم سواد دیدن دیوار های تاریخی کابل، بالا حصار، پل آرتل، قصر دارالامان، تاق ظفر و غیره یادآور عظمت تاریخی این شهر است و با این حال به عوض نشستن در زیر سقف تالار ها و تناول پلو و چلو و پالیدن نام کابل شاهان در کتاب ها، اگر دلسوزی وجود داشته باشد مسوولان باید دست و آستین بر زده همین دیوار های تاریخی را که در فاصله چند متری آن مردم خانه آباد کرده اند و گل و خشت آنرا نابود میکنند از بربادی نجات دهند و یا به پل آرتل نظر کنند که در چه حالت قرار دارد و مصرف یک شبه غذای این مجلس را به ترمیم آن مصرف کنند و یا آنطرف تر در پارک زرنگار مأمورین شاروالی را از تعمیر تاریخی که در آن دفتر ساخته اند از آن تعمیر تاریخی خارج سازند.
گردانندگان محترم کنفرانس کابل!
بیایید به عوض تکرار مکرر نوشته ها و تحقیقات استاد کهزاد دست و آستین بر زنیم و آثار تاریخی را که همگان به چشم سر میبینیم از بربادی نجات دهیم، گاهی در داستانی چند کارمند فرهنگی تصویر شده بودند که بخاطر تدویر یک نشست محلی را در یک منطقه کابل در ذهن خود ایجاد کرده و مبالغ گزاف حکومت را برباد داده بودند، که خدا کند ما و شما از آن جمله نباشیم؛ ترمیم پل آرتل که آنرا از والی تا جوالی و از کارگر تا رهبر میبیند و بازسازی قصر دارالامان هیچ نشست ، بگو و مگو و آوردن منطق و دلیلی ایجاب نمیکند. بیایید دست به کار شوید، به عوض پالیدن نام رتبیل شاه ،زنبیل شاه وزنبورک شاه در کتاب ها دیوارهای آنان را از بربادی نجات دهید!

رخ دیگر جنگ افغانستان

2010-11-04T20:17:00.000-07:00

نوشته: محمد داود سیاووش
در حالیکه نیروهای بین المللی با شعار های پر طمطراق مبارزه با تروریزم، در هم شکستن ماشین جنگی طالبان، دستگیری ملا عمر و اسامه و غیره وارد افغانستان شدند، اینک کار به جایی کشیده که به عوض غلبه بر آنان از فرماندهان جنگجویان پیشین طالب آسترالیا به صفت ترینر سربازان خودش استفاده میکند. آسترالیا که در افغانستان 1550 سرباز دارد و 21 تن آنرا تا کنون در جنگ با طالبان از دست داده کارش به جایی کشیده که شش تن از جنگجویان فرمانده مطیع الله را به خاطر تربیه سربازانش در آسترالیا استخدام کرد. این مسأله قابل درک نیست که به چه دلیل از یکطرف دولت افغانستان به دلیل فساد اداری و ضعف های موجود تحت ضربات پیهم غرب قرار گرفته هر روز خشتی از اتوریته و اعتبار آن توسط جهان بنام های مختلف کنده میشود و از جانبی جنگویان پیشین طالبان بخاطر تربیه سربازانی استخدام میشوند که طالبان بر علیه آنان می جنگند و به قول رسانه ها این افراد با احمد ولی کرزی برادر رییس جمهور ارتباط نزدیک داشته اند، هر چند ظاهراً این فرمانده در صف دولت قرار گرفته ولی استخدام افراد از صفوف شورشی دیروز در صف نیرویی که به آن می جنگد به معنای نا کار آیی تاکتیک های آن میباشد. برای کارشناسان و ناظرین سیاسی قطعاً این مسأله قابل درک نیست در حالیکه شمال آرام به ادعای دولتمردان توسط انتقال طالبان با طیارات نا آرام ساخته میشود و در جنوب با این اقدام سمبولیک اخیر اتوریته و در واقع مورال طالبان افزایش داده میشود، در پشت پرده این معامله چه اسراری وجود دارد؟ حتی برای افراد عادی اکنون این سوال پیدا شده که آیا اختلافات آقای کرزی با غرب جنگ زرگری نیست؟ و آیا نمیخواهند با این نمایشات ستون فقرات ارزش های مدنی و اجتماعی را از داخل رژیم در هم شکسته زمینه را برای استقرار یک رژیم قرون وسطایی که با غرب نه جنگد آماده سازند؟ درحالیکه معلوم نیست در فردای آن جایگاه کسانیکه که اکنون در صدر رهبری کشور قرار دارند در برابر آنانیکه خود را فاتح فکر خواهند کرد در کجا خواهد بود؟ و باز وحشتناک تر از آن اینکه آیا نمیخواهند سرنوشت سی میلیون انسان را به دست سی هزار مرد مسلح بسپارند؟

خرچ اگر از کیسه ایران بود حاتم طایی شدن آسان بود

2010-10-27T07:45:00.000-07:00

نوشته: محمد داود سیاووش
به گزارش روزنامه نیویارک تایمز عمر داودزی رییس دفتر آقای کرزی در داخل هواپیمای حامل آقای کرزی و در جریان سفر وی به ایران در ماه اگست پول دریافت کرده است، آقای کرزی در کنفرانس خبری در این ارتباط گفت:" ریاست جمهوری به چنین کمک نیاز دارد" و تائید نمود که" حکومت ایران هر سال یکبار یا دو بار گاهی پنج لک و گاهی شش لک به دفتر کمک میکند" و تائید نمود که داودزی این پول را از حکومت ایران به امر وی تسلیم شده اما خاطر نشان کرد که نیویارک تایمز به دلیل حمایت داودزی از انحلال شرکت های امنیتی خصوصی دست به چنین افشاگری زده است. مردم از شنیدن این خبر تکان خورده و سوالاتی را مطرح میسازند که اولاً آیا افغانستان آنقدر نا دار است که رییس جمهور خود را اعاشه کرده نمیتواند؟ ثانیاً چرا این پول از طریق حساب بانکی و بطور رسمی انتقال نکرد؟ ثالثاً از این پول در چه مواردی استفاده میشود؟ و رابعاً گزارش مصرف این پول به کی معلوم میشود؟ در گذشته تاریخ افغانستان امیر عبدالرحمن خان، امیر حبیب الله خان پسرش و چند امیر دیگر از بریتانیا چنین پولهایی دریافت کرده اند و در زمان شوروی سابق چنین پول ها به نام پولهای اوپراتیفی بدون حساب از شوروی به افغانستان می آمد که مصرف آن به کسی معلوم نبود و در موارد استخباراتی به مصرف میرسید. اما بودیجه وزارت دربار از گذشته ها در پارلمان مورد بحث قرار میگرفت و جا دارد که هر گاه پولی ضرورت باشد در شرایط فعلی هم چنین مسایل به پارلمان مطرح شود و تائید پارلمان گرفته شود، آنچه مردم را به تشویش انداخته آنست که ایران به کدام مقصد چنین پول ها را به رییس جمهور افغانستان میدهد و سوالی وجود دارد که رییس جمهور افغانستان از چند کشور دیگر چنین پول ها را دریافت میکند؟ افغانها در کوچه و بازار کابل میگویند ما آنقدر غریب و بی غیرت نیستیم که رییس جمهور خود را نان داده نتوانیم که با این حال حتی میتوان از لقمه نان مردم کم کرد و به رییس جمهور داد تا دست گدایی مخفی آن(که احتمالاً اهداف غیر از اکل و شرب دارد) از خارج در چنین موارد کوتاه شود.

با کی مذاکره صورت گیرد؟

2010-10-24T06:59:00.000-07:00

نوشته : محمد داود سیاووشاگر بپذیریم که ملا برادر و ملا کبیر به وساطت و حمایت ناتو به خاطر مذاکره به کابل انتقال داده شدند و در واقع آنان به استیذان ISI حاضر و قادر به چنین کاری شدند پس در این صورت سوالی پیدا میشود که این مذاکرات به عوض اسیران ISI چرا با شخص رییس ISI و اشفاق کیانی صورت نمیگیرد. کارشناسان میپرسند در صورتیکه هیئت های دولت افغانستان با شورای کویته مذاکره میکند و محل اقامت آنان را میداند پس شکوه و شکایت از کی دارد که لانه های دهشت افگنان را نابود کند.در حال حاضر نزد بسیاری مردم افغانستان این سوال مطرح است که اگر طالبان را آقای کرزی برادران میداند پس نیروهای سرقوماندان اعلی قوای مسلح با کی می جنگند و اگر چنین استدلالی وجود دارد که راه القاعده از طالبان جداست سربازان اردوی ملی از مرمی که به طرف آنان شلیک میشود چگونه تشخیص خواهند داد که مرمی از سوی کی به سوی آنان فیر میشود و با این حال کسی که سرباز را می کشد برای او چه تفاوت میکند که طالب است یا القاعده.ناظرین سیاسی به این باور اند که در وجود کمیسیون موجود و مذاکرات تحت حمایت ISI نتیجه یی به دست نخواهد آمد و با این حال افغانستان هر روز با اقدامات نا سنجیده دولت از جهان منزوی میشود. کارشناسان میگویند که افغانستان در وجود دامن زدن اختلافات روابط به غرب ودر وجود نزدیکی برخی مقامات افغان با مقامات ایران که اخیراً گزارشات آن در رسانئه های غربی بر سر زبانهاست هر گز به صلح دست نخواهد یافت و از سپردن عنان طالبان به پاکستان و ارتباط گرفتن از آن طریق برای دولت افغانستان دستآوردی عاید نخواهد شد.این مسأله هنوز مطرح بحث است در حالیکه عربستان سعودی و پاکستان به صفت کشور هایی که طالبان را به رسمیت شناخته بودند در کنارشان برای وارد شدن به صحنه سیاست کشور تلاش میکنند و از طرفی ایران به قول رسانه های غربی در حاکمیت نفوذ کرده عکس العمل محافل اجتماعی، نهاد های مدنی، مدافعان حقوق بشر، حقوق زنان و طرفداران آزادی بیان و مردمسالاری در برابر طرح اصلاحی شورای علما برای رسانه ها که باز مانده دوره طالبان میباشد و سرو صداهایی پیرامون امکان تغییر قانون اساسی و گرفتن آزادی های مدنی مردم چه خواهد بود؟

در حال حاضر جهان ناظر آنست که رییس جمهور کرزی در برابر ارزشهای به دست آمده پس از اداره مؤقت تا کنون چگونه موضعگیری خواهد کرد و مردم افغانستان انتظار دارند که به هیچ قیمت این ارزش ها قربانی معاملات پشت پرده و مسامحه های صحنه سیاسی کشور نشود.

ضرورت است تا کنفرانس جهانی خارج تلاش های کنونی در رابطه به افغانستان دایر گردیده در آن از کشور های همسایه، روسیه و کشور های عربی تعهد گرفته شود که در امور داخلی افغانستان مداخله نکنند، آنگاه افغانستان غیر نظامی اعلان گردیده تمام نیرو های مسلح آن منحل شود و فقط در چوکات بین المللی اداره تأمین صلح در افغانستان صورت گیرد، هیچ نیروی نظامی مسلح وجود نداشته باشد و ارکان قدرت از طریق انتخابات برگزیده شوند.

پول چاپ چهل میلیون کتاب به جیب کی ریخت؟

2010-10-18T08:29:00.000-07:00

نوشته :محمدداود سیاووش
از گذشته در افغانستان مطابع معارف، آریانا، مطبعه دولتی و مطبعه چاپ کتب تعلیم و تربیه در نیمه راه پل چرخی،مطبعه سکوک و غیره وجود داشت و با آمدن اداره موقت تعداد زیادی از مطابع شخصی نیز به فعالیت آغاز نمودند. اما از آغاز اداره موقت تا کنون کتب درسی مکاتب افغانستان در خارج از کشور به چاپ میرسد.
به قول مسوولان مصارف چاپ کتب درسی در آخرین دور به چهل میلیون دالر میرسد. از پروسه آمادگی تا انتقال به اندونیزیا و تا چاپ و انتقال کتب از اندونیزیا به افغانستان هرگاه مصارف کرایه، چاپ، سفریه و غیره محاسبه شود شاید به قول معروف این کار به مفهوم (آفتابه خرچ لحیم) تمام شود. در حالیکه در گذشته اغلاط بزرگی در متن کتب از جمله در کتاب درسی صنف (6) وجودداشت که حرف (پ) در جمله حروف الفبا در آن از چاپ مانده بود که این مساله به مفهوم جفای بزرگ فرهنگی برای نسل در حال آموزش بود، حالا معلوم نیست که این مشکل تا چه حد در کتب جدید حل شده . چون وزارت معارف به معلمین اکیداً هدایت داده که با رسانه ها درچنین موارد مصاحبه نکنند و از طرفی برای سرمایه گذاران خصوصی در بخش مطابع این سوال مطرح است که چرا این کتب با استفاده از مطابع داخلی به چاپ نرسید.
عده یی از صاحبان مطابع در حالیکه نمیخواهند نام های شان ذکر شود به این باور اند که:
این کتب در صورتیکه فی مابین مطابع داخلی در مرکز و ولایاتی چون هرات، بلخ و غیره تقسیم میشد به آسانی و بدون پرداخت کرایه گزاف به چاپ میرسید. واحتمالا پایین بودن نرخ چاپ را نپرداختن کرایه جبران میکرد که با این کار به رشد صنایع چاپ و سکتور خصوصی در کشور کمک میکرد، در حالیکه فعلاً این چهل میلیون دالر به شکلی از کشور خارج شد که به اقتصاد صنعت چاپ هیچگونه تأثیری به جا نگذاشت.
بعضی از کارشناسان امور تعلیم و تربیه که باز هم به دلیل ترس از مقامات نمیخواهند نام های شان ذکر شود به این باور اند که:
توزیع کتب درسی در آخر ماه میزان یعنی اواخر سال تعلیمی به مکاتب که از آن به عنوان یک افتخار وزارت معارف نام برده میشود کار مضحکیست. هرگاه این کتب در مطابع داخلی هر چند با تأخیر حد اکثر تا ماه حوت سال روان به چاپ میرسید و درماه های حوت امسال و حمل سال آینده به مکاتب انتقال و توزیع میگردید به مراتب در پروسه تعلیمی مکاتب مفید تر واقع میشد.
در حال حاضر در کشور وضعیتی حکمفرماست که هیچکس به چنین مسایل سرنوشت ساز کشور نمی اندیشد و وزیر معارف قبل از آنکه به مسأله مکاتب و معارف بیاندیشد در کمیسیون صلح و مصالحه و مذاکره با مخالفان مصروف است.

راه مأموران مدنی از فعالان مدنی جداست

2010-10-16T07:34:00.000-07:00

نوشته : محمد داود سیاووش
در حالیکه حلقه بر آزادی های مدنی و آزادی بیان هر روز تنگتر میشود و قرار است علاوه بر قانون رسانه ها حتی طرح اصلاحی پالیسی نشرات نیز از طرف شورای علما و طرحی از طرف عصمت اللهی در شورای عالی رسانه ها مطرح شود و بر مبنای آن رسانه های آزاد هر چه بیشتر تحت فشار قرار گیرند،از عدم علاقمندی نهاد های مدنی به خاطر اتخاذ موضع واحد مدنی در دفاع از آزادی بیان و آزادی های مدنی چنان درک میشود که با مأمورین مدنی مواجه هستیم تا فعالان جامعه مدنی . مامورینی که به خاطر فند ووند وزد وبند... و گل روی دونر ها وعده ووعید کاخ ریاست جمهوری وترس کیبل سالاران نمیخواهند رنگی خلاف رنگ روز و نرخی خلاف میل متولیان داخلی و خارجی ودونر ها داشته باشند.
آزادی های مدنی و حق آزادی بیان چیزی نیست که چون خلق الساعه از هوا باریده باشد و یا تحفه غرب باشد. آنانی که سالها معاشات گزاف دالری آزادی بیان را گرفته و به قول معروف قیماق های نظام مردمسالاری را در سفر های خارجی و پروژه های ... گرفته اند حداقل باید این جرات اخلاقی را در این مقطع زمانی داشته باشند که از جا بجنبند ورنه در برابر خدا و خلق خدا مسوول اند.
آنانیکه روزگاری با بروت های دبل و کلا های پیک استالینی جلوه میفروختند، آنانیکه پس از سقوط نجیب با پیراهن و تنبان های گیپی خود را به چشم مردم میزدند و آنانیکه پس از آمدن طالبان با ریش های دراز از عقب جبهه با آنان همکار بودند، آنانیکه پس از اداره موقت ریش ها را تراشیده در سیمای جنتیل مین باریشهای فرانسوی جلب توجه کردند وآنانیکه فامیل های شان در غرب ویا دردوبی زیست میکند اینک در عقب گرد سیاسی آقای کرزی میخواهند در کنار ملا برادر و ملا کبیر بار دیگر با فضای جدید میتامور فوز کنند و به بهای آن ارزشهای مدنی و ارزش های مواد 24 و 34 قانون اساسی را زیرپا گذارند .
آزادی بیان حق طبیعی انسانها و حقوق مدنی از اولین اساسات زندگی جامعه کنونی میباشد آنانیکه تا دیروز ا ز برکت اصطلاحات دموکراسی، مردمسالاری، حقوق بشر، آزادی بیان و امثالهم عشوه وکرشمه مدنی میکردند و اینک با چرخش عقربه به عقب مهر خاموشی بر لب گذاشته و گوشه انزوا اختیار مینمایند بدانند که جفای بزرگی به خود وکشور میکنند.
بیایند همه رسانه های واقعا آزاد، نهاد های مدنی و فعالان واقعی جامعه مدنی (نه مأمورین فند گیر ووندگیرمدنی) دست به دست هم داده صدای آزادی بیان را بلند کنیم.
بیایید به جهان بگوییم که اگرشما ها درمیدان های جنگ خسته شده اید به کدام حق حقوق مدنی مارا قربانی میکنید و باقیچی سانسور
زبان مارا میبرید.

پاکستان بخشی از راه حل یا بخشی از مشکل جنگ افغانستان

2010-10-13T07:52:00.000-07:00

نوشته : محمد داود سیاووش
در حالیکه جنرال حمید گل به بارک اوباما مشوره میدهد از افغانستان خارج شود و با طالبان مذاکره کند، یوسف رضا گیلانی راه اکمالات ناتو را در مخالفت با حمله ناتو به قرار گاه های دهشت افگنان در پاکستان مسدود میسازد و ایالات متحده و ناتو را تا سرحد معذرت خواستن تهدید میکند، در حالیکه پایگاه طالبان در کویته پاکستان وجود دارد و در پیشاور محلاتی وجود دارند که قوانین طالبی در کمپ های افغانهای مهاجر حاکم میباشد ، در حالیکه بینظیر بوتو به صراحت اعتراف نمود که طالبان زاده دست پاکستان میباشند ، در حالیکه در جنوب افغانستان پول افغانی را پاکستان از چلند انداخته و کلدار پول رایج پاکستان وریال ایران در مناطق جنوب در چلند است ، در حالیکه پیوند گروه حقانی با استخبارات پاکستان ورد زبان عام و خاص میباشد ، در حالیکه متحدین کرزی چون ملا برادر و امثالهم رسماً به خاطر ارتباط گرفتن با کابل در زندان پاکستان میباشند، یوسف رضا گیلانی پاکستان را به عوض بخشی ازمشکل و گره، بخشی از راه حل میخواند و واضح است که به این وسیله میخواهد به کرزی و ایالات متحده بفهماند که بدون دادن امتیاز به پاکستان هر نوع راه حل را پاکستان سبوتاژ خواهد کرد.
تشکیل شورای صلح مانند جلسه مشورتی نوشتن روی یخ و گذاشتن در آفتاب میباشد. آقای ربانی که حتی برای شبه طالبان داخل حکومت قابل قبول نیست ،چگونه با ملا عمر ارتباط خواهد گرفت . با این اقدام آقای کرزی خواست به قول خودش ارتباط غیر رسمی خود را با طالبان که شکل یک معامله شخصی را گرفته و برای بخش هایی از افغانستان به مفهوم تسلیم شدن و معامله با طالبان درک میشد رنگ دیپلوماتیک بدهد. این سوال هنوز در اذهان مردم مطرح است که آیا رییس جمهوربر حال در باره مسایل کشوری میتواند با یک گروه رابطه شخصی داشته باشد ؟ در حالیکه اصولا همه حرکات یک زمامدار درطول مدت زمامداریش رسمی بوده هیچگونه معامله شخصی در دوره زمامداری رسمی خود با کسی در امور کشوری نمیتواند داشته باشد. به هر حال آقای کرزی با توظیف آقای ربانی به ریاست شورای صلح آقای ربانی را از دو طرف با تیر مواجه ساخت. مخالفان و حتی دولتی های متمایل به طالبان ربانی را قبول ندارد و متحدین و پیروانش در شمال با این حرکت از وی جدا میشوند که به این ترتیب آقای ربانی در میدان سیاست تنها خواهد ماند.
فکتور دیگری که در این مذاکرات قابل بحث است اظهارات ریچار هولبروک میباشد که برخی ادعا ها را در این رابطه مبالغه آمیز وانمود کرده بار دیگر خطوط قرمز مصالحه با طالبان را به گذاشتن سلاح و قبولی قوانین دولت افغانستان مقید ساخته آنرا مشروط به رعایت منافع ایالات متحده گذاشته گذاشته است، کارشناسان میگویند در وضعیت کنونی پاکستان چنان درک میکند که ایالات متحده به هر صورت پایش را از افغانستان خواهد کشید و با این حال در چانه زنی های اسلام آباد و ریاض میخواهد برگه برنده را در دست متحدینش درمحافل برسر اقتدار آینده افغانستان ببیند و از طرفی با توجه به خصومت ایران با ایالات متحده و نقش احتمالی روسیه و هند در افغانستان نمیخواهد ایالات متحده را از کنارش دور ببیند و توقع پاکستان از از ایالات متحده آنست که نقش نایب و وکیل عنعنوی آن کشور را در فردای افغانستان داشته باشد. اما برعکس برگشت پرویز مشرف به صحنه سیاست پاکستان و ناکامی حکومت بر سر اقتدار آنکشوردر سیاست داخلی ومنطقوی نشان میدهد که اگر آصف علی زرداری نتواند نقش اعتدالی قابل قبول برای ایالات متحده را در منطقه بازی کند احتمالاً صحنه سیاسی در داخل پاکستان دگرگون خواهد شد.
کارشناسان این نگرانی را نیز مطرح میسازند که رهبری افغانستان از کارون جاری سیاسی جهان عقب مانده و با برگه های عقب گرا بازی میکند که در این حال صحنه سیاست افغانستان به راه رفتن با چوب بالای طناب که هر لحظه امکان لغزیدن آن وجود دارد شباهت پیداکرده است، اگرکرزی تمام شعار های ادارات مؤقت، انتقالی و انتخابی تا کنون را کنار گذاشته و کشوررا به شرایط اداره قرون وسطایی سوق دهد باز هم کشتی سیاسی افغانستان نمیتواند پشت به منافع غرب در منطقه حرکت کند وسیاست های دولات نمیتواند در تمام کشور یکسان عملی گردد. و از جانبی پاکستان با توجه به وضعیت فعلی جهان نمیتواند یک متحد استراتیژیک مطمئن غرب باشد چون دیگر شوروی سقوط نموده، هند شریک روسیه به مفهوم دیروز نمیتواند باشد و با چین نیز زبان مشترک پیدا کرده نمیتواند در این حال ایالات متحده احتمالاً تلاش خواهد کرد که توازن سیاسی را میان هند و پاکستان طوری برقرار سازد که به قول معرف «نه سیخ بسوزد و نه کباب» و در این سیاست محک موفقیت ایالات متحده در منطقه سیاست آنکشور در افغانستان خواهد بود. امریکا که تجارب گوناگون بین المللی را از پیشروی و عقب نشینی دارد این بار احتمالاً وزنه افغانستان را طوری از شانه اش به زمین خواهد گذاشت که نه پاکستان وارد صحنه شود و نه در افغانستان بار دیگر مرکز بنیاد گرایی شکل بگیرد وبا این حال یوسف رضا و پاکستان نمیتواند بخشی از راه حل به مفهوم امتیازگیری باشد.

یوسف رضا گیلانی انتقام گرفت!

2010-10-02T08:28:00.001-07:00

نوشته محمد داود سیاووش
پس از آنکه طیارات ناتو بر مواضع دهشت افگنان در خاک پاکستان حمله نمود صدر اعظم پاکستان با لحن شدید این حمله را محکوم نموده و دولت پاکستان به جواب این حمله دروازه های بنادر آنکشور را به روی افغانستان در انتقال مواد اکمالاتی بست و بلافاصله دهشت افگنان با حمله بر قطار تانکر های اکمالاتی ناتو آنان را به آتش کشید. این مسأله که به ظاهر ساده از چند زاویه قابل بحث میباشد:
1- پاکستان با از بین بردن لانه های تروریستان در خاک آنکشور موافق نیست و بنابر آن باید با فعالیت آنان موافق باشد.
2- حمله دهشت افگنان بر تانکر ها به جواب اخطار صدر اعظم پاکستان چنان نشان میدهد که ارتباط اندرگروند میان مقامات پاکستان و دهشت افگنان وجود دارد.
3- پاکستان با پناه دادن به تروریستان میخواهد از آنها به حیث یک حربه در به جای خود نشاندن حکومت افغانستان و امتیاز گرفتن از ایالات متحده استفاده کند.
آنچه مسلمست اینکه با وجود آنکه امریکایی ها در حال حاضر جهان را رهبری میکنند ولی در سیاست گذاری های شان در منطقه عمیقاً دنباله رو دولتمردان پاکستان بوده در برابر آنان لال و گنگ میمانند.
ناظرین سیاسی علت این مسأله را در چند موضوع میدانند:
1- ایالات متحده مطمئن نیست که در صورت نبودن تهدیدی از طرف پاکستان دولت دوست در کابل باشد و بنابران از موجودیت پناهگاه های تروریستان به حیث وسیله فشار بر کابل استفاده می کند.
2- ایالات متحده از تضعیف پاکستان و تقویه هند در منطقه نگران است و از طرفی در عدم موجودیت پاکستان دهشت افگن پای روسیه و ایران در افغانستان دراز خواهد شد.
3- ایالات متحده میخواهد از لشکر دهشت افگنان در دراز مدت بخاطر تضعیف حکومت های طرفدار روسیه در آسیای میانه استفاده کند.
اما آنچه نا گفته میماند اینست که آخر وضعیت افغانستان در بهای این دلهره ها و نگرانی های منطقوی تا چه وقت نا آرام خواهد ماند؟

افغانستان خانه مشترک افغانهاست

2010-08-10T23:43:00.000-07:00

افغانستان خانه مشترک افغانهاست و تاجک ها،پشتون ها، ازبک ها، هزاره ها، ترکمن ها، بلوچ ها، نورستانی ها، پشه یی ها، پامیری ها، براهوی ها، قزلباش ها، ایماق ها و سایر اقوام با هم برادر اند.

کاندیدایی که جرئت نصب عکس خود را ندارد تضمین شفافیت رأی در صندوقش را کی کرده میتواند؟

2010-08-06T09:57:00.000-07:00

شهروندان درجه چهارم!

اگر به کرزی ها ارتباط ندارید
اگر به رهبران تابو پیوند ندارید
اگر در بانک ها و شرکت های بزرگ کسی را نمی شناسید
لطفاً شوق اشتراک در انتخابات را از سر به در کنید و بخاطر نصب عکس تان در شهر خود را در معرض توهین قرار ندهید.
نوشته: محمد داود سیاووش
شرم آور و ننگین است، نظامی که با دهل و سرنای دموکراسی به صحنه قدرت آمد، اینک کارش به جایی کشیده که حتی از یک کاندیدایی میترسد که نه موتر دارد، نه دفتر دارد، نه دیگ پلو و چلو دارد و نه واسطه و وسیله و ارتباطی با قدرت، و اجازه نصب عکسش را در شهر نمیدهد، در حالیکه برای سایرین که با جلال و جبروت کاذب قدرت پیوند و سر و سری دارند اجازه داده میشود در بهترین موقعیت های شهر عکس های شان را بلند نمایند، حبذا و مرحبا به این عدالت، به این دموکراسی، به این مردمسالاری، منظور ما حادثه توهین، تحقیر و اهانت به چند جوان ذوق زده یی میباشد که بدون دریافت پول و از روی عواطف و همکاری در یک موتر خیراتی میخواستند عکس های بکتاش سیاووش نامزد مستقل انتخابات پارلمانی را در شهر نصب کنند ولی توسط پولیس توهین و تحقیر شدند.
واعظان که این جلوه بر محراب و منبر میکنند
چون به خلوت میروند آن کار دیگر میکنند
مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس
توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر میکنند
گوییا باور نمیدارند روز داوری
که این همه قلب و دغل در کار داور میکنند
مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس
توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر میکنند
از بیداد کی عرض کنیم؟ به دربار کی عرض کنیم؟ و به کی شکایت کنیم؟ در نظامی که فقط در چنگال یک شبکه است مگر گوش شنوایی وجود دارد؟ آن کاندیدایی که در شهر بدماشی میکند برایش هیچکس گفته نمیتواند که بالای چشمت ابروست و حتی جرئت گرفتن نامش را نگارنده هم ندارد و اینکه حاصل طول و عرض و ضخامت کمپاینش فقط نصب چند عکس است این چنین ظالمانه با سلی حکومت مواجه میشود کجاست کمیسیون سمع شکایات؟ کجاست کمیسیون مستقل انتخابات؟

اندرباب فراز و فرود روزگار و تفاوت مدارج

2010-07-18T20:54:00.000-07:00

نگه کن براین گنبد روزگار
که سقفش بود بی ستون استوار
سرا پرده چرخ گردنده بین
در او شمعهای فروزنده بین
یکی پاسبان ویکی پادشاه
یکی دادخواه ویکی تاج خواه
یکی شاد مان ویکی دردمند
یکی کامران و یکی مستمند
یکی با جدار و یکی تاجدار
یکی سرفراز ویکی خاکسار
یکی برحصیرو یکی برسریر
یکی در پلاس ویکی درحریر
یکی بینوا ویکی مالدار
یکی نامراد و یکی کامگار
یکی در عنا ویکی درغنا
یک در بقاو یکی در فنا
یکی تندرست ویکی ناتوان
یکی سالخورد و یکی نوجوان
یکی در صواب و یکی در خطا
یکی در دعا ویکی دردغا
یکی نیک کردارو نیک اعتقاد
یکی غرق دربحر فسق و فساد
یکی نیک خلق و یکی تند خوی
یکی بردبار ویکی جنگجوی
یکی درتنعم یکی در عذاب
یکی در مشقت یکی کامیاب
یکی در جهان جلالت امیر
یکی در کمند حوادث اسیر
یکی در گلستان را حت مقیم
یکی باغم ورنج ومحنت ندیم
یکی چون گل از خرمی خنده زن
یکی را دل آزرده خاطر حزن
یکی بسته از بهر طاعت کمر
یکی در گنه برده عمری بسر
یکی را شب وروز مصحف بدست
یکی خفته در کنج میخانه مست
یکی بردر شرع مسماروار
یکی درره کفرزنار دار
یکی مقبل وعالم وهوشیار
یکی مدبر وجا هل وشر مسار
یکی غازی وچابک وپهلوان
یکی بزدل وسست و ترسنده جان
یکی را برون رفت زاندازه مال
یکی درغم نان وخرج عیال
یکی را فروزنده شمع طرب
یکی را بود روز روشن چوشب
از این پس مکن تکیه بر روز گار
که ناگه زجانت بر آرد دمار
سعدی

جامعه افغانی در گرو چند نفر نیست!

2010-07-17T11:11:00.000-07:00

در سال های پس از اداره مؤقت چنان معمول شده که بیشتر از حامد کرزی به عنوان رییس جمهور و مسوول مملکت انتقاد میشود و کرزی نیز با حوصله مندی به انتقادات گوش میدهد در حالیکه در جناح مخالف کرزی کسانی قرار دارند که هیچ کس جرئت انتقاد از آنان را ندارد. بیایید انصافاً قضاوت کنیم که آیا مخالفان آقای کرزی فرشتگان آسمانی استند و اگر نیستند چرا از آنان به صراحت انتقاد نمیشود این مسأله روشن است که مردم بخاطر ترس از آنان انتقاد نمیکنند و با این حال آنان تا روزی که در صدر جرگه امن و جرگه صلح نه نشسته و به وزارت، سفارت، ریاست و... خود و یا خویشاوندان شان نرسیده اند با کرزی مخالف اند و پس از آنکه به آن چوکی تکیه دادند دنیا گل و گلزار و حامد کرزی مرد سراپا کار و فعالیت است. در چنین حالت مردم فکر میکنند که کشور توسط چند شخص که پول و قدرت دارند به گروگان گرفته شده است ورنه در یک نظام دموکراسی چگونه میتوان کسانی را که حتی قدرت نوشتن یک مقاله عادی را ندارند عقل کل دانسته به دنبال آنان مردم گله وار حرکت کنند. فکاهی یی ساخته شده که چند نفر محدود در افغانستان در مرده خانه در صدر جنازه در عروسی در صدر نکاح و در خیرات در صدر مجالس مانند گلدان می نشینند و با روحیه خود مهتر بینی و دیگران را کهتر بینی جبهه ها میسازند، گروه ها تشکیل میدهند، اتحاد ها می بندند و آنگاه در بدل رسیدن به اهداف کوتاه مدت آن برنامه ها، گروه ها و احزاب مانند یخ آب میشوند . بدا به حال مردمی که به هر دلیلی در چنین وضعیت تنگ و پر از ننگ گیر مانده و به دنبال چنین افراد روان اند. باید روحیه یی در جامعه ایجاد شود که در فضای آن انتقاد از دیگران با روحیه انتقاد از خود و انتقاد پذیری همراه گردد. هیچکس فرشته آسمانی نیست، هیچکس در شرایط کنونی از میان رهبران معصوم نیست ولی سوال اینست آنانی که در انتقاد از رقیب شان کف میزنند آیا حوصله شنیدن حرف مخالف خود را دارند؟ آنان باید بدانند که اگر با یک انگشت بی کفایتی های دولت را هدف میگیرند چهار انگشت دیگر به طرف خودشان اشاره میکند. در اینکه دولت کفایت لازم ندارد هیچ شکی نیست، در اینکه در عرصه ها اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و... طی 9 سال وقت کشی شده و دستآورد قناعت بخش وجود ندارد هیچکس منکر آن نیست ولی بیایید ببینیم که شیره و عصاره همین نظام را در طول 9 سال کی خورده؟ و کی ها از رییس جمهور کرزی جزیه گرفته اند؟ این نظام اگر هیچ دستآورد نداشته باشد تنها همین دستآورد را دارد که با همین صراحت میتوان از صدر مملکت انتقاد کرد ولی آیا همین انتقاداتی را که از رییس جمهور صورت میگیرد میتوان از یک رهبر به اصطلاح اپوزیسیون، وزیر، قوماندان، رهبر و قدرتمند محلی نمود؟ در افغانستان اکنون مردم چه خوب ضرب المثلی ساخته اند که: «از رییس جمهور انتقاد بکن ولی از دلگی مشر احتیاط کن.»

آنچه ياد گرفتم و آنچه ياد نگرفتم

2010-06-02T04:48:00.000-07:00

نادر ابراهيمي
من عاقبت ياد گرفتم
در صف بلند اتوبوس
خميازه ام را چنان پنهان كنم
كه به نفرت از شرايط موجود، متهمم نكنند.

من عاقبت ياد گرفتم
در كلاسهاي درسم براي بچه هاي خوب و حرف شنو
كه بعضي هايشان تعهد هايي سپرد بودند
يك ساعت تمام چنان حرف بزنم كه انگار هيچ چيز نگفته ام.

من عاقبت ياد گرفتم
به پاسبانهايي كه باطوم به دست دارند
چنان لبخند بزنم كه گويي از خودشانم
و به افسران پليس چنان با احترام نگاه كنم
كه انگار از سه جنگ پياپي، پيروز مندانه باز گشته اند
و از نرده هاي آهني باغهاي بزرگان چنان چشم بردارم
كه پنداري هر گز چنان نرده ها، قصر ها و بزرگاني وجود نداشته اند.

من عاقبت ياد گرفتم
در حضور رئيسم
از سودمنديهايي كه امكان دارد اقدامات جاري دولت داشته باشد،
و در حضور كارمندانم
از لزوم نظم و ترتيب در كار ها- تحت هر شرايطي!
و در حضور همسايگانم
از شفافيت تصوير تلويزيون جديدمان
و شركت صميمانه در جشن هاي ملي،
و در حضور دوستانم
از بازي ورق و مزهء عرق،
و در تاكسي و اتوبوس
از پلهاي هوايي كه احتمالاً بهبود مختصري در وضع عبور و مرور تهران ايجاد خواهد كرد،
و در گردشگاه هاي عمومي
از انواعي گلكاري هاي مناسب، و انتخاب بجاي درختان بهِ ژاپني براي تزيين،
و در تلويزيون
از بهترين رقاص خوانندگان و يا بهترين خوانندهء رقاصگان،
و در مقاله هايم
از مشكل عظيم و غول آساي كمبود تخم مرغ و ليموي ترش و لوبياي چيتي
چنان سخن بگويم
كه شهري بر بيگناهي من گواهي دهد.

من عاقبت ياد گرفتم
به گلها دست نزنم
نزديك لانهء زنبور ها نروم
گوش گربه را نكشم
دم سگ را لگد نكنم
به قاطران چموش سيخونك نزنم
دستم را به طرف آتش نبرم
چشمم را به دور دستها ندوزم
عكس لرزان خودم را توي رودخانهء تاريخ نبينم
و به همهء فراماسون ها سلام و تعظيم كنم

من عاقبت ياد گرفتم
بيصدا و با لبخندي نمكين گريه كنم
و به سختي گريه كنم
آنگونه كه همه بپندارند از شادي بسيار، اشك به چشم آورده ام.

من همه اينها را عاقبت ياد گرفتم
و چه دشوار و كشنده بود ياد گرفتن همهء اينها
اما هرگز، هرگز، ياد نگرفتم
وقتي در خانه هستم
زير لب نگويم:“مرده شوي اين اوضاع و اين زنده گي را ببرد!“
گرچه مكرر و مرتب به بچه هايم ميگويم:
مبادا اين حرف را توي مدرسه بزنيد!